فقرۀ ۱۰۴ ملک‌الشعرا بهار
ملک‌الشعرا بهار / ارمغان بهار / وزن: فعولن فعولن فعولن فعل (متقارب مثمن محذوف یا وزن شاهنامه)
و تراگویم ای پسر من، نیکوترین دهشیاری به مردمان، گوهر خرد است. چه اگر بر کست خواسته برود و یا چهارپایان بمیرد خرد بماند.
کسی کاو به گیتی دهشیار زیست
نکوتر ورا از خرد چیز نیست
که گرمایه از دست برکست، شد
زر و چارپانیزش از دست شد
چو باشد خرد، رفته بازآیدش
به ناز کسان کی نیاز آیدش
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این متن، نویسنده به پسرش آموزش می‌دهد که بهترین دارایی انسان خرد و دانایی است. او توضیح می‌دهد که حتی اگر تمام دارایی‌ها و زندگی مادی از دست برود، اگر انسان خرد داشته باشد، هنوز می‌تواند به زندگی ادامه دهد و به رشد و پیشرفت برسد. خرد بالاترین نعمت است و هیچ چیز بهتر از آن نیست. در نهایت، تأکید می‌شود که اگر خرد را از دست بدهد، هیچ نیازی به ثروت یا کمک دیگران نخواهد داشت.