افکندن مادر به وادی‌السباع ملک‌الشعرا بهار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شخصی سوار بر شتر می‌شود و مادرش را در کنار خود می‌گیرد. او به سفری می‌رود و در وادی تاریک، غذایی برای مادرش می‌گذارد و سپس به سوی معشوقه‌اش بازمی‌گردد. او به زالی اشاره می‌کند که دلش را داغدار کرده و به جایی رفته که عرب‌ها آنجا می‌افتند. شب می‌شود و نعره شیرها بلند می‌شود و صداهای مرموزی از اطراف شنیده می‌شود. زن از هول به دستش می‌گیرد و به مادرانه لبخندی می‌زند. زیر لب آهنگی می‌خواند و از جدایی غمگین خود سخن می‌گوید.