شمارهٔ ۵۰ ملک‌الشعرا بهار
ملک‌الشعرا بهار / رباعیات / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
برخیز که خود را ز غم آزاده کنیم
تا کی طلب روزی ننهاده کنیم
آخر که گل ما به سبو خواهد رفت
کن فکر سبویی که پر از باده کنیم
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به دعوت به برخاستن و آزاد شدن از غم و اندوه می‌پردازد. شاعر از شنونده می‌خواهد که دیگر در انتظار روزی نماند و به زندگی و لذت‌های آن توجه کند. او به این نکته اشاره می‌کند که زمان به سرعت می‌گذرد و باید از زیبایی‌ها و خوشی‌های زندگی بهره‌برد. در نهایت، این شعر تأکید می‌کند که باید به فکر خویش بود و از لحظات خوش زندگی بهره‌مند شد.