رباعیات — ملکالشعرا بهار
ملکالشعرا بهار / ملکالشعرا بهار
فهرست شعرها
- شمارهٔ ۱ - در بیان اقسام سخن — اقسام سخن چهار باشد همه جا
- شمارهٔ ۲ — از خصم کشیدن به وفا جور و جفا
- شمارهٔ ۷ - در مدح ستارخان — ستار غیور ارجمندیت بجاست
- شمارهٔ ۸ — پرهیز از خود که جای پرهیز اینجاست
- شمارهٔ ۴ — مخلوق جهان به گرگ مانند درست
- شمارهٔ ۹ - به مناسبت شهادت سید حسن مدرس — تا بُخل و حسادت به جهان راهبر است
- شمارهٔ ۱۰ — هان ای وکلا فضل خدا یار شماست
- شمارهٔ ۳ — آزادی ماست اصل آبادی ما
- شمارهٔ ۶ — بر دامن دشت بنگر آن نرگس مست
- شمارهٔ ۵ — از دامن کوه لاله ناگه برجست
- شمارهٔ ۱۳ — من برگ گلم باغ شبستان من است
- شمارهٔ ۱۴ — خوش باش که گیتی نه برای من و توست
- شمارهٔ ۱۵ - در مدح پروفسور براون انگلیسی — ادوارد براون فاضل ایران‌دوست
- شمارهٔ ۱۷ — برخاست خروس صبح برخیز ای دوست
- شمارهٔ ۱۸ - در مرگ پدر — در ماتمت ای ملک، ملک خون بگریست
- شمارهٔ ۱۶ — ارباب که صنعت وجاهت فن اوست
- شمارهٔ ۱۲ — آیین جهان طبل جفا کوفتن است
- شمارهٔ ۱۱ - این رباعی را در خواب گفته است — امروز نه کس ز عشق آگه چو من است
- شمارهٔ ۲۶ — چشمت به سیه‌بختی من ایما کرد
- شمارهٔ ۲۱ - پس از ورود به خاک بجنورد — چون خطه طوس را پس پشت بهشت
- شمارهٔ ۱۹ — این قلب که محزون‌تر از او پیدا نیست
- شمارهٔ ۲۲ - تاریخ وفات مرحوم سید محمد طباطبایی — تا حجهٔ دین محمد از خاک برفت
- شمارهٔ ۲۰ — افسوس که صاحب نفسی پیدا نیست
- شمارهٔ ۲۴ — زین مردم دل‌سیاه، رخ دارم زرد
- شمارهٔ ۲۵ — امشب ز فراق دوست خوابم نبرد
- شمارهٔ ۲۳ — چون آینه نورخیز گشتی، احسنت
- شمارهٔ ۳۳ — گر مانده و ناتوان و گر خسته و زار
- شمارهٔ ۳۴ - جمع بین ا‌لاضداد — ای بسته چو فندق به سرانگشت، نگار
- شمارهٔ ۲۸ — ماه رمضان و روزه جانا طی شد
- شمارهٔ ۳۰ — گر زیر فلک فکر من آزاد نبود
- شمارهٔ ۲۹ - وصف گلابی — خشخاش و عسل بهم برآمیخته‌اند
- شمارهٔ ۳۱ - این رباعی را از منفای خود «بجنورد» گفته است — ای مرکزیان گر گل و ریحان خواهید
- شمارهٔ ۲۷ — ای خواجه وثوق گاه غرق تو رسد
- شمارهٔ ۳۲ - رباعی — شد نیمی عمر در خرافات هدر
- شمارهٔ ۴۱ — ای برده گل رازقی از روی تو رشک
- شمارهٔ ۳۶ - کنایه از انگلیس — ای زورآور که خون ما خورده پریر
- شمارهٔ ۳۵ — با خرقه و تسبیح مرا دید چو یار
- شمارهٔ ۳۸ - خطاب به حزب دموکرات و حکومت — ای ساده‌دلان زر گرگ حیلت‌باز
- شمارهٔ ۳۷ — زاغی می گفت اگر بمیرد شهباز
- شمارهٔ ۳۹ - تسلیم و رضا — چون از در تسلیم نشد یار، عزیز
- شمارهٔ ۴۰ — آمد رمضان و خلق رفتند ز هوش
- شمارهٔ ۴۲ — ای میر اجل گر دهدم مهل اجل
- شمارهٔ ۴۸ — ما بادهٔ عزت و جلالت نوشیم
- شمارهٔ ۵۰ — برخیز که خود را ز غم آزاده کنیم
- شمارهٔ ۴۹ — ما درس صداقت و صفا می‌خوانیم
- شمارهٔ ۴۳ - شهر تهران — شهریست پر از همهمه و قالاقیل
- شمارهٔ ۴۴ - در مرگ مادر — ای شمع شبستان من، ای مام گرام
- شمارهٔ ۴۵ — در زلف تو آشوب زمن می‌بینم
- شمارهٔ ۴۷ — دیشب من و پروانه سخن می‌گفتیم
- شمارهٔ ۴۶ — چون شمع بسی رشتهٔ جان سوخته‌ایم
- شمارهٔ ۵۵ — چشم فلک است بر ستمگر نگران
- شمارهٔ ۵۶ — یک روی چو آیینه مبادا انسان
- شمارهٔ ۵۱ — گر مدحی از ابنای بشر می گویم
- شمارهٔ ۵۸ - گله‌های دوستانه — قلبم به حدیثی که شنیدی مشکن
- شمارهٔ ۵۳ — رفتم بر توپ تا بکوبم دشمن
- شمارهٔ ۵۲ - ریاعیات — تن چیست؟ مرکبی ز چندین معدن
- شمارهٔ ۵۷ — بر درگه خود پلنگ دربان کردن
- شمارهٔ ۵۴ — عمری بسپردیم به کام دگران
- شمارهٔ ۶۰ — سردار به شه گفت سپاهی از من
- شمارهٔ ۶۱ — آمادهٔ جنگ باش کاین چرخ حرون
- شمارهٔ ۶۲ - در محبس نظمیه — سرتیپ، شدم ذلیل در جنگ پشه
- شمارهٔ ۶۳ - برای وثوق ا‌لدوله به فرنگستان فرستاده شد — ای خواجهٔ راد و مشفق دیرینه
- شمارهٔ ۶۵ — ای کاش دلم به دوست مفتون نشدی
- شمارهٔ ۵۹ — ای خواجه به خط بد دلی سیر مکن
- شمارهٔ ۶۶ — ای ایرانی خفتی و بگذشت بسی
- شمارهٔ ۶۴ — زان نرگس نیم مست مستم کردی
- شمارهٔ ۷۰ — از پیش و پس حیات بر خیره مپوی
- شمارهٔ ۷۱ — آن کس که رموز غیب داند، نه تویی
- شمارهٔ ۶۷ — ای مادر اگر دسترسی داشتمی
- شمارهٔ ۶۹ — تا بشکافد به هم دل نالانی
- شمارهٔ ۶۸ — ای روح روان که فارغ از این بدنی