شمارهٔ ۱۵ مجیرالدین بیلقانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به تصویر کشیدن بیداری صبح و تحولات طبیعی آن اشاره دارد. در آغاز صبح، مرغ شب فریاد می‌زند و سکوت شب شکسته می‌شود. آسمان از خواب بیدار می‌شود و روز را آغاز می‌کند. زاغ‌ها به آشیانه‌هایشان برمی‌گردند و شکل ظاهری صبح تدریجاً روشن می‌شود. در این میان، خنده‌ای شکرین به وجود می‌آید و گل‌ها شکفته می‌شوند. سایه‌ها از دنیا کنار می‌روند و آسمان به استقبال صبح می‌آید. دل‌ها به شوق می‌آیند و عقل به تدبیر می‌پردازد. صبح به سرعت پیش می‌رود و غزلی از عشق و زیبایی درنگاشته می‌شود.