قصاید — دیوان اشعار مجیرالدین بیلقانی

مجیرالدین بیلقانی / دیوان اشعار

فهرست شعرها

• شمارهٔ ۶ — ای عارض چو ماه ترا چاکر آفتاب
• شمارهٔ ۸ — رخش امل متاز که ایام توسن است
• شمارهٔ ۵ — ز دور جنبش این چرخ سیمگون سیما
• شمارهٔ ۲ — تا تو از هستی خود، خود را نگردانی جدا
• شمارهٔ ۳ — تا کی ز خطه خوف آیی به صف رجا
• شمارهٔ ۱ — برید عقل ترا کی برد به ملک صفا
• شمارهٔ ۷ — مساز حجره وحدت درین مضیق خراب
• شمارهٔ ۴ — ز دار ملک جهان روی در کشید وفا
• شمارهٔ ۱۵ — دوش چون مرغ شب فغان برداشت
• شمارهٔ ۱۰ — شاها تویی که خواجه گردون غلام تست
• شمارهٔ ۱۶ — تن به مهر تو دل ز جان برداشت
• شمارهٔ ۱۴ — شش جهت ملک را کار یکی در ده است
• شمارهٔ ۹ — باد صبح است که مشاطه جعد چمن است
• شمارهٔ ۱۳ — سروی که بر مهش ز شب تیره چنبرست
• شمارهٔ ۱۲ — روز بس خرم و موسم ز همه خوبترست
• شمارهٔ ۱۱ — مژده ای دل هان که ما را مژده جان آمده‌ست
• شمارهٔ ۱۹ — جان و دلم همیشه به عشقت اسیر باد
• شمارهٔ ۲۴ — چون ترا غالیه بر گرد رقم ریخته اند
• شمارهٔ ۲۱ — گر نه ز وصل تو دل ما را امان رسد
• شمارهٔ ۱۸ — تا رنج عیش یاد همایون منیر باد
• شمارهٔ ۲۳ — چه شب است این که درو خون ستم ریخته اند
• شمارهٔ ۲۰ — دلی که تحفه تو جان مختصر سازد
• شمارهٔ ۱۷ — عافیت رخت از جهان برداشت
• شمارهٔ ۲۲ — این نادره بین باز کز ایام بر آمد
• شمارهٔ ۲۶ — ماه زیباست ولی چون رخ زیبای تو نیست
• شمارهٔ ۲۹ — زیوری از نو بدین چرخ کهن بر بسته‌اند
• شمارهٔ ۲۷ — زلف مشکین تو از مهر چو شیدای تو نیست
• شمارهٔ ۲۸ — طارم زر بین که درج در مکنون کرده اند
• شمارهٔ ۲۵ — خون بر آن سینه که فرسوده غم‌های تو نیست
• شمارهٔ ۳۱ — این خسیسان کز طمع طفل سخن می پرورند
• شمارهٔ ۳۰ — زیوری نو باز بر سقف کهن بر بسته اند
• شمارهٔ ۳۲ — ساقیا باده بده تا طرب از سر گیرند
• شمارهٔ ۳۴ — شاهد ما گر سر زلف معنبر بشکند
• شمارهٔ ۳۸ — مرا که کار غم عشق یار خواهد بود
• شمارهٔ ۳۹ — مرا چو دل به جوانی ز غم جدا نبود
• شمارهٔ ۳۷ — رسید کان مروت به قعر گوهر جود
• شمارهٔ ۴۰ — دم گیتی معنبر می نماید
• شمارهٔ ۳۳ — کسی که قصد سر زلف آن نگار کند
• شمارهٔ ۳۶ — این خر جبلتان که قدم بر قدم نهند
• شمارهٔ ۳۵ — گر سر زلف تو بر روی تو جولان نکند
• شمارهٔ ۴۴ — کام روان باد دل شهریار
• شمارهٔ ۴۵ — قدر ترا مرتبه ای استوار
• شمارهٔ ۴۸ — الطرب ای شکرستان چون دم سرد در سحر
• شمارهٔ ۴۶ — دوش که شد ماه نهان در غبار
• شمارهٔ ۴۷ — ای لعل تو دستگیر شکر
• شمارهٔ ۴۳ — نداست سوی من از دل به هر نفس صد بار
• شمارهٔ ۴۱ — ایهاالعشاق باز آن دلستان آمد پدید
• شمارهٔ ۴۲ — نه دل ز یار شکیبد نه می بسازد یار
• شمارهٔ ۵۵ — که کرد کار کرم مرد وار در عالم؟
• شمارهٔ ۵۰ — پرده مستان نواخت زخمه باد سحر
• شمارهٔ ۵۲ — کشورستان راستین کاقبال سلطان خواندش
• شمارهٔ ۴۹ — عمر به پای شد ز غم چون که نشد غمم به سر
• شمارهٔ ۵۱ — سیاهی می کند با من سر زلف نگونسارش
• شمارهٔ ۵۳ — تر دامنی که ننگ وجودست گوهرش
• شمارهٔ ۵۶ — امن الرقیب نوائب الایام
• شمارهٔ ۵۴ — سرو سهی که سجده برد سرو کشمرش
• شمارهٔ ۶۲ — دست مخالف ببست تیغ جهان پهلوان
• شمارهٔ ۵۷ — تا دار ملک زان سوی عالم بساختم
• شمارهٔ ۵۹ — باز محنت زده دورانم
• شمارهٔ ۵۸ — هر شب که سر به جیب تحیر فرو برم
• شمارهٔ ۶۴ — قاعده ای نهاد خوش حسن تو باز در جهان
• شمارهٔ ۶۱ — تا دستخوش جهان شدم من
• شمارهٔ ۶۰ — چه جرم است این بر آورده سر از دریای موج افگن؟
• شمارهٔ ۶۳ — سرو امل به باغ عدم تازه گشت هان
• شمارهٔ ۷۰ — طارم چارم نهفت پرتو شمع جهان
• شمارهٔ ۶۷ — زیور گردون گسست آینه آسمان
• شمارهٔ ۷۱ — رفت ز ماهی برون چشمه آتش فشان
• شمارهٔ ۶۸ — خسرو زرین سپر دوش شد اندر کمان
• شمارهٔ ۶۹ — ای ز لبت لاله را آب خوشی در دهان
• شمارهٔ ۷۲ — مهره عمرم ربود شعبده آسمان
• شمارهٔ ۶۵ — نامزد غمی ز دهر ای دل سر گرفته هان
• شمارهٔ ۶۶ — زهی از فر تو گشته جهان نصرت آبادان
• شمارهٔ ۷۶ — زهی بر خطت آسمان سر نهاده
• شمارهٔ ۷۴ — به عذر روی نهادم پس از هزار گناه
• شمارهٔ ۷۵ — جمال روی ترا رشوه می گزارد ماه
• شمارهٔ ۷۷ — دوش آن زمان کز آه من شد شمع شب سرسوخته
• شمارهٔ ۷۸ — هر صبح بین از قرص خور بر چرخ زیور سوخته
• شمارهٔ ۷۳ — خورشید ملک پرور و بهرام کامران
• شمارهٔ ۷۹ — لله درک ای ز جهان بر سر آمده
• شمارهٔ ۸۰ — ای رخ تو رنگ نوبهار گرفته
• شمارهٔ ۸۱ در ستایش قزل ارسلان و شادباش فرارسیدن عید فطر — بدیدند مه، ساقیا می چه داری
• شمارهٔ ۸۳ — زهی با حسن تو همدم صفا و لطف روحانی
• شمارهٔ ۸۲ — جهان چون جنان شد ز باد بهاری
• شمارهٔ ۸۴ — ز تاب زلف تو ای آفتاب روحانی