شمارهٔ ۴۹ مجیرالدین بیلقانی
مجیرالدین بیلقانی / قطعات / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)
از بلندی نه بر او راه دعای مستجاب
وز حضیضی نه در او راه قضای کردگار
کوه در بلای او باشد بسان پای مور
دشت در پهنای او باشد بسان چشم مار
وهم یابد رنج اگر ماند به عرضش در گذر
چشم یابد درد اگر یابد به طولش در گذار
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر به محدودیت‌های انسانی اشاره می‌کند. او بیان می‌کند که در بلندی‌ها دعای انسان مستجاب نمی‌شود و در دشت‌ها هم قضا و قدر الهی حاکم است. کوه‌ها در برابر مشکلات او کوچک و ناچیزند، و همچنین دشت‌ها به اندازه چشم مار در نظرش می‌آیند. اگر در موقعیت‌ها باقی بماند، دچار رنج و درد می‌شود. در واقع، شاعر به ناشناختگی و ناپایداری زندگی انسان اشاره می‌کند.