نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۱۷ مجیرالدین بیلقانی

مجیرالدین بیلقانی / ملمعات / وزن: فعولن فعولن فعولن فعل (متقارب مثمن محذوف یا وزن شاهنامه)

یا من طلعت طلوع الهلال

ادرها مروقه کالزلال

زهی عیش بی خاک کویت حرام

زهی باده بر یاد رویت حلال

فلا تشتغل بصروف الزمان

فصوف الزمان کطیف الخیال

مخور خون من خون ساغر بخور

ممالم به غم گوش بربط بمال

فللعیش اول عهد الصبا

مدار فطیب علی کل حال

تو مقبل شوی گر قبولت کند

قزل ارسلان شاه دریا نوال

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به زیبایی به عشق و شوق می‌پردازد. شاعر از طلوع ماه و زیبایی‌های زندگی صحبت کرده و به شادی و لذت‌های حرام و حلال اشاره دارد. او توصیه می‌کند که به گذر زمان و غم‌های زندگی توجه نکنیم و به جای آن از زندگی لذت ببریم. همچنین، به یاد معشوق و شیرینی‌های یادآوری‌اش، شاعر به یادگیری زندگی در بهترین حالت اشاره می‌کند و امید دارد که عشقش مورد قبول قرار گیرد. در کل، شعر به احساسات عاشقانه و لذت از زندگی تأکید دارد.