شمارهٔ ۲ مجیرالدین بیلقانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به نوعی به موضوع بیماری و احساس ناراحتی اشاره دارد. شاعر می‌گوید اگر کسی در حال تجربه‌ی بیماری است، نباید نگران باشد و فکر کند این وضعیت دائمی است. او به طرز بلیغی بیان می‌کند که این حالتی گذرا و مانند برق و نور است. همچنین به اهمیت خوشبینی و امیدواری در دوران سختی اشاره دارد و می‌گوید که وجود احساسات مثبت درون انسان به اندازه‌ی جواهرات ارزشمند است.