شمارهٔ ۳ مجیرالدین بیلقانی
مجیرالدین بیلقانی / ملمعات / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)
حبذا هبة ریح اشعلت فی الروض نارا
وحلت بالورد لما ملات فاه نضارا
گر صوابی کرد خواهش پیش خوان ترک ختا را
تا دهد در موسم گل باده‌ای گلرنگ ما را
سر الی الروض رویدا لصبوح و غبوق
لتری الطیر صحاة و تری الناس سکاری
بس لطیف آمد صبا در باغ وین لطف طبیعی
نصرة الدین پهلوان دادست پنداری صبا را
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به توصیف زیبایی‌های طبیعت و لذت‌های دنیوی می‌پردازد. شاعر از نسیم ملایم به عنوان هبه‌ای که در باغ زندگی شوق و شعف ایجاد کرده، یاد می‌کند و به جلوه‌های گل و گیاه که در این فصل شکفتن می‌بالند، اشاره دارد. همچنین، شاعر به باده‌نوشی در فصل گل اشاره می‌کند و از طراوت صبحگاهی و حال خوب مردم در این فضا سخن می‌گوید. در نهایت، شاعر نسیم را به عنوان حامی دین و فخر می‌شمارد.