شمارهٔ ۲۵ مجیرالدین بیلقانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از معشوقی که در زمان مهر و محنت است، می‌خواهد که به او باده‌ای بنوشاند و چشمش را از زمانه به دور نگه‌دارد. اشاره به فصل گل و آمدن خزان دارد و زیبایی و لذت نوشیدن باده را ستایش می‌کند. او به شادی و زیبایی جام‌ها در این زمان اشاره می‌کند و از باده‌ای صاف می‌گوید که دل را می‌گشاید. در نهایت، مقایسه‌ای با قدرتمندی و زیبایی از شاهزاده قزل ارسلان می‌کند.