شمارهٔ ۳۴ مجیرالدین بیلقانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به توصیف عید و شادی‌های آن می‌پردازد و از ویژگی‌های یک شاه عادل یاد می‌کند. شاعر از روزهای خوش و زیبای زندگی به عنوان عید یاد کرده و از شاه می‌خواهد که باده بنوشد و در جمع دوستان به شادی بپردازد. او به ملک‌داری و یاد فریدون و بهمن اشاره می‌کند و از زیبایی‌های عالم و ویژگی‌های خاص آن سخن می‌گوید. شاعر تأکید می‌کند که حقیقت و وجودی جز آنچه دیده می‌شود، وجود ندارد و به رمز و رازهای زندگی اشاره می‌کند. در کل، شعر جشنی است برای شادی و زیبایی‌های زندگی در دوران سعادتمندی.