شمارهٔ ۳۲ مجیرالدین بیلقانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این متن شعری است که در آن شاعر از ساقی می‌خواهد که به او جام شرابی بدهد که با آب رقیق نشده باشد. او اشاره می‌کند که کسانی که بر تخت شاهی نشسته‌اند، همچون آفتاب بر آسمان می‌درخشند و با نوشیدن شراب، تمام خواسته‌های خود را می‌یابند. شاعر به جوانی و لذت‌های آن اشاره می‌کند و می‌گوید که عمر چون سایه‌ای زودگذر است، بنابراین نباید در نوشیدن شراب و لذت بردن از زندگی تردید کرد. او به بی‌هدف بودن کار جهان اشاره می‌کند و تأکید می‌کند که باید از زندگی لذت برد. در پایان، شاعر به ستایش از پادشاه بزرگ می‌پردازد و آرزو می‌کند که او همچون خورشید درخشان باشد و بر همه بتابد.