شمارهٔ ۱۱۷ مجیرالدین بیلقانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این ابیات، شاعر از رنج و ناکامی‌های زندگی صحبت می‌کند. او می‌گوید که حوادث روزگار همواره به او آسیب می‌زند و حتی اگر تجربه شیرینی هم داشته باشد، آن هم به تلخی می‌انجامد. شاعر احساس می‌کند که هیچ چیز در زندگی‌اش به او نمی‌دهد و می‌ترسد که بر اثر این ناکامی‌ها به جایی برسد که دیگر نتواند برمی‌خیزد.