رباعیات — دیوان اشعار مجیرالدین بیلقانی

Name: رباعیات — دیوان اشعار مجیرالدین بیلقانی
Author: مجیرالدین بیلقانی

مجیرالدین بیلقانی / دیوان اشعار

فهرست شعرها

شمارهٔ ۳ — آن دل که همیشه در طرب داشت شتاب
شمارهٔ ۲ — تا سایه فگند سرو آزاد بر آب
شمارهٔ ۱ — دلبند سمنبرست گلرفتارا
شمارهٔ ۶ — در بزم تو گل با می سوری در ساخت
شمارهٔ ۷ — مرا اندیشه ات خون در جگر سوخت
شمارهٔ ۱۱ — کار دو جهان از دو محمد شد راست
شمارهٔ ۱۰ — ساقی ز صراحی می گلگون می ریخت
شمارهٔ ۴ — اکنون که شد از دست من . . .
شمارهٔ ۹ — دوش از چشمم سرشگ خون افزون ریخت
شمارهٔ ۸ — گل صبحدم از باد برآشفت و بریخت
شمارهٔ ۵ — مه مژده دهد به عمر جاوید امشب
شمارهٔ ۱۵ — شاها! تویی آنکه آسمان پایه تست
شمارهٔ ۱۷ — دوش از چشمم سرشگ گلگون ره جست
شمارهٔ ۱۹ — تا دل به کف تو رایگان افتادست
شمارهٔ ۱۶ — زین بیش مکن ریش که شد کارت سست
شمارهٔ ۱۲ — ای دل بنشین که یار بر خواهد خاست
شمارهٔ ۱۸ — هر کو دل و جان به خدمتت پروردست
شمارهٔ ۱۳ — بر من ز فراقت ار چه بیدادیهاست
شمارهٔ ۱۴ — تن در غم تو همچو زه از کاستی است
شمارهٔ ۲۷ — درد توام ای عهد شکن در جانست
شمارهٔ ۲۲ — از باده درد ناز ساقی بترست
شمارهٔ ۲۰ — زان پیش که دل داد جوانی دادست
شمارهٔ ۲۶ — زان طیره نیم کان بت آزار پرست
شمارهٔ ۲۱ — امشب بر من زمانه شاد آوردست
شمارهٔ ۲۵ — شبها که من از وصل تو بودم سرمست
شمارهٔ ۲۳ — چون دید بتم که کار من بر خطرست
شمارهٔ ۲۴ — هر کو ز ملوک عصر بیگانه نشست
شمارهٔ ۳۲ — ای دیده نگویی که ترا با دل چیست
شمارهٔ ۳۱ — زان روز که چشم من به رویت نگریست
شمارهٔ ۳۳ — ای موی سپید هیچ آزرمت نیست؟
شمارهٔ ۳۰ — عهدیست که جام می ندیدم بر دست
شمارهٔ ۳۵ — چون دلم که زلف یارم خم داشت
شمارهٔ ۲۸ — در کوی غم تو صبر بی فرمانست
شمارهٔ ۳۴ — چون در دل من تویی دروغم خوش نیست
شمارهٔ ۲۹ — شاهی که سعادت و ظفر رهبر اوست
شمارهٔ ۳۷ — با من غمت ای فقاعی حور سرشت
شمارهٔ ۳۸ — دل در غم تو نقش امان جست و نیافت
شمارهٔ ۳۹ — بس دل که ز عشق تو سر خویش گرفت
شمارهٔ ۴۰ — آنرا که بد امید وصال از چشمت
شمارهٔ ۴۱ — دل بر سر کوی تست سرمست غمت
شمارهٔ ۴۳ — گندانی را کز آفتابه ش نم زاد
شمارهٔ ۴۲ — ای کم زده خورشید فلک از رایت
شمارهٔ ۳۶ — هر زخم جفایی که فلک پنهان داشت
شمارهٔ ۴۷ — گندانی را که گند بدعت دارد
شمارهٔ ۴۸ — دهر ار چه غم نامتناهی دارد
شمارهٔ ۵۰ — از روی خرد شعر ترا ای سره مرد
شمارهٔ ۴۹ — گل از رخ گلرنگ تو تشویر خورد
شمارهٔ ۴۴ — پیروزه آسمان نگینم زیبد
شمارهٔ ۵۱ — دل گر سوی لهو و ناز کم می یازد
شمارهٔ ۴۶ — گر یار به خون تو کمر در بندد
شمارهٔ ۴۵ — با من چو شبی به وصل در پیوندد
شمارهٔ ۵۲ — چون طبع تو با یار جفا می ورزد
شمارهٔ ۵۳ — چون لشکر عارضه به بد رای تو زد
شمارهٔ ۵۴ — دریاب دلی را که به داغت سوزد
شمارهٔ ۵۷ — بر عمر دراز شه علامت باشد
شمارهٔ ۵۵ — هر دم به تو خصمی دگرم برخیزد
شمارهٔ ۵۶ — گفتم ز سپاهان مدد جان خیزد
شمارهٔ ۵۹ — با من ز تو یادگار جز درد نماند
شمارهٔ ۵۸ — شکرست که جان لطف بر جای بماند
شمارهٔ ۶۱ — دل با تو برفت هیچ منزل که نماند
شمارهٔ ۶۲ — ای دوست مخور خون غم اندوزی چند
شمارهٔ ۶۶ — یارم سر سرو سایه ور می شکند
شمارهٔ ۶۷ — بر تیغ تو شاه روم سر عرضه کند
شمارهٔ ۶۴ — بیش از مه رخسار تو پرتو نخرند
شمارهٔ ۶۳ — با چشم چگونه اشگ دارد پیوند؟
شمارهٔ ۶۵ — دست تو به جود طعنه در میخ زند
شمارهٔ ۶۰ — از لشکر صبرم علمی بیش نماند
شمارهٔ ۷۲ — مگذار که سودم به زیان در برود
شمارهٔ ۷۴ — ابر آمد کز جود سرافراز شود
شمارهٔ ۷۵ — تن کیست که با وصل تو دمساز شود
شمارهٔ ۶۹ — بر درگه وصل یار سرهنگانند
شمارهٔ ۷۳ — دوش ار چه دلم ز درد هجران پر بود
شمارهٔ ۶۸ — در کوی توام سینه پر سوز افگند
شمارهٔ ۷۱ — لعل لبت ار به بوسه سرکش نبود
شمارهٔ ۷۰ — هر کو شرف خدمت تو بگزیند
شمارهٔ ۷۹ — دل گرچه همه ساله جمالت خواهد
شمارهٔ ۸۰ — بلبل به سحر دو دیده پر خون آید
شمارهٔ ۷۸ — وقت است که حسن تو وبال تو شود
شمارهٔ ۸۲ — بنمای رخ ار کام منت می باید
شمارهٔ ۸۱ — دوران فلک چون تو شهی ننماید
شمارهٔ ۷۶ — یارم چو گه خشم کم آزرم شود
شمارهٔ ۸۳ — خورشید رخت شبی که وصل آراید
شمارهٔ ۷۷ — هر کو به جهان غمخور زلف تو شود
شمارهٔ ۸۴ — ای صبر نگفتی چو غمی پیش آید
شمارهٔ ۸۶ — چون کار من از شهاب بر چرخ رسید
شمارهٔ ۸۸ — آن دل که ز غم خون شد اگر به بیند
شمارهٔ ۸۵ — چون حق مروت و کرم نگزارید
شمارهٔ ۸۷ — برخاست دلم تا دگری بگزیند
شمارهٔ ۸۹ — یاد تو چو جان در دل من بنشیند
شمارهٔ ۹۰ — ای دل طمع از جفاپرستی بردار
شمارهٔ ۹۱ — جانم به سر زلف مشوش بگذار
شمارهٔ ۹۹ — چون لطف سماع هست جامی کم گیر
شمارهٔ ۹۳ — یارم سخن عشوه نهاد اندر بار
شمارهٔ ۹۷ — گر دیده بدی روی ترا یوسف مصر
شمارهٔ ۹۲ — ای از غم هجران تو ای طرفه نگار
شمارهٔ ۹۴ — یک تیر جفا نماند کان زیبا یار
شمارهٔ ۹۶ — ای دل ز ره دراز می آید یار
شمارهٔ ۹۵ — با من چو گل ار شبی بپیوندد یار
شمارهٔ ۹۸ — من دوش به یار گفتم ای تنگ شکر
شمارهٔ ۱۰۴ — ای چرخ به زیر پای تو پست شدم
شمارهٔ ۱۰۶ — گفتم که به مهر یار دل بسپردم
شمارهٔ ۱۰۳ — دی از می عشق مست برخاسته ام
شمارهٔ ۱۰۷ — گفتم ز دم سرد رهان یک بارم
شمارهٔ ۱۰۵ — گفتم که مگر داد بزرگی دادم؟
شمارهٔ ۱۰۰ — با یار جفا جوی پس از هجر دراز
شمارهٔ ۱۰۱ — بی زلف تو شد چشم من از ابر خجل
شمارهٔ ۱۰۲ — یک دست به مصحف و دگر دست به جام
شمارهٔ ۱۰۹ — از چشم خود ابر را خجل می دارم
شمارهٔ ۱۱۳ — گفتم به مراعات دل و تن برسم
شمارهٔ ۱۱۰ — دل بر تو فشانم ار بسوزی جگرم
شمارهٔ ۱۱۵ — ماییم درین زمانه سر دفتر غم
شمارهٔ ۱۱۱ — تا کی غم وصل تو پر آوازه خورم
شمارهٔ ۱۱۲ — چون در شب هجر تو فرو شد روزم
شمارهٔ ۱۱۴ — تن کو که بدو ناز و دلال تو کشم؟
شمارهٔ ۱۰۸ — چون عود اگر چه تن بلاکش دارم
شمارهٔ ۱۱۷ — پیوسته ز روزگار دشمن کامم
شمارهٔ ۱۱۶ — جان خواست ز من دوش بت دلگسلم
شمارهٔ ۱۲۳ — چون غنچه اگر بند دهان بگشایم
شمارهٔ ۱۱۹ — در شیوه عشق بیش ازین کم نزنم
شمارهٔ ۱۱۸ — روزی که سراپرده بر افلاک زنم
شمارهٔ ۱۲۲ — هر عذر که با یار بداندیش نهم
شمارهٔ ۱۲۰ — با دل گفتم کای دل پرفن! چکنم؟
شمارهٔ ۱۲۱ — چندانکه به کار خود فرو می بینم
شمارهٔ ۱۲۴ — گر معتکف در وثاق تو نیم
شمارهٔ ۱۲۵ — ای دیده اقبال به رویت نگران
شمارهٔ ۱۲۹ — تقویم نو ای معجز طبع تو سخن!
شمارهٔ ۱۲۷ — زان زر هوسی که خیزد از کان سخن
شمارهٔ ۱۲۶ — مه اهل سپاهان و مه بدعهدیشان
شمارهٔ ۱۲۸ — آن عاقل دوست همچو ابله دشمن
شمارهٔ ۱۳۱ — آساید اگر شوی تو همخوابه من
شمارهٔ ۱۳۰ — صد طعنه ز هر گدای می خوردم من
شمارهٔ ۱۳۴ — هر تخم که کاشتم نیامد به درو
شمارهٔ ۱۳۲ — کندم همه شب ریش ز عشقت تا تو!
شمارهٔ ۱۳۶ — وصلی که مرا به ناز پروردی کو؟
شمارهٔ ۱۳۵ — چون سایه نه نیستم نه هستم بی تو
شمارهٔ ۱۳۳ — ای گشته زیان مملکت سود از تو!
شمارهٔ ۱۳۷ — ای شب چکنم چاره! من از بهر خدای
شمارهٔ ۱۳۸ — ای برده دلم به صد هزار استادی!
شمارهٔ ۱۳۹ — صد عشوه نغز و دلستان آوردی
شمارهٔ ۱۴۰ — با دل گفتم چو دلبری بگزیدی
شمارهٔ ۱۴۲ — ای دل! تو اگر ز رنج جان پرهیزی
شمارهٔ ۱۴۱ — ای موی سپید! اگر شبی با یاری
شمارهٔ ۱۴۳ — زان دل ز من ای سرو سهی! نستانی
شمارهٔ ۱۴۵ — یک دم به وصال با رهی ناسایی
شمارهٔ ۱۴۷ — در معرکه شیر آتش انگیز تویی
شمارهٔ ۱۴۴ — هر شب صنما! که رای زی خنده کنی
شمارهٔ ۱۴۶ — آنکس که به چهره بوستانیست تویی
شمارهٔ ۱۴۹ — ای غم! تو فراق من گزینی گویی
شمارهٔ ۱۴۸ — دل گفت مرا که آن بت از دلجویی