شمارهٔ ۲۰ مجیرالدین بیلقانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر بیانگر حسرت و تلخی گذر زمان است. شاعر از جوانی که گذشته صحبت می‌کند و اکنون با سفید شدن موهایش به پیری نزدیک شده است. او به یاد جوانی‌اش می‌افتد و زمانی را که با امید و شوق زندگی می‌کرده، به یاد می‌آورد، در حالی که پیری به او نشان داده شده است.