شمارهٔ ۳ مجیرالدین بیلقانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به بیان احساسات عمیق و عذاب‌های عاشقانه پرداخته است. شاعر از دلی صحبت می‌کند که همیشه در شادابی و شتاب است و چشمی که به زیبایی محبوبش خیره است. در غیبت معشوق، دل و چشمانش دچار درد و تلخی می‌شوند. در نهایت، شاعر با تشبیه پروانه و آتش به جدایی و عشق، نشان می‌دهد که این احساسات همواره در حال سوزاندن و غلیان هستند.