شمارهٔ ۴۴ مجیرالدین بیلقانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این بیت شعر به زیبایی و شکوه آسمان و روزگار اشاره دارد. شاعر با اشاره به اینکه آسمان مانند نگینی درخشان است و روزگار را چون توسن (اسب) می‌بیند، بیان می‌کند که در دنیای نظم و نثر، از خود هنر و توانایی‌هایی دارد که شایسته ستایش است. او به خالقیت و تسلطش بر شعر اشاره می‌کند و اعلام می‌کند که در این زمینه توانایی‌های بسیاری دارد.