شمارهٔ ۴۵ مجیرالدین بیلقانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این ابیات به توصیف حالتی از عشق و جدایی می‌پردازد. او می‌گوید که وقتی معشوقش به او می‌رسد، لحظه‌ای نمی‌ایستد و زود می‌رود. شاعر در غم جدایی او می‌گرید، اما معشوق به جای همدردی، به گریه او می‌خندد.