غزل شمارهٔ ۱۱۹۱ بیدل دهلوی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره عشق و ارتباط عاطفی نوشته شده است. شاعر بیان می‌کند که هرچقدر هم که به وصل محبوب نزدیک باشیم، دل‌مشغولی‌ها و غم‌ها باقی می‌مانند. او به دعا و عدم تأثیر آن اشاره می‌کند و می‌گوید که در جایی که نگاه محبوب باشد، دیگر نیازی به تلاش برای جلب توجه نیست. در جایی که ادب و احترام وجود دارد، فقط یک نگاه کافی است. شاعر همچنین به خاموشی عشق و انتظار در قیامت اشاره می‌کند و می‌گوید که در دنیای عشق، هیچ چیزی جز سرخوشی و محبت وجود ندارد. در نهایت، او به زیبایی و کمال معشوق اشاره می‌کند و می‌گوید که نباید تلاش کرد تا زیبایی او را پنهان کرد، زیرا مانند آینه‌ای است که نمی‌تواند نور خورشید را بپوشاند.