غزل شمارهٔ ۱۹۴۰ بیدل دهلوی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر به زیبایی و جلوه‌های بهار و گل‌ها اشاره می‌کند. او می‌گوید که زیبایی بهار در شش جهت خود را نشان می‌دهد و بدون آن که بتوان او را درک کرد، مانند خاری در دل است. یک نگاه بهار می‌تواند سرشار از شادی و نوشینی باشد و یک لبخندش می‌تواند باغی از گل‌ها را به آغوش بکشاند. در گلستانی که بوی وعده دیدار معشوق در آن پیچیده، نگاه بهاری مانند برگ‌هایی که از درختان می‌افتند، آرامش‌بخش است. سپس شاعر به پوشاندن زیبایی‌ها و شوخی‌های بهار اشاره می‌کند و می‌پرسد که چه مدت این نقاب بر چهره معشوق پنهان خواهد ماند. او اشاره می‌کند که در دل یک غنچه نمی‌توان به این اندازه زیبایی را یافت. همچنین، بر روی هر گل شبنم نشسته که از خواب ناز بیدار می‌شود. شاعر در ادامه تأکید می‌کند که با وجود زیبایی‌ها و شوخی‌های ناز، رنگی از عرق بر روی لاله‌ها نمی‌نشیند و بهار در جمع دوستانش درخواست شادی دارد. همچنین با وجود تمام زیبایی‌ها، بهار با نغمه‌ها و شادابی خود زندگی را تحت تأثیر قرار می‌دهد. در نهایت، شاعر از اندیشه‌هایش به تأمل و درک عمیق‌تری از زیبایی و وجود معشوق می‌رسد و بر این امر اعتراف می‌کند که در مقابل این زیبایی و طراوت، عذرخواهی و استغفار می‌کند.