غزل شمارهٔ ۲۱۸۱ بیدل دهلوی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر بیانگر احساسات و افکار عمیق شاعر است. او از یک طرف به شیفتگی و نفرت از دنیا اشاره دارد و از طرف دیگر نشان دهنده‌ی ناامیدی و غمی است که از وراثت آدم و ناکامی‌های زندگی می‌کشد. شاعر به عشق و زیبایی‌های آن نیز اشاره می‌کند، اما در عین حال از چالش‌ها و دشواری‌های زندگی و خاطرخواهی‌هایی که دارد، شکایت می‌کند. او به نوعی در تلاش است تا از زشتی‌ها فاصله بگیرد و به حسن و زیبایی توجه کند، و در عین حال به نبود رغبت و حسرت نسبت به لذت‌های دنیوی اعتراف می‌کند. شاعر در نهایت تأکید می‌کند که از دنیا و مشکلاتش جداست و در پی آرامش و درک عمیق‌تری از زندگی است.