غزل شمارهٔ ۲۲۴ بیدل دهلوی
بیدل دهلوی / غزلیات / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)
نام خود را تا به رسوایی علم داریم ما
از ملامت‌کی به دل یک ذره غم داریم ما
از قناعت بود ما را دستگاه همتی
چون هما در ظل بال خودکرم داریم ما
بر امید آنکه یابیم از دهان او نشان
روی خود را جانب ملک عدم داریم ما
در حرم،گه شیخ وگاهی راهب بتخانه‌ایم
هرکجا باشیم بیدل یک صنم داریم ما
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به بیان احساسات عمیق و ابراز هویت شاعر می‌پردازد. شاعر از رسوایی‌ها و ملامت‌هایی که در زندگی‌اش با آن‌ها مواجه است صحبت می‌کند، اما با وجود این چالش‌ها، به خود و توانمندی‌هایش باور دارد. او به قناعت و همت در زندگی خود اشاره می‌کند و امید دارد که روزی نشانی از حقیقت و زیبایی را پیدا کند. همچنین او خود را در مکان‌های مختلف از جمله در حرم و معبد می‌بیند، اما همیشه عشق و زیبایی را در دل دارد. در کل، این شعر تجلیاتی از جستجو برای معنا و زیبایی در زندگی است.