غزل شمارهٔ ۲۳۱۱ بیدل دهلوی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به بیان حال و روز خود می‌پردازد. او خود را بخشی از جمع گدایان می‌داند که در میخانه زندگی می‌کنند و به عشق و زیبایی می‌پردازند. دل او به خاطر آرزوها و ناامیدی‌ها فرسوده شده و او را در کمند مشکلات گرفتار کرده است. شاعر به دشواری‌های زندگی و حوادثی که بر او می‌گذرد اشاره می‌کند و از احساسات و تجربیات درونی‌اش سخن می‌گوید. او به نوعی از خود بیگانگی و نبود هویت واقعی صحبت کرده و در نهایت، به حالت پریشان فکری و ویرانی خود اعتراف می‌کند. اشعارش پر از تصاویری از عشق و جنون است و نشان‌دهنده‌ی جست‌وجوی گنجی ناپیدا در زندگی است.