غزل شمارهٔ ۷۰۸ بیدل دهلوی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به بررسی مفاهیم ادب، عبادت، و حقیقت می‌پردازد. شاعر می‌گوید که ادب غیر از تلاش برای عبادت و طلب حق است و هر چیزی که به غیر از خاک شدن باشد، بی‌ادبی است. او از بی‌قراری زندگی و تنهایی انسان سخن می‌گوید و بیان می‌کند که آرامش و تسلی در زندگی به‌دست آوردن آسانی نیست و ناله و سکوت افراد نشان از تشنگی روح آنها دارد. شاعر همچنین به دورویی و تظاهر در جامعه اشاره می‌کند و می‌گوید که زبان عاجز از بیان حقایق، باری از ادعاهای بی‌پایه را به دوش می‌کشد. او دلی داغ و پرشور را به نشاط تشبیه کرده و به ظاهر شیخ‌ها و زاهدان انتقاد می‌کند که خود را عفیف و پاک نشان می‌دهند. در انتها، شاعر به این نکته اشاره می‌کند که در زندگی باید به حقیقت و عمق معنای زندگی پرداخت و از ظواهر دوری کرد. او به این نتیجه می‌رسد که از همه‌چیز باید درس گرفت و در زندگی واقعی و حقیقت جستجو کرد، نه در ظواهر فریبنده.