بخش ۱۶ - تمامی سخن ابن عماد
محمد بن عمادالدین خراسانی / روضة المحبین / وزن: مفعول مفاعلن فعولن (هزج مسدس اخرب مقبوض محذوف)
این فکر مخالف از کجا خاست
فکری نکنی که این چه سوداست
افتاده‌ای از ره سلامت
دوری ز مقام استقامت
راه طلب تو بی‌نشان است
این راه مرو که بیم جان است
از فکر عقیم تو چه زاید
وز رای سقیم تو چه آید
هم فکر تو حاصلی ندارد
هم راه تو منزلی ندارد
بخت بد و طالع مشوش
این راه نمودت ای بلاکش
گر واقف این رموز گشتی
بر خشک مران به هرزه کشتی
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به نقد افکار نادرست و گمراه‌کننده می‌پردازد. شاعر به ما می‌گوید که فکر کردن به افکار بی‌فایده و نادرست، انسان را از راه درست و سلامت دور می‌کند. او هشدار می‌دهد که دنبال کردن این افکار و راه‌ها که نشانه‌ای ندارند، خطرناک است و نتیجه‌ای نخواهد داشت. در نهایت، شاعر تأکید می‌کند که اگر به رموز این مسائل پی ببریم، نباید به راه‌های بیهوده ادامه دهیم.