بخش ۶۲ - در نصیحت فرماید ابن عماد
محمد بن عمادالدین خراسانی / روضة المحبین / وزن: مفعول مفاعلن فعولن (هزج مسدس اخرب مقبوض محذوف)
رفت ابن عماد عمر برباد
زین عمر به باد رفته فریاد
تا چند پی خیال پویی
وصف رخ و زلف و خال گویی
تو بلبل بوستان جانی
مقصود ز ملک کن فکانی
زین ره‌گذر فنا چه خواهی
زین منزل پربلا چه خواهی
دل برکن ازین دو روزه منزل
بر نیک و بد جهان منه دل
ای خازن گوهر امانت
هان تا نکنی درو خیانت
هر چند ظلومی و جهولی
در معرض دولت قبولی
تا چند بت هوا پرستی
این نیست ره خداپرستی
روی از در خلق با خدا کن
اندیشۀ این و آن رهاکن
دوری تو وگرنه ره بسی نیست
غیر از تو حجاب تو کسی نیست
دل مخزن حکمت الهی‌ست
دل آینۀ جمال شاهی‌ست
یارب به صلاح توبه‌کاران
یارب به علاج رستگاران
کز ره‌گذر رفیق توفیق
بنمای به ما طریق تحقیق
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به موضوع گذر عمر و عدم وابستگی به دنیا می‌پردازد. شاعر از ابن عماد عمر برباد یاد می‌کند و به فریاد اعتراض به عمر از دست رفته می‌پردازد. او از انسان‌ها می‌خواهد که به دنبال آرزوها و زیبایی‌های ظاهری نروند و به حقیقت و خداوند توجه کنند. شاعری در اینجا تأکید می‌کند که دل انسان باید پاک و خالص باشد و از دنیای فانی بگذرد. او از خدا درخواست می‌کند که طریق حقیقت را به بندگانش نمایان کند و آن‌ها را به صلاح و رستگاری هدایت کند.