شمارهٔ ۱۹۴ ابن یمین

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به توصیف زیبایی معشوق و احساسات عاشقانه شخص سخن می‌گوید. شاعر معشوق خود را به ماه تشبیه می‌کند و می‌گوید که حتی آفتاب هم از زیبایی او شرمنده است. دندان‌های معشوق در چشم شاعر می‌درخشد و اشک‌های او به خاطر عشق ناشی از این زیبایی جاری می‌شود. شاعر می‌گوید که نمی‌تواند عشقش را با عقل کنترل کند و در روز قیامت هیچ‌کس به کار دیگری نمی‌رسد، او تنها به زیبایی معشوق فکر می‌کند. او از معشوق می‌خواهد که هوای وصال او را بکند و مانند پروانه‌ای به دنبالش بیفتد، زیرا عشق او آتشین شده است. پایان شعر نیز دعوت به کنار گذاشتن دل و جان در پی وصال محبوب است.