غزلیات — دیوان اشعار ابن یمین

Name: غزلیات — دیوان اشعار ابن یمین
Author: ابن یمین فریومدی

ابن یمین فریومدی / دیوان اشعار

فهرست شعرها

شمارهٔ ۱ — آمدم بار دگر بر سر پیمان شما
شمارهٔ ۴ — الا ایدل اگر خواهی تماشاگاه علوی را
شمارهٔ ۳ — ایها العشاق از آن نامهربان بس شد مرا
شمارهٔ ۶ — بیا ماهرویا شکر لب نگارا
شمارهٔ ۵ — باشد از من باز کمتر غم جدا
شمارهٔ ۲ — ای تو از حسن در جهان سمرا
شمارهٔ ۱۰ — خرم آن کوی که منزلگه یارست آنجا
شمارهٔ ۹ — توئی که مهر تو دلبند و دلگشاست مرا
شمارهٔ ۱۲ — شمع رخسار تو شیرین پسرا سوخت مرا
شمارهٔ ۱۳ — هر که بیند رخ آندلبر یغمائی را
شمارهٔ ۱۴ — ای گشته از صفای رخت شرمسار آب
شمارهٔ ۱۱ — زلف مشکین تو سرمایه سوداست مرا
شمارهٔ ۷ — بر وصالش یک نفس گر دسترس باشد مرا
شمارهٔ ۸ — تا بر آنقامت و بالا نظر افتاد مرا
شمارهٔ ۱۸ — تا کرد زیر سایه نهان زلفت آفتاب
شمارهٔ ۱۹ — روی شهر آر ای یارم گر نبودی آفتاب
شمارهٔ ۲۱ — گر از روی تو افتد عکس بر آب
شمارهٔ ۲۰ — گر چه با ترکانه چشم مست او دارم عتاب
شمارهٔ ۲۲ — اگر معشوق سیم اندام اهلست
شمارهٔ ۱۷ — بر گل سیراب او بین سنبلی پر پیچ و تاب
شمارهٔ ۱۵ — بر من گذشت آن پسر شنگ نوش لب
شمارهٔ ۱۶ — بیاض غمزه روی و سواد طره شب
شمارهٔ ۲۸ — بفروغ مهر رویش که مهست از آن عبارت
شمارهٔ ۳۰ — بحسن روی تو خورشید عالم آرانیست
شمارهٔ ۲۹ — بیتو ایجان و جهان کار من از دست برفت
شمارهٔ ۲۴ — ای قبله صاحبنظران روی چو ماهت
شمارهٔ ۲۷ — ایدل مده ببند سر زلف یار دست
شمارهٔ ۲۳ — ای ترک بده باده گلفام که عیدست
شمارهٔ ۲۵ — آن کزو داریم درد دل دوای جان ماست
شمارهٔ ۲۶ — ای مرا خاک کف پای تو چون آبحیات
شمارهٔ ۳۲ — باد صبا چون نقاب از رخ گل برگرفت
شمارهٔ ۳۳ — بر ماه و سرو آید هر لحظه صد قیامت
شمارهٔ ۳۴ — بر دلم از جور او امبار بار دیگرست
شمارهٔ ۳۵ — بر سپهر حسن رویش آفتابی دیگرست
شمارهٔ ۳۷ — پرتو روی تو بر کسوت خوبی علم است
شمارهٔ ۳۸ — تا بر گل سیراب تو از غالیه خالیست
شمارهٔ ۳۱ — با من آن مهروی من نامهربان از بهر چیست
شمارهٔ ۳۶ — بنده سروم بآزادی که چون بالای تست
شمارهٔ ۴۶ — دلا بدست گرفتی می این چه دستانست
شمارهٔ ۴۰ — توئی که سایه زلفت شعار خورشیدست
شمارهٔ ۳۹ — ترا ز شکر شیرین از آن دمید نبات
شمارهٔ ۴۲ — جانا دلم آمد بهوای سر زلفت
شمارهٔ ۴۵ — خوشست آن پستهٔ خندان و خوش آن گفتارت
شمارهٔ ۴۱ — جبیب یار پاکدامن مطلع روز منست
شمارهٔ ۴۳ — چون بت من بر سمن زلف معنبر شکست
شمارهٔ ۴۴ — خرامان میرود دلبر تعالی الله چه رفتارست
شمارهٔ ۵۳ — رویت که ازو عالم خوبی بنظام است
شمارهٔ ۵۰ — روی شهر آرای یارم آفتابی دیگرست
شمارهٔ ۴۹ — دوش چه دانی مرا بیتو چه بر سر گذشت
شمارهٔ ۴۷ — در عشق هیچ درد چو درد حبیب نیست
شمارهٔ ۵۲ — رخسار لاله رنگ خوشت آتش ترست
شمارهٔ ۴۸ — دهن غنچه وشت پسته خندان منست
شمارهٔ ۵۴ — زلف دلبر گیرم امشب آن شبست
شمارهٔ ۵۱ — روی زیبای تو آرایش هر انجمن است
شمارهٔ ۵۷ — ساقی بیا که موسم آب چو آتش است
شمارهٔ ۵۵ — زلف عنبر شکنت مایه ده مشک خطاست
شمارهٔ ۵۶ — زین پیش داشتم صنمی سیمبر بدست
شمارهٔ ۵۹ — سبزه و آب روان باده گلگون بدست
شمارهٔ ۶۲ — ساقیا چون گل شکفت از می‌ْپرستی چاره نیست
شمارهٔ ۶۱ — ساقی قدحی در ده گر هیچ می ات باقیست
شمارهٔ ۵۸ — سحرگه چون برانگیزد ز خواب آهنگ میدانت
شمارهٔ ۶۰ — ساقیا برخیز کاکنون وقت می نوشیدنست
شمارهٔ ۶۵ — شهره شهر شد از غایت خوبی رویت
شمارهٔ ۶۶ — شکن زلف یار پر شکن است
شمارهٔ ۶۹ — قبله جان طاق ابروی شماست
شمارهٔ ۷۰ — کشور حسن تو امروز بکام دل ماست
شمارهٔ ۶۸ — عشقبازی با چو تو معشوق کاری بس خوشست
شمارهٔ ۶۷ — عالم از حسن تو یکسر حسن آباد شدست
شمارهٔ ۶۴ — شکرست آن لب میگون تو یاقوت روانست
شمارهٔ ۶۳ — شبی خیال تو بر من بصد دلال گذشت
شمارهٔ ۷۳ — گر دلم بردی به غارت قصد جان باری چراست
شمارهٔ ۷۵ — گر مرا جان رود اندر پی جانان از دست
شمارهٔ ۷۶ — لعل شیرین تو پیرایه در عدن است
شمارهٔ ۷۷ — مشکین سر زلف تو که در پای کشانست
شمارهٔ ۷۴ — گلهای نوشکفته بهر بوستان که هست
شمارهٔ ۷۸ — ما چو زلف و چشمت ای مهوش پریشانیم و مست
شمارهٔ ۷۲ — گر چه هر دم ز غمت بر دلم آزاری هست
شمارهٔ ۷۱ — گل جمال تو چون بر فراز سرو شکفت
شمارهٔ ۸۳ — هنگام نو بهار و لب جویبار و کشت
شمارهٔ ۸۱ — نه هر گیاه که در باغ رست شمشادست
شمارهٔ ۸۶ — هرکه با زلف تو اندر دام نیست
شمارهٔ ۸۵ — هر سحر بی شام زلفین تو ای حورا صفت
شمارهٔ ۸۴ — هر کجا صاحبدلی آزاده و فرزانه ایست
شمارهٔ ۸۰ — ماه عیدست این ندانم یا خم ابروی دوست
شمارهٔ ۷۹ — مرا تُرکانه چشم او به مستی گر جفاها گفت
شمارهٔ ۸۲ — هرگز از یاد نخواهد شدنم صحبت دوست
شمارهٔ ۹۰ — زهی من وفای تو نا دیده هیچ
شمارهٔ ۹۴ — آن ترک یغمائی نگر دلها بیغما میبرد
شمارهٔ ۹۳ — امیدوارم از آنمه که مهربان گردد
شمارهٔ ۸۹ — یا رب این بوی خوش از زلف دلارام منست
شمارهٔ ۹۱ — ای لعل درفشان تو کرده بیان روح
شمارهٔ ۹۲ — از روی تو ایمهوش گر پرده بر اندازند
شمارهٔ ۸۷ — یا رب این پسته شیرین چه شکر گفتارست
شمارهٔ ۸۸ — یا رب این بوی خوش از روضه رضوان برخاست
شمارهٔ ۹۸ — بنده ئی کز چو تو شاهی بوی اعزاز رسد
شمارهٔ ۹۷ — باز آمد آن نگار که از ما بریده بود
شمارهٔ ۹۶ — آنها که درین دوران صاحبنظران باشند
شمارهٔ ۹۹ — بر برگ گلش سنبل سیراب ببینید
شمارهٔ ۱۰۲ — با ما غم هجران تو ای دوست نه آن کرد
شمارهٔ ۹۵ — آندم که مرا فرقت آن لعبت چین بود
شمارهٔ ۱۰۰ — با من و دلدار من جز بخت در مجلس مباد
شمارهٔ ۱۰۱ — بوئی که ز چین سر زلفت بمن آید
شمارهٔ ۱۰۵ — تا سنبل سیراب تو بر لاله گره شد
شمارهٔ ۱۰۷ — تا ز پیشم نازنین دلدار شد
شمارهٔ ۱۰۴ — بر گل سیراب سنبل را چو جولان میدهد
شمارهٔ ۱۱۰ — جانا ز لبت ما را گر کام نخواهد بود
شمارهٔ ۱۰۸ — جز زلف یار غالیه بر روی مه که کرد
شمارهٔ ۱۰۶ — تا سنبل تر بر سمنت جلوه گری کرد
شمارهٔ ۱۰۳ — بازم از دیده در بار گهر می‌آید
شمارهٔ ۱۰۹ — جز رخ یار من بهار که دید
شمارهٔ ۱۱۲ — چو روی آن پری پیکر گلی بیخارکی باشد
شمارهٔ ۱۱۴ — خطش از ریحان طرازی بر گل سوری کشید
شمارهٔ ۱۱۵ — دل دیوانه سار من چو از زلفش در آویزد
شمارهٔ ۱۱۳ — چون پسته خندان توأم در نظر آید
شمارهٔ ۱۱۶ — در خواب اگر خیال تو بر من گذر کند
شمارهٔ ۱۱۷ — روز و شب از دو چشم من گر همه سیل خون شود
شمارهٔ ۱۱۸ — روزگاریکه بهجران توأم میگذرد
شمارهٔ ۱۱۱ — چون نبات از شکر میگونش سر بر میزند
شمارهٔ ۱۱۹ — زلفت از سنبل تر گرد سمن پرچین کرد
شمارهٔ ۱۲۳ — سنبل زلف تو چون از گل تر بردارند
شمارهٔ ۱۲۰ — ز آنروی طره بر رخ دلدار کج نهند
شمارهٔ ۱۲۲ — زمانه رونق کارم بکام می نکند
شمارهٔ ۱۲۴ — سنبل غالیه گون بر گل تر میشکند
شمارهٔ ۱۲۱ — ز تاب می چو خوی از روی دلستان بچکد
شمارهٔ ۱۲۶ — شراب عشق چون در جام کردند
شمارهٔ ۱۲۵ — شادباش ای دل که حالت پیش جانان گفته اند
شمارهٔ ۱۲۷ — صبحدم بادی که از سوی خراسان می‌دمد
شمارهٔ ۱۲۹ — طالع سعد دلم زان رخ گلگون گیرد
شمارهٔ ۱۳۲ — عشق تو گر ضلال دل ماست گر رشاد
شمارهٔ ۱۳۳ — عاشقان چون عزم رفتن سوی دلبر کرده اند
شمارهٔ ۱۳۱ — عاشقان تا ز کمند غم عشقت نرهند
شمارهٔ ۱۳۴ — گرد گلت سبزه تر میدمد
شمارهٔ ۱۲۸ — صبا ز برگ گلش چون کلاله بر گیرد
شمارهٔ ۱۳۰ — عاشق اول ز سر جان و جهان برخیزد
شمارهٔ ۱۳۶ — گر چشم من ایجان جهان روی تو بیند
شمارهٔ ۱۳۷ — لب و دندان تو با لعل و گهر می‌ماند
شمارهٔ ۱۳۹ — مرا بمجلس انس تو بار چون نبود
شمارهٔ ۱۴۱ — مردم چشمم که در غرقاب بازی میکند
شمارهٔ ۱۳۸ — ماهروی من اگر پرده ز رخ بگشاید
شمارهٔ ۱۳۵ — گر بوصل خودم آنماه زمانی بدهد
شمارهٔ ۱۴۲ — نرگس مست تو گر دست بدستان نبرد
شمارهٔ ۱۴۰ — مرا ز عشق تو گر شادیی به جان نرسد
شمارهٔ ۱۴۴ — نگار ماه رخم چون نقاب بگشاید
شمارهٔ ۱۴۳ — نرگس مست تو این فتنه که بنیاد نهاد
شمارهٔ ۱۴۵ — هست وقت عیش ساغر در دهید
شمارهٔ ۱۴۸ — هر کس که بکام از سر کوی تو گذر کرد
شمارهٔ ۱۴۹ — هر که را در سر هوای چون تو دلداری بود
شمارهٔ ۱۴۶ — هر که ما را در هوای او ملامت میکند
شمارهٔ ۱۴۷ — هر نسیمی که ز خاک در جانان باشد
شمارهٔ ۱۵۰ — یک قدح می دوبدره زر ارزد
شمارهٔ ۱۵۴ — ایچشم آهوانه تو مست شیرگیر
شمارهٔ ۱۵۵ — ای برده نرد حسن ز خوبان روزگار
شمارهٔ ۱۵۳ — ای ماه مهربان مه مهرست می بیار
شمارهٔ ۱۵۶ — بدان ای محتسب یکبار دگر
شمارهٔ ۱۵۲ — ای رخ خوب تو چون گل چمن آرای دگر
شمارهٔ ۱۵۱ — آمد بهار و وقت نشاطست می بیار
شمارهٔ ۱۵۸ — تعالی الله چه رویست آن که دارد ترک سیمین بر
شمارهٔ ۱۵۷ — باد بهاری وزید از طرف جویبار
شمارهٔ ۱۶۵ — گر کسی چشم و لبی خواست چو بادام و شکر
شمارهٔ ۱۶۶ — صنما حال زار من بنگر
شمارهٔ ۱۶۳ — کوکبه گل رسید ای صنم گلعذار
شمارهٔ ۱۶۴ — گل بصد ناز در آمد بچمن بار دگر
شمارهٔ ۱۵۹ — حبذا نزهت ایام بهار
شمارهٔ ۱۶۰ — دل بدست غم جانان دهم و جان بر سر
شمارهٔ ۱۶۲ — روی زیبای ترا نیست در آفاق نظیر
شمارهٔ ۱۶۱ — دلبرا سلسله غالیه گونست مگر
شمارهٔ ۱۷۰ — نرگس مست تو دارد هوس خواب هنوز
شمارهٔ ۱۶۸ — از توأم آرزوی بوس و کنارست هنوز
شمارهٔ ۱۶۷ — صبحدم باد صبا آمد و آورد خبر
شمارهٔ ۱۷۲ — صبر دل آورد روی از عشق جانان در گریز
شمارهٔ ۱۷۳ — خلیلم گو نقاب از رخ برانداز
شمارهٔ ۱۷۴ — دل بزنجیر سر زلف تو در بستم باز
شمارهٔ ۱۷۱ — ساقیا خیز که گل عزم چمن دارد باز
شمارهٔ ۱۶۹ — ای خم ابروی تو قبله اصحاب نیاز
شمارهٔ ۱۷۹ — رنگ یاقوت آبدارت خوش
شمارهٔ ۱۷۶ — منم از محنت ایام بدانسان که مپرس
شمارهٔ ۱۸۱ — در دلم کم زن ای پسر آتش
شمارهٔ ۱۸۰ — گر کند ماه فلک زهره زهرا در گوش
شمارهٔ ۱۷۸ — ای ز جام می عشق تو خرد رفته ز هوش
شمارهٔ ۱۷۷ — آمد آنسرو سهی بر گل نشان سنبلش
شمارهٔ ۱۸۲ — خوش آنشعر سیه بر پرنیانش
شمارهٔ ۱۷۵ — تا سپهر حسن را رخسار تو ماهست و بس
شمارهٔ ۱۸۹ — روی چو صبح تو کرد اشک مرا چون شفق
شمارهٔ ۱۹۰ — ای بعمد از ده بر لاله تر خال ز مشک
شمارهٔ ۱۸۳ — باد صبا صبحدم بوی تو آورد دوش
شمارهٔ ۱۸۴ — باد صبا صبحدم بوی تو آورد دوش
شمارهٔ ۱۸۷ — تا بر حریر ساده کشیدی علم ز صوف
شمارهٔ ۱۸۶ — گرم ز عشق تو جان در بلاست گو میباش
شمارهٔ ۱۸۵ — چو شمع روی تو افروخت در جهان آتش
شمارهٔ ۱۸۸ — تا دبدبه حسن تو افتاد در آفاق
شمارهٔ ۱۹۲ — ای شمع رخسار ترا پروانه خورشید فلک
شمارهٔ ۱۹۳ — ای در زمانه حسن تو چون در بهار گل
شمارهٔ ۱۹۱ — ای ز چشمم شده پنهان و بدل در زده چنگ
شمارهٔ ۱۹۴ — ای بخوبی عارضت ماه چکل
شمارهٔ ۱۹۶ — ای لعل آبدارت آتش فکنده در مل
شمارهٔ ۱۹۸ — گر بصبوحی کنی عزم تماشای گل
شمارهٔ ۱۹۷ — ای قاعده زلف دلاویز تو مشکل
شمارهٔ ۱۹۵ — بیا که شد چمن از آب ابرو آتش گل
شمارهٔ ۲۰۴ — تا فتادست نظر بر رخ رخشان توام
شمارهٔ ۱۹۹ — ایجان و جهان بیتو سر خویش ندارم
شمارهٔ ۲۰۲ — ای روی دلربای تو خورشید انورم
شمارهٔ ۲۰۵ — تا من زبان چو بلبل خوشگو گشوده ام
شمارهٔ ۲۰۳ — باز منزل بسر کوی نگار آوردیم
شمارهٔ ۲۰۶ — خیال روی تو هر شب بخواب میجویم
شمارهٔ ۲۰۱ — ای خم زلف تو چون حلقه جیم
شمارهٔ ۲۰۰ — این منم باز که روی چو مهت می‌بینم
شمارهٔ ۲۱۳ — ساقیا باده گلفام هوس میکندم
شمارهٔ ۲۰۷ — خوش بهاریست بیا تا طرب از سر گیریم
شمارهٔ ۲۱۴ — ساقیا موسم آنست که می نوش کنیم
شمارهٔ ۲۰۹ — در آی از درم ای آرزوی دل که بر آنم
شمارهٔ ۲۱۰ — روز آنست که با یار بمیخانه رویم
شمارهٔ ۲۰۸ — دل به بند سر زلفین تو دادیم و شدیم
شمارهٔ ۲۱۱ — روی بنمای ای صنم کز شوق جان می‌سوزدم
شمارهٔ ۲۱۲ — زلف مشکین تو بر طرف بنا گوش چو میم
شمارهٔ ۲۱۸ — من اندر حلقه زلفش دلی دارم خراب از غم
شمارهٔ ۲۲۱ — من از هوای تو ایسرور راستین چکنم
شمارهٔ ۲۲۰ — من دوش بیخود یکنفس در کوی جانان آمدم
شمارهٔ ۲۱۵ — صبح از سر صفا بجهان در دمید دم
شمارهٔ ۲۲۲ — من عاشق و رند و می پرستم
شمارهٔ ۲۱۷ — کج نظر باشم اگر با تو بدل راست نیم
شمارهٔ ۲۱۶ — گاه آنست که در آب سر افشان گردیم
شمارهٔ ۲۱۹ — مرا در سر همیگردد که سر در پایت افشانم
شمارهٔ ۲۲۳ — نگارینا بهار آمد بیا تا جام می گیریم
شمارهٔ ۲۲۶ — ایدل ره عاشقی طلب کن
شمارهٔ ۲۲۸ — ایصنم گلعذار ای بت سیمین ذقن
شمارهٔ ۲۲۴ — ای روی دلربای تو باغ و بهار حسن
شمارهٔ ۲۲۷ — ای رخ زیبای تو رشک سمن
شمارهٔ ۲۲۹ — ای عارض گلگونت عکسی زده بر گردون
شمارهٔ ۲۳۰ — ایام گل ار بی مل خواهی بسر آوردن
شمارهٔ ۲۲۵ — ای قاعده زلفت آشوب جهان بودن
شمارهٔ ۲۳۱ — ای نرگس مست تو برده دل هشیاران
شمارهٔ ۲۳۲ — بر بیاض مه سواد خط عنبر ساش بین
شمارهٔ ۲۳۳ — تا دلم شد در خم آن طره مشکین نهان
شمارهٔ ۲۳۵ — تا بر کنار حسن نشست ابرویت چو نون
شمارهٔ ۲۳۸ — چنان بخون دلم در زد آن پسر ناخن
شمارهٔ ۲۳۴ — تا بود در شکن طره جانان دل من
شمارهٔ ۲۳۶ — تا شدم آگاه از آن زنجیر زلف قیرگون
شمارهٔ ۲۳۷ — جانا بچشم رحمت بنگر به بینوایان
شمارهٔ ۲۳۹ — زلف و رخسار تو دانی بچه مانند بخون
شمارهٔ ۲۴۰ — شکر میریزد از پسته نگارم در سخن گفتن
شمارهٔ ۲۴۱ — صبح دمید ساقیا بزم صبوح ساز کن
شمارهٔ ۲۴۶ — نگارا عزم آن دارم که گر بر رغم اغیاران
شمارهٔ ۲۴۲ — عارضست آن یا گل سیراب بر برگ سمن
شمارهٔ ۲۴۳ — کار عشاق است جان در عشق جانان باختن
شمارهٔ ۲۴۴ — گر دلی بودی مرا در طالع و فرمان من
شمارهٔ ۲۴۵ — ندانم صبغه الله است یا گلگون شرابست این
شمارهٔ ۲۴۹ — آب حیات میچکد از لب جانفزای تو
شمارهٔ ۲۵۱ — ای مرا از لب تو شهد و شکر نو بر نو
شمارهٔ ۲۵۳ — بکمند تابدارت که مهست در خم او
شمارهٔ ۲۴۸ — یا رب گلست عارض زیبات یاسمن
شمارهٔ ۲۵۰ — ای بخوبی رخ تو برده ز خورشید گرو
شمارهٔ ۲۵۲ — ای ماه آسمان لطافت جمال تو
شمارهٔ ۲۴۷ — یا رب رخ دلدارست یا ماه تمامست این
شمارهٔ ۲۵۴ — چون ذره هوا میکند ای ماه ز هر سو
شمارهٔ ۲۵۹ — آمد آن سرو سهی بر رخ نقاب انداخته
شمارهٔ ۲۶۱ — ایفروغ رخت آتش زده بر خرمن ماه
شمارهٔ ۲۶۰ — ای ترک پریچهره از آن جام شبانه
شمارهٔ ۲۶۲ — این منم بار دگر عزم خراسان کرده
شمارهٔ ۲۵۸ — هستم بجستجوی تو پوینده کو بکو
شمارهٔ ۲۵۵ — سنبل است آن بنا‌گوش سمن‌سیمای تو
شمارهٔ ۲۵۷ — نگارم ار بگذارد ز رخ نقاب فرو
شمارهٔ ۲۵۶ — مرحبا ایچشم جان روشن بنور رای تو
شمارهٔ ۲۶۷ — سحرگه آن صنم سرو قد شتاب زده
شمارهٔ ۲۶۹ — فرخنده طالعی بود آنرا که هر پگاه
شمارهٔ ۲۷۰ — گر نور روی روشنت افتد بر آینه
شمارهٔ ۲۶۵ — تا تو ایدلبر چو ماه انوری آراسته
شمارهٔ ۲۶۳ — پری رخا نکنی هیچ سوی بنده نگاه
شمارهٔ ۲۶۶ — روی میتابد ز من آن سیمبر یعنی که چه
شمارهٔ ۲۶۴ — تا در آمد خط شبرنگ تو پیرامن ماه
شمارهٔ ۲۶۸ — شیرین بتم ایخسرو خوبان زمانه
شمارهٔ ۲۷۶ — ای از تو هزار فتنه بر پای
شمارهٔ ۲۷۱ — گفتم ایدوست شدم عاشق آن روی چو ماه
شمارهٔ ۲۷۷ — ای جان و جهانرا ز رخت نور و نوائی
شمارهٔ ۲۷۳ — ایعارض مه پیکر تو صورت جانی
شمارهٔ ۲۷۸ — ای روی تو آئینه الطاف الهی
شمارهٔ ۲۷۴ — ایزلف تو سر تا قدم آشوب جهانی
شمارهٔ ۲۷۲ — مرا زنجیر زلف او بدان سان کرد دیوانه
شمارهٔ ۲۷۵ — ایصبا گر بودت سوی خراسان گذری
شمارهٔ ۲۸۶ — آن غالیه گون نقش نگر بر گل سوری
شمارهٔ ۲۸۲ — ای باد صبا بگذر ز آنجا که تو میدانی
شمارهٔ ۲۸۱ — آبحیاتست یا لبان که تو داری
شمارهٔ ۲۸۴ — ای زلف دلاویزت در گردن جان بندی
شمارهٔ ۲۸۰ — ایماه دل افروز بگردان قدح می
شمارهٔ ۲۷۹ — آنچه با من میکند از دوستی سیمین تنی
شمارهٔ ۲۸۳ — ای داده دل بمهر تو تا بر تو نوگلی
شمارهٔ ۲۸۵ — ای آنکه بخوبی بمه چارده مانی
شمارهٔ ۲۹۳ — بنمای رخ ببنده که شمس و قمر توئی
شمارهٔ ۲۸۹ — بگوش جان من آید دمادم آوازی
شمارهٔ ۲۹۴ — تا بر سریر حسن تویی ماه‌چهره‌ای
شمارهٔ ۲۹۲ — بمراد دل من گر بودم دسترسی
شمارهٔ ۲۸۸ — بگرد مه ز عنبر خط کشیدی
شمارهٔ ۲۸۷ — بیا ساقی بدور دو ستکانی
شمارهٔ ۲۹۰ — بحسن روی تو ای آفتاب خرگاهی
شمارهٔ ۲۹۱ — بتا از نازکی گوئی ز سر تا پا همه جانی
شمارهٔ ۲۹۷ — تنگ شکرست این دهن ایجان که تو داری
شمارهٔ ۳۰۰ — تو آن نئی که ندانی طریق دلداری
شمارهٔ ۳۰۲ — جانا رخ چون بهار بنمای
شمارهٔ ۳۰۱ — بگو ای ماه تابان تا کجائی
شمارهٔ ۲۹۹ — تا نقاب از روی شهر آرای خود برداشتی
شمارهٔ ۲۹۶ — تا ساخته ئی بر قمر از غالیه خالی
شمارهٔ ۲۹۸ — تا خط مشکبار به رخ برکشیده‌ای
شمارهٔ ۲۹۵ — تا شد درست بر تو که پیمان شکسته‌ای
شمارهٔ ۳۰۷ — چو رخسار سمن سیما بشوئی
شمارهٔ ۳۰۸ — در باغ حسن سرو روانی براستی
شمارهٔ ۳۱۰ — دلا امید آن دارم که روی دلستان بینی
شمارهٔ ۳۰۵ — چوگان ز مشک بر مه تابان کشیده‌ای
شمارهٔ ۳۰۶ — چو بلبل از سر مستی گذشتم سوی گلزاری
شمارهٔ ۳۰۳ — جان بچشمم در نیاید ور نه جانت خواندمی
شمارهٔ ۳۰۴ — جانا چه کرده‌ایم که از ما بریده‌ای
شمارهٔ ۳۰۹ — دی بر در دلدار نشستیم زمانی
شمارهٔ ۳۱۷ — صبا چو با سر زلف تو کرد همرازی
شمارهٔ ۳۱۵ — ساقیا موسم عیدست بده ساغر می
شمارهٔ ۳۱۶ — ساقی قدح می که درو هست صفائی
شمارهٔ ۳۱۲ — زهی بوقت سخن لعلت از در افشانی
شمارهٔ ۳۱۳ — زلف مشکین بر بناگوش چو سیم افکنده‌ای
شمارهٔ ۳۱۸ — گر من ز بند عشقت تو یکروز رستمی
شمارهٔ ۳۱۴ — زهی ملک لطافت را وجودت نازنین شاهی
شمارهٔ ۳۱۱ — دلدار گفت لوح دل از نقش من بشوی
شمارهٔ ۳۲۰ — لعل لبش کزو بچکد آب زندگی
شمارهٔ ۳۲۳ — نگارینا نمی‌شاید ترا گفتن به رخ ماهی
شمارهٔ ۳۱۹ — گر نشینم با تو در خلوت به شادی یک دمی
شمارهٔ ۳۲۲ — ماهرویا گه آنست که رخ بنمائی
شمارهٔ ۳۲۴ — یا رب کراست چون تو نگاری شکرلبی
شمارهٔ ۳۲۱ — من ندیدم نشنیدم که بود در چمنی