شمارهٔ ١٠٠ ابن یمین

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به انتقاد از طمع و حرص اطرافیانش می‌پردازد که به دنبال چیزی هستند که نمی‌دانند ارزش واقعی آن چیست. او بیان می‌کند که افرادی که خرد و عقل دارند هرگز به چنین طمعی مبتلا نمی‌شوند و از این وضعیت خشمگین و غمگین هستند. شاعر خود راضی است به آنچه خداوند به او داده و زندگی‌اش پر از نشاط و آرامش است. او می‌گوید که قانع بودن باعث خوشحالی است، در حالی که طمع می‌تواند بار سنگینی بر دوش انسان بگذارد.