قطعات — دیوان اشعار ابن یمین

Name: قطعات — دیوان اشعار ابن یمین
Author: ابن یمین فریومدی

ابن یمین فریومدی / دیوان اشعار

فهرست شعرها

شمارهٔ ٢ — آن شهنشاهی که از تأثیر جود عام او
شمارهٔ ١ — ای نسیم صبحدم بگذر بخاک درگهی
شمارهٔ ۴ — ابن یمین اگر همه عالم بکام تست
شمارهٔ ١٠ — بر کاتبان خویشتن املای بد مکن
شمارهٔ ٣ — از برای دو چیز جوید و بس
شمارهٔ ۵ — ای نسیم صبحگاهی بر تو جان افشان کنیم
شمارهٔ ٨ — بیا ز ابن یمین ای دوست بشنو
شمارهٔ ٧ — بتمثیل ابن یمین نکته ئی
شمارهٔ ۶ — ای بسا دوستان که بگزیدم
شمارهٔ ٩ — باهل خطه فریومد از طریق رضا
شمارهٔ ١١ — چشم پدر از هجر تو پوشیده چو گردید
شمارهٔ ١٢ — خداوندم مرا در علم منقول
شمارهٔ ١٣ — خرد چون کند دوستی با کسی
شمارهٔ ١۵ — خطابی با فلک کردم که از تیغ جفا کشتی
شمارهٔ ١۴ — خسیسی اگر لاف آن میزند
شمارهٔ ١۶ — دانی چه موجبست که فرزند از پدر
شمارهٔ ١٨ — شبی در تواریخ کردم نگاه
شمارهٔ ١٧ — ز هی فرخنده جائی خوش مقامی
شمارهٔ ٢١ — گر خرد یار تست ابن یمین
شمارهٔ ٢٣ — فراخ دستی ز اندازه مگذران چندان
شمارهٔ ٢۶ — مرا پیشه شعرست و در وقت‌ها
شمارهٔ ٢٠ — عطا میخواست از من ماهروئی
شمارهٔ ١٩ — عزلت و انزوا و تنهائی
شمارهٔ ٢۵ — مرا فلک بمواعید میفریفت ولیک
شمارهٔ ٢۴ — قطعه ئی نزد من رسید امروز
شمارهٔ ٢٢ — گنهی میکنم کنون پنهان
شمارهٔ ٣٠ — مده دل ز دست ار غمی هست و خوفی
شمارهٔ ٢٩ — منور شد به شمس دولت و دین
شمارهٔ ٣١ — هر که در مال میکند ضنت
شمارهٔ ٢٨ — علاء دولت و دین آصف سلیمان فر
شمارهٔ ٣٣ — ای جوانبختی که در خلوتسرای کاینات
شمارهٔ ٣٢ — یکی گفت با من که خورشید تافت
شمارهٔ ٣۴ — ای خدیوی که عهد دولت تو
شمارهٔ ٢٧ — منم ابن یمین که نتوان کرد
شمارهٔ ۴٠ — سائلی حال جهانرا ز یکی کرد سؤال
شمارهٔ ۴١ — من ار چند باری بدل گفته ام
شمارهٔ ٣۵ — ایدل جهان بکام گرت نیست گو مباش
شمارهٔ ٣۶ — اگر نیک و گر بد چو خواهد رسید
شمارهٔ ٣٧ — چو دونان درین خاکدان دنی
شمارهٔ ۴٢ — هر کس که توبه کرد بدور گل از شراب
شمارهٔ ٣٨ — دو مشفق اند ادیب و طبیب بر سر تو
شمارهٔ ٣٩ — دیدم برین رواق زبرجد کتابتی
شمارهٔ ۴۴ — هر چند که در خلاف وعده
شمارهٔ ۵٠ — آرزومندی بدرگاه عبودیت مرا
شمارهٔ ۴٨ — اهل هنر را کنون خطبه بنام منست
شمارهٔ ۴۶ — یک دو سیمین تن و یاری دو سه چاریم بهم
شمارهٔ ۴۵ — یکچند روز من ز سیهکاری فلک
شمارهٔ ۴٧ — هست همچون نمونه سخنت
شمارهٔ ۴٣ — مرا مهر خسرو چو تابان شود
شمارهٔ ۴٩ — ایخسرو زمانه که ارکان ملک و دین
شمارهٔ ۵۴ — از کوی حیات تا در مرگ
شمارهٔ ۵١ — اکنون که هر کسی بمرادات واصلند
شمارهٔ ۵٢ — آفت مرد چون ز شهرت اوست
شمارهٔ ۵۵ — استاد کارخانه دنیا بهیچ وقت
شمارهٔ ۵٧ — ایدل وفا امید مدار از مدار چرخ
شمارهٔ ۵٨ — ایدل ازینجهان اگرت رای رفتنست
شمارهٔ ۵۶ — ای پسر در ضبط آنچت هست جهدی مینمای
شمارهٔ ۵٣ — الهی معاصی ابن یمین
شمارهٔ ۶٢ — ایدل اندر جهان کریم مجوی
شمارهٔ ۶٣ — یفلک با من اگر بد کنی ار نیک رواست
شمارهٔ ۶۴ — آنکه از برق سحاب کرم شامل او
شمارهٔ ۶۵ — ای شده ظاهر پرست باطنت آباد کن
شمارهٔ ۶٠ — آصف ملک عز دولت و دین
شمارهٔ ۶١ — ایکه در جمع مال می بینم
شمارهٔ ۵٩ — آنکس که جوینی و گلیمیش به دست است
شمارهٔ ۶۶ — ایزدا مستحق عفو توأم
شمارهٔ ۶٩ — ای سروریکه در ره مردی و مردمی
شمارهٔ ٧٠ — ایدل هوشیار اگر چه سپهر
شمارهٔ ۶٧ — الهی ز فرط وثوقی که هست
شمارهٔ ٧١ — ایصاحبی که همت بی منتهای تو
شمارهٔ ٧٣ — ایصبا گر پیش مولانا رسی
شمارهٔ ٧۴ — احرام بستم از پی عالیجناب شاه
شمارهٔ ۶٨ — ایدل اگر زمانه بصد غم نشاندت
شمارهٔ ٧٢ — ای روزگاز از تو بوجه معاش خویش
شمارهٔ ٨٢ — بگاه فقر توانگر نما-ز همت باش
شمارهٔ ٧۵ — آشنائی خلق درد سرست
شمارهٔ ٨١ — اگر در حوادث که پیش آیدت
شمارهٔ ٧٩ — ای خرده شناسان که بانواع فضایل
شمارهٔ ٧٨ — ایدل از احوال عالم باش دائم با خبر
شمارهٔ ٨٠ — از مال مهتری نبود کسب فضل کن
شمارهٔ ٧۶ — ایدل بجستجوی هنر در جهان بگرد
شمارهٔ ٧٧ — اکسیر اعظم است در این روزگار کو
شمارهٔ ٨٩ — بردم بنزد خواجه شکایت ز رنج فقر
شمارهٔ ٨٧ — بهر روزی بهر دری چه روی
شمارهٔ ٨٨ — با فلک دوش بخلوت گله ئی میکردم
شمارهٔ ٨٣ — بزرگان عراقی را بگویید
شمارهٔ ٨۶ — پادشاهی نزد اهل معرفت آزادگیست
شمارهٔ ٨۵ — بروز نکبت اگر برج قلعه فلکت
شمارهٔ ٩٠ — بزرگوار امیری که زبده کرم است
شمارهٔ ٨۴ — بنام ایزد زهی خرم سرائی
شمارهٔ ٩٢ — بگفتار اگر درفشاند کسی
شمارهٔ ٩١ — بخور بنوش بپاش و بدان که حاصل عمر
شمارهٔ ٩٣ — براه راست توانی رسید در مقصود
شمارهٔ ٩٧ — تعیین دال و ذال که در مفردی فتد
شمارهٔ ٩۵ — ترک و تجریدست زاد اندر طریق راه حق
شمارهٔ ٩۴ — تا توانی التماس از کس مکن
شمارهٔ ٩۶ — تو ز من برتری اگر جستی
شمارهٔ ٩٨ — جهان لطف و کرم تاج ملک خواجه علی
شمارهٔ ١٠٢ — چنان سزد که ز کار جهان نفور بود
شمارهٔ ١٠٣ — چیزیکه رفت رفت مکن یاد ازو دگر
شمارهٔ ١٠۶ — چشم مهر از فلک سفله چه داری چو ازو
شمارهٔ ١٠۵ — چون سفیهی زبان دراز کند
شمارهٔ ١٠۴ — چرخ دولابست دور آسمان
شمارهٔ ١٠٠ — جمعی اقاربم طمع خام بسته اند
شمارهٔ ٩٩ — جهان از بهر یکتن نیست تنها
شمارهٔ ١٠١ — جمعی که رباعی ز غزل باز ندانند
شمارهٔ ١١٠ — در جهان هر چه میکنند عوام
شمارهٔ ١١٢ — دی شنیدم که ابلهی میگفت
شمارهٔ ١١۴ — دیدم آنکس را که باز همتش
شمارهٔ ١٠٨ — حالت مال و علم اگر خواهی
شمارهٔ ١١٣ — دی مرا گفت محترم یاری
شمارهٔ ١٠٩ — خدائی که بنیاد هستیت را
شمارهٔ ١٠٧ — چیست آن برگی که شاخ دانش از وی بی برست
شمارهٔ ١١١ — دانی بزرگمهر حکیم جهان چه گفت
شمارهٔ ١٢١ — روز بازار فضل کاسد شد
شمارهٔ ١٢٢ — رسید نامه نامی ببنده ابن یمین
شمارهٔ ١١٩ — رزق مقسوم و وقت معلومست
شمارهٔ ١١۵ — در جهان هیچ به از عزلت و تنهائی نیست
شمارهٔ ١٢٠ — رسد ایدل بتو روزی تو بیسعی ولیک
شمارهٔ ١١۶ — در بهشت است هر که در وطنش
شمارهٔ ١١٨ — در زبان فارسی فرقی میان دال و ذال
شمارهٔ ١١٧ — دی گفت دوستی که مرا موی رو سفید
شمارهٔ ١٢٣ — ز یاری در خماری باده جستم
شمارهٔ ١٢۴ — ز آنها که خبث باطن ایشانت ظاهرست
شمارهٔ ١٢۵ — زدم از کتم عدم خیمه بصحرای وجود
شمارهٔ ١٢٧ — سر اکابر عالم علاء دولت و دین
شمارهٔ ١٢۶ — زهد و عفت کز صفات عاشقان صادقست
شمارهٔ ١٢٨ — سود دنیا و دین اگر خواهی
شمارهٔ ١٣٠ — شنیدم صفات تو عاشق شدم
شمارهٔ ١٢٩ — شاعرانی که پیش ازین بودند
شمارهٔ ١٣٧ — صحت و امن هست و وجه معاش
شمارهٔ ١٣٣ — صاحبا همت تو یکچندی
شمارهٔ ١٣۵ — صاحبا گر چه از ضعیفی تن
شمارهٔ ١٣۴ — صاحبا بنده را بخدمت تو
شمارهٔ ١٣٨ — عالیجناب حضرت دستور شه نشان
شمارهٔ ١٣١ — شهریارا کامکارا یک سخن ز ابن یمین
شمارهٔ ١٣۶ — صاحب اعظم کریم الدین سر گردنکشان
شمارهٔ ١٣٢ — شکر ایزد اگر نماند زرم
شمارهٔ ١۴۴ — فرهاد خویش کرد مرا ماه چهره ئی
شمارهٔ ١۴۶ — گردش گردون دون آزاده ها را خسته کرد
شمارهٔ ١۴۵ — عقل با روح قدس گفت که فردوس برین
شمارهٔ ١۴٢ — فاقه را کرده باشد استقبال
شمارهٔ ١۴١ — فخر آل مصطفی سید لطیف الدین توئی
شمارهٔ ١٣٩ — عماد دولت و دین ای وزیر زاده ملک
شمارهٔ ١۴٣ — فرزند و نور دیده من ایکه در سخن
شمارهٔ ١۴٠ — فرزند خواجه در هنر از خواجه کمترست
شمارهٔ ١۵١ — لطفی کن وز سگ صفتان آرزو ببر
شمارهٔ ١۵٣ — گفتم بدل که غم مخور اندر جهان بسی
شمارهٔ ١۵۴ — گر مرا دور فلک کرد تهیدست چو سرو
شمارهٔ ١۴٧ — کردم ز میان همگان عزم کناری
شمارهٔ ١۴٨ — کسی گفت عزت بمال اندرست
شمارهٔ ١۴٩ — کسی کو طریق تواضع رود
شمارهٔ ١۵٠ — گر وعده ئی که داد مرا آصف زمان
شمارهٔ ١۵٢ — گر چو سندان بود ترا دندان
شمارهٔ ١۵۵ — گر جهانی ز دست تو برود
شمارهٔ ١۶١ — مرد بیمار کاحتما نکند
شمارهٔ ١۵۶ — گر آسیای چرخ ترا آرد میکند
شمارهٔ ١۵٧ — لاله را گفتم ای پری پیکر
شمارهٔ ١۶٢ — من نگویم که از فوائد تو
شمارهٔ ١۵٨ — ما بدوری فتاده ایم کنون
شمارهٔ ١۵٩ — مرد آزاده در میان گروه
شمارهٔ ١۶٠ — ما را شکایتیست ز گردون دون نواز
شمارهٔ ١۶۶ — مطبخی ایست ناگوار مرا
شمارهٔ ١۶٧ — منم ابن یمین ذاتی که او را
شمارهٔ ١۶٩ — مرا نیمه نانی که در خور بود
شمارهٔ ١۶۴ — مردمان با یکدیگر دائم نزاعی میکنند
شمارهٔ ١۶٣ — مرا بدرگه دولت پناه سرور عهد
شمارهٔ ١۶۵ — مرا بلبل طبع شیرین نفس
شمارهٔ ١۶٨ — مدتی در طلب مال جهان کردم سعی
شمارهٔ ١٧٠ — ما را حکایتی عجب افتاد با ملک
شمارهٔ ١٧۵ — نکند عمر خویشتن ضایع
شمارهٔ ١٧۶ — وزیر مشرق و مغرب مگر نمیداند
شمارهٔ ١٧٨ — والاضیاء دین توئی آنکس که آفتاب
شمارهٔ ١٧٧ — وزیر شاه نشان ای یگانه دو جهان
شمارهٔ ١٧١ — مرا صورت از لغوه گر کج شود
شمارهٔ ١٧٣ — مرا مذهب اینست گیری تو نیز
شمارهٔ ١٧۴ — مخور ای ابن یمین غم چو وفاقت برسد
شمارهٔ ١٧٢ — معنی طلب که بر در و دیوار صورتست
شمارهٔ ١٨۴ — هر چه داری بخور و بذل کن و باک مدار
شمارهٔ ١٨٠ — هر یکی از شهان بوقت شکار
شمارهٔ ١٨١ — هر که در کارها مشاوره کرد
شمارهٔ ١٨٢ — هر که در صبح از بگه خیزی
شمارهٔ ١٨٣ — هر که را در جهان همی بینی
شمارهٔ ١٨۵ — هر کس که حال دینی و عقبی شناخت او
شمارهٔ ١٧٩ — هر که رنجی کشید و گنج نهاد
شمارهٔ ١٨۶ — هیچ دانی کز چه باشد عزت آزادگان
شمارهٔ ١٨٩ — هر که موجود حقیقی را شناخت
شمارهٔ ١٩٠ — یکیست فاضل و دانا اصیل و پاک نسب
شمارهٔ ١٩٣ — غرمائی که داشتم زین پیش
شمارهٔ ١٩١ — یک دو نوبت در جناب خسرو جمشید فر
شمارهٔ ١٩٢ — با خرد گفتم که داری در جهان جایی چنان
شمارهٔ ١٩۴ — هر که دارد کفاف عیش چنان
شمارهٔ ١٨٧ — هر کو درین زمانه طلبکار منصبی است
شمارهٔ ١٨٨ — هنرمند باشد بسان گهر
شمارهٔ ٢٠٠ — گرت از شهد و شکر ذوقی هست
شمارهٔ ١٩۵ — هر که را دسترس بنقره و زر
شمارهٔ ١٩٧ — ای که اندر شرب می ما را ملامت می‌کنی
شمارهٔ ١٩٨ — یکی گفت صبح مشیبت دمید
شمارهٔ ١٩۶ — منت ایزد را که هستم با قناعت همنشین
شمارهٔ ٢٠١ — ایدوستان بکام دلم نیست روزگار
شمارهٔ ١٩٩ — هر که او بر چار مطلوب از مطالب قادرست
شمارهٔ ٢٠٢ — الهی مرا چون سرای سپنج
شمارهٔ ٢٠٨ — ایدل ایام مستیت بگذشت
شمارهٔ ٢٠٩ — اصلت ایدل چو ز خاکست بلندی مطلب
شمارهٔ ٢٠۴ — ای خردمند چو روزی ز جهان خواهی رفت
شمارهٔ ٢٠۵ — ای دل ار چند در سفر خطرست
شمارهٔ ٢٠٣ — ایدل اگر روزی دو سه دنیا نباشد بر مراد
شمارهٔ ٢١٠ — ایخداوند ایکه از رفعت همای همتت
شمارهٔ ٢٠۶ — ای دل از احداث روزگار نگردی
شمارهٔ ٢٠٧ — اتفاقم شب دوشین بوثاقی افتاد
شمارهٔ ٢١٢ — آسمان قدر وزیرا چو تو بر روی زمین
شمارهٔ ٢١۴ — ایدل مدار چشم کرم ز اهل روزگار
شمارهٔ ٢١١ — ای شه کامران وجیه الدین
شمارهٔ ٢١٨ — اگر اقلیم قناعت شودت زیر نگین
شمارهٔ ٢١۶ — اهل دنیا سه فرقه بیش نیند
شمارهٔ ٢١٧ — امیر و خواجه منعم کسی تواند بود
شمارهٔ ٢١٣ — ایخسرویکه خسرو سیارگان سزد
شمارهٔ ٢١۵ — آمد مه صیام که بر آصف زمان
شمارهٔ ٢٢۶ — ایدل آسوده همی باش که باکی نبود
شمارهٔ ٢٢۵ — ای دل غم جهان مخور این نیز بگذرد
شمارهٔ ٢٢١ — ای دل آخر ترا که باد هوس
شمارهٔ ٢١٩ — از ابن یمین سؤال کردند
شمارهٔ ٢٢٠ — انصاف فلک بین که درینمدت اندک
شمارهٔ ٢٢٢ — آنها که داشتند شدند و گذاشتند
شمارهٔ ٢٢۴ — آصف ثانی علاء دولت و دین
شمارهٔ ٢٢٣ — از طبیبی شنیده ام روزی
شمارهٔ ٢٣۴ — اول نظرم کامد بر دنبه لرزانش
شمارهٔ ٢٢٨ — ایخرد مند اگر شراب خوری
شمارهٔ ٢٣٠ — ایدل چو ممکنست که روزی بشب بری
شمارهٔ ٢٢٩ — اقبال را بقا نبود دل بر او مبند
شمارهٔ ٢٢٧ — ای نسیم صبحدم بگذر بخاک درگهی
شمارهٔ ٢٣٣ — ایدل آگه نیستی کز پیکرت باد فنا
شمارهٔ ٢٣١ — ای وزیری که بر رای جهان آرایت
شمارهٔ ٢٣٢ — ایدل چه میکنم وطنی را که اندرو
شمارهٔ ٢٣۵ — اگر باید ایدل که تا آبروی
شمارهٔ ٢٣٧ — بمیدان اظهار مردانگی
شمارهٔ ٢٣٩ — بهترین مراتب آن باشد
شمارهٔ ٢٣۶ — بدان گروه بخندد خرد که بر بدنی
شمارهٔ ٢٣٨ — بزیارت بر اصحاب مناصب کم رو
شمارهٔ ٢۴١ — بغربت ار چه سپهرم بدان صفت دارد
شمارهٔ ٢۴٠ — ببزم آصف جمشید رتبت
شمارهٔ ٢۴٢ — با خرد گفتم ای مدبر کار
شمارهٔ ٢۵٠ — پنج روزیکه در کشاکش غم
شمارهٔ ٢۴٣ — باغبانی بنفشه می انبود
شمارهٔ ٢۴۶ — برو ایدوست مپندار که اندر همه عمر
شمارهٔ ٢۴٧ — بشمس دولت و دین مفخر زمان و زمین
شمارهٔ ٢۴٩ — پدر که مرقد او باد تا ابد پر نور
شمارهٔ ٢۴۴ — بر اوج فلک رایت سروری را
شمارهٔ ٢۴۵ — ببخش آنچه دستت بدان میرسد
شمارهٔ ٢۴٨ — بوستان گل فضل و گل بستان هنر
شمارهٔ ٢۵٨ — تا بود در سرت کلهداری
شمارهٔ ٢۵۵ — تا شتابان بر فراز خاک خواهد بود باد
شمارهٔ ٢۵۶ — ترا فضل بر دیگران بیش از آن نیست
شمارهٔ ٢۵٢ — پایم چو بسته نیست بجائی روم کزو
شمارهٔ ٢۵٣ — پنجروزی که حیاتست چنان باید زیست
شمارهٔ ٢۵۴ — بزر کزاده اگر چند کودکش بینی
شمارهٔ ٢۵٧ — چون سفیهی ترا بیازارد
شمارهٔ ٢۵١ — پیش ازین گر قدسیان با یکدیگر
شمارهٔ ٢۶٠ — چه عادتست که انباء دهر هر قومی
شمارهٔ ٢۵٩ — چو دولت خواهد آمد بنده ایرا
شمارهٔ ٢۶١ — چند گوئی که دولت و دولت
شمارهٔ ٢۶۶ — جاهل از بهر که و هیزم و بهر علفست
شمارهٔ ٢۶٢ — چه گویم گردش گردون دون را
شمارهٔ ٢۶٣ — جمعی که شاعران جهانشان ستوده اند
شمارهٔ ٢۶۵ — جلال دولت و دین یونس ایجهان کرم
شمارهٔ ٢۶۴ — جهان کشور دانش شه ممالک فضل
شمارهٔ ٢۶٧ — حکیم ملت و دین را زمن پیام برید
شمارهٔ ٢۶٨ — حاسد بد سکال باری کیست
شمارهٔ ٢٧۴ — خلق خدا که خدمت دادار میکنند
شمارهٔ ٢٧٠ — چون جامه چرمین شمرم صحبت نادان
شمارهٔ ٢٧١ — خداوندا ز هر احسان که با ما
شمارهٔ ٢۶٩ — حبذا روزگار بیعقلان
شمارهٔ ٢٧٣ — خرد را دوش میگفتم بخلوت
شمارهٔ ٢٧٢ — خدیو کشور را دی بهاء دولت و دین
شمارهٔ ٢٨٠ — دمی نمیگذرد کاین دل کباب مرا
شمارهٔ ٢٨٢ — دشمنی دوسترویم افتادست
شمارهٔ ٢٧۵ — خیمه بوالعجبی زد فلک شعبده باز
شمارهٔ ٢٧۶ — خلعت شاه جهان بر شهریار شرق و غرب
شمارهٔ ٢٧٨ — در باب من ز روی حسد یک دو نا شناس
شمارهٔ ٢٧٧ — دی یکی گفت که در مجلس دستور جهان
شمارهٔ ٢٨١ — دامن مرد کاهلی چو گرفت
شمارهٔ ٢٧٩ — دو دوست با هم اگر یکدلند در همه حال
شمارهٔ ٢٨۶ — در اقبال و ادبار گردون دون
شمارهٔ ٢٨٣ — در قصه شنیده ام که ابلیس
شمارهٔ ٢٨۴ — دو سه روزی که زندگانی تست
شمارهٔ ٢٨۵ — در اینزمانه ندانم کسی ز اهل خرد
شمارهٔ ٢٨٧ — دوش در تنگنای عقل مرا
شمارهٔ ٢٨٩ — در جهان کهن از عامه نو کیسه بسی است
شمارهٔ ٢٨٨ — دلا بار گران بر گردن جان
شمارهٔ ٢٩٠ — در جهان با مردمان دانی که چون باید گذاشت
شمارهٔ ٢٩٢ — رای مخدوم که از عالم غیب آگاهست
شمارهٔ ٢٩٣ — روزگاری که ز کس هیچ گزندت نرسد
شمارهٔ ٢٩۵ — ز راه بیخردی گفت بوالفضولی دی
شمارهٔ ٢٩٨ — سالها خاطر مرا ز نشاط
شمارهٔ ٢٩١ — در جهان هر جا که هست آزاده ئی
شمارهٔ ٢٩۴ — رزق مقسومست و وقت آن معین کرده اند
شمارهٔ ٢٩۶ — ز من بخدمت مخدوم من فتوح الله
شمارهٔ ٢٩٧ — زین پیشتر برین لب آب و کنار جوی
شمارهٔ ٣٠١ — سکه‌ای کاندر سخن فردوسی طوسی نشاند
شمارهٔ ٣٠۶ — شاها کمینه بنده میمون جناب تو
شمارهٔ ٣٠٣ — شادی هر که کدخدای شود
شمارهٔ ٣٠٠ — سفید بود مرا روی و خال و موی سیاه
شمارهٔ ٣٠٢ — شکرها واجب که نفس سرکش بدخوی را
شمارهٔ ٣٠۴ — شبی بلطف ز پیر خرد بپرسیدم
شمارهٔ ٣٠۵ — شهریار جهان طغایتمور
شمارهٔ ٢٩٩ — سر اکابر عالم نظام ملت و دین
شمارهٔ ٣٠٩ — صبر در کارها چه نیک و چه بد
شمارهٔ ٣١٣ — طمع مدار که راه صلاح گیرد پیش
شمارهٔ ٣١٠ — ضیاء دولت و دین ایکه ما در ارکان
شمارهٔ ٣١٢ — طالعی بس عجبست ابن یمین را که مدام
شمارهٔ ٣١۴ — ظالمی را خانه غارت کرد روزی کافری
شمارهٔ ٣١١ — طالع من ببین که از پی آب
شمارهٔ ٣٠٧ — شهریارا بدان خدای که او
شمارهٔ ٣٠٨ — شنیده ام که در ایام بعد هر بندی
شمارهٔ ٣٢٢ — غم فرزند خوردن از جهل است
شمارهٔ ٣١٨ — هر که را داد نعمتی ایزد
شمارهٔ ٣١٧ — عید نو کائینه دلها ز زنگ غم زدود
شمارهٔ ٣١۶ — عوانرا آشنا مشمر تو روزی
شمارهٔ ٣١۵ — عقل گویدم از عالم وحدت مگذر
شمارهٔ ٣٢٠ — غیاث دولت و دین آنکه طوطی جانرا
شمارهٔ ٣٢١ — غلام همت آنم که همچو باد سحر
شمارهٔ ٣١٩ — کریم زاده چو مفلس شود در او پیوند
شمارهٔ ٣٢٧ — کسی کو خموش است و پشمینه پوش
شمارهٔ ٣٢٩ — کی تواند بود بی وجه معاش
شمارهٔ ٣٢٨ — کار چون سخت گشت بر بنده
شمارهٔ ٣٢۴ — فریاد از اینجهان که خردمند را ازو
شمارهٔ ٣٢٣ — فلک آنست که یکروز بپایان نبرد
شمارهٔ ٣٣٠ — گر ز من اقران بثروت فایق اند
شمارهٔ ٣٢۵ — قصه پر غصه بر درگاه خاتون جهان
شمارهٔ ٣٢۶ — که داند که در وحدت و انزوا
شمارهٔ ٣٣٢ — گردون دون بتهمت فضل و هنر مرا
شمارهٔ ٣٣٣ — گر چه دور فلک سفله نوازم همه عمر
شمارهٔ ٣٣۵ — گرم بدست فتد ساقی سمن ساقی
شمارهٔ ٣٣۶ — کسیکه اهل خرد باشد آن سزد از وی
شمارهٔ ٣٣۴ — گر سیم و زری بقرض یابی
شمارهٔ ٣٣٨ — گفتند که صحبت بزرگان
شمارهٔ ٣٣٧ — کنجی که در او گنجش اغیار نباشد
شمارهٔ ٣٣١ — گروهی جوانان نوخاسته
شمارهٔ ٣۴٠ — گر نبندی کمر بخدمت خود
شمارهٔ ٣٣٩ — گر پرسدت کسی که بر آتش چه افکنند
شمارهٔ ٣۴۵ — گرم گردون گردان چند روزی
شمارهٔ ٣۴١ — کسی بمدح و ثنای برادران عزیز
شمارهٔ ٣۴۶ — گر کم به درت آیم معذور همی دارم
شمارهٔ ٣۴۴ — گر تو یادم کنی و ور نکنی
شمارهٔ ٣۴٢ — گفتیم بکوشش بتوان یافت در آفاق
شمارهٔ ٣۴٣ — گر کریمی به دولتی برسد
شمارهٔ ٣۵٠ — مرد دنیا طلب از غایت نادانی خویش
شمارهٔ ٣۴٧ — گر بمثقال ذره ئی بد و نیک
شمارهٔ ٣۴٨ — گر چه فرزندان جسمانی سه چارم هست لیک
شمارهٔ ٣۵١ — من ابن یمینم که چون طبع من
شمارهٔ ٣۵٣ — منه بر جهان دل که معشوق تست
شمارهٔ ٣۵٢ — مرا دوستی کو که با دشمنم
شمارهٔ ٣۵۴ — مرد باید بهر کجا باشد
شمارهٔ ٣۴٩ — مرا دو یار جهاندیده و دو همزادند
شمارهٔ ٣۵٧ — مکن هرگز ستم بر زیر دستان
شمارهٔ ٣۶١ — مراست صد هنر و نیست زر بدین عیبم
شمارهٔ ٣۵٩ — مرا از هر چه در عالم هنر هست
شمارهٔ ٣۵۶ — محیط و مرکز افضال زین ملت و دین
شمارهٔ ٣۵٨ — مرد باید که در جهان خود را
شمارهٔ ٣۶٢ — ملامتم مکنید ار نبید مینوشم
شمارهٔ ٣۵۵ — مرد فرزانه کز قضا ترسد
شمارهٔ ٣۶٠ — مرد آزاده به گیتی نکند میل دو چیز
شمارهٔ ٣۶٨ — نه بکوشش در است روزی خلق
شمارهٔ ٣۶٧ — ناصر دولت و دین شاه ابوبکر علی
شمارهٔ ٣۶٩ — نوشته یافتم امروز بر دری بیتی
شمارهٔ ٣٧٠ — وزیر کشور چارم غیاث دولت و دین
شمارهٔ ٣۶۶ — نهال باغ وزارت علاء دولت و دین
شمارهٔ ٣۶۵ — نظام دولت و دین آنکه عدل شامل او
شمارهٔ ٣۶۴ — نسیم باد صبا کیست جز تو کز بر من
شمارهٔ ٣۶٣ — مرا که طوطی شکر فشان گلشن قدس
شمارهٔ ٣٧٢ — هر که انبای جنس را خواهد
شمارهٔ ٣٧۵ — هر که را داد نعمتی ایزد
شمارهٔ ٣٧٣ — هر بلا کز قضای بد باشد
شمارهٔ ٣٧٧ — هنر بباید و رادی و مردمی و خرد
شمارهٔ ٣٧۶ — هر آن کش خرد رهنمایست و رهبر
شمارهٔ ٣٧٨ — هیچ رنجی بتر ز غربت نیست
شمارهٔ ٣٧۴ — هر کرا با خود مصاحب میکنی
شمارهٔ ٣٧١ — هر که در اصل بد نهاد افتاد
شمارهٔ ٣٨٠ — هر که دل بر اصابت خیرات
شمارهٔ ٣٧٩ — هر که از بهر خود نگفت سخن
شمارهٔ ٣٨٣ — یا رب چه موجبست که روزی نگفت شاه
شمارهٔ ٣٨٢ — هر چه رزق تو باشد ای درویش
شمارهٔ ٣٨۶ — ای نسیم صبحدم از راه لطف
شمارهٔ ٣٨١ — همی شد رهی دی بنزد بزرگی
شمارهٔ ٣٨۴ — یا رب که میرود سوی اعیان روزگار
شمارهٔ ٣٨۵ — یسار ار چه کم گشت ابن یمین را
شمارهٔ ٣٩٣ — اگر پاک طبعی و پاکیزه کار
شمارهٔ ٣٨٧ — اقامت در خراسان گشت مشکل
شمارهٔ ٣٨٨ — ای سروریکه از تو عدو و ولی تو
شمارهٔ ٣٨٩ — ای باد صبحدم گذری کن ز راه لطف
شمارهٔ ٣٩١ — اهل خرد که دنیی فانی طلب کنند
شمارهٔ ٣٩۴ — ای نسیم صبحدم از بخت نیک ار باشدت
شمارهٔ ٣٩٢ — ای پسر همنشین اگر خواهی
شمارهٔ ٣٩٠ — ای شهنشاه بختیار که هست
شمارهٔ ٣٩٧ — ای همای همت عالی تو
شمارهٔ ۴٠٢ — بنگر چه سرخ چشمی و شوخی همیکند
شمارهٔ ٣٩٨ — ای نسیم صبحدم ز آنجا که لطف تست خیز
شمارهٔ ۴٠١ — ایدل ازینجهان دلازار در گذر
شمارهٔ ٣٩۶ — ایدل نصیحتم بشنو تا برون بری
شمارهٔ ٣٩۵ — ابن یمین دریغ یساری نیافتست
شمارهٔ ٣٩٩ — ای نسیم سپیده دم بر خیز
شمارهٔ ۴٠٠ — شهریارا آن شنیدستی که روزی در شکار
شمارهٔ ۴٠٧ — بتجرید در شهر من شهره ام
شمارهٔ ۴٠۴ — با عطارد گفتم آخر با تو دارم نسبتی
شمارهٔ ۴٠۵ — باشد لئیم در نظر عقل چون شبه
شمارهٔ ۴٠٩ — چو از جهان و ز اهل جهان نداری بهر
شمارهٔ ۴٠۶ — بر بساط امیر عز الدین
شمارهٔ ۴١٠ — چونکه سفر جزم کرد خسرو جمشید فر
شمارهٔ ۴٠٨ — برهان دین و حجت اسلام خواجه نصر
شمارهٔ ۴٠٣ — با خرد در حجره دل دوش صحبت داشتم
شمارهٔ ۴١٨ — خرم آزاده ئی که نشناسد
شمارهٔ ۴١٣ — پرهیز کن ز صحبت ارباب لوم از آنک
شمارهٔ ۴١٢ — پیر مردی زنی جوان میخواست
شمارهٔ ۴١۵ — چو دنیا کند با تو بخشش تو نیز
شمارهٔ ۴١۴ — تا شدست این قصر خرم بزمگاه شهریار
شمارهٔ ۴١۶ — چون روزگار هست بتصحیف روز کار
شمارهٔ ۴١٧ — حضرت اصحاب دنیا را مثالی گفته اند
شمارهٔ ۴١١ — چهار رکن جهان را بساط نرد انگار
شمارهٔ ۴٢٢ — دی مرا دوستی که مایل بود
شمارهٔ ۴٢٣ — در باب تواضع آنچه دانی
شمارهٔ ۴٢۵ — زین همدمان فغان که همه مار ماهیند
شمارهٔ ۴١٩ — خداوند دریا دل ای آنکه یافت
شمارهٔ ۴٢٠ — خیز ای نسیم باد صبا از طریق لطف
شمارهٔ ۴٢۶ — ز حالم نیست آگه کس که چون من
شمارهٔ ۴٢١ — دوش با خود نفسی مصلحت دنیا را
شمارهٔ ۴٢۴ — روزی که فتوحی رسد از عالم غیبت
شمارهٔ ۴٢٨ — زمستان و پیری و بیحاصلی
شمارهٔ ۴٢٩ — سر افاضل عالم امام عبدالحی
شمارهٔ ۴٢٧ — ز دانای صانع مشو نا امید
شمارهٔ ۴٣٣ — شرف دولت و دین مشرف دیوان هنر
شمارهٔ ۴٣۴ — شکرها میکنم در این ایام
شمارهٔ ۴٣٠ — شکر انعام حاتم ثانی
شمارهٔ ۴٣١ — شنیدم که عیسی علیه السلام
شمارهٔ ۴٣٢ — شاه جهان طغایتمور خان تاجبخش
شمارهٔ ۴٣٩ — صاحب اعظم جلال ملک و دین یونس که باد
شمارهٔ ۴٣٨ — صاحبا بنده اگر جرمی کرد
شمارهٔ ۴٣۶ — شکر نعمت ز کفر وا دارد
شمارهٔ ۴٣٧ — صاحبا مدتیست تا کردم
شمارهٔ ۴۴٠ — صحبت نیکان بود مانند مشک
شمارهٔ ۴۴٢ — طبع انسانی بدان مفطور شد
شمارهٔ ۴۴١ — صاحب اعظم غیاث ملک و دین هندو کزو
شمارهٔ ۴٣۵ — شرف مرد بعلمست و کرامت بسجود
شمارهٔ ۴۴٨ — کاری که لطف پای نهد در میان آن
شمارهٔ ۴۴٩ — کریم الدین تو آن پهلو نژادی
شمارهٔ ۴۴۴ — علاء دولت و دین آن وزیر شاه نشان
شمارهٔ ۴۵٠ — منت ایزد را که باز افکند چتر شهریار
شمارهٔ ۴۴٧ — کردگارا بعذاب ار چه که بس نزدیکم
شمارهٔ ۴۴٣ — عمر تا کی چنین بریم سر
شمارهٔ ۴۴۶ — کسی خوش بر آید در این روزگار
شمارهٔ ۴۴۵ — فلک سرگشته کرد ابن یمین را
شمارهٔ ۴۵۶ — نزد اهل زمانه از که و مه
شمارهٔ ۴۵٨ — نا کسانیکه درین دور حریفان تواند
شمارهٔ ۴۵٧ — نیست مغبون نبزد عقل کسی
شمارهٔ ۴۵٢ — مرا نام اگر نیک و گر بد بود
شمارهٔ ۴۵١ — مجلس نوئین اعظم خسرو جمشید فر
شمارهٔ ۴۵٣ — من نیم در بند افزونی طلب کردن ولی
شمارهٔ ۴۵۵ — هر که مدح اندرو اثر نکند
شمارهٔ ۴۵۴ — کریمان گر بدست راست بخشند
شمارهٔ ۴۶٠ — ای باد صبحدم گذری کن ز راه لطف
شمارهٔ ۴۶١ — اگر کار ابن یمین را فلک
شمارهٔ ۴۶٣ — بگوش هوش بشنو نکته ئی خوب
شمارهٔ ۴۶۵ — گر که سیم و زر بسیار بود نادانرا
شمارهٔ ۴۶٢ — اگر تنعم و دولت دهد بپوش و بخور
شمارهٔ ۴۶۶ — یعلم الله که در امور معاش
شمارهٔ ۴۶۴ — گر ترک طمع کنی نباشد
شمارهٔ ۴۵٩ — همانا که شاهنشه بی نظیر
شمارهٔ ۴٧٣ — ز اقتضای دور گردون گر پدید آید ترا
شمارهٔ ۴٧٠ — خواهی که خوار می نشوی ایعزیز من
شمارهٔ ۴٧١ — دیگر نروم بر در مخلوق ازین پس
شمارهٔ ۴٧۴ — سعی در تنقیص قدر خویش کرد
شمارهٔ ۴۶٩ — پنج روزی که درین توده خاکت وطنست
شمارهٔ ۴٧٢ — دوش خرد گفت بروح القدس
شمارهٔ ۴۶٨ — بلبل گلشن قدسم شده از جور فلک
شمارهٔ ۴۶٧ — آنکه کارش ز ابتدا تا انتها
شمارهٔ ۴٧۵ — صاحبا چون یمین دولت و دین
شمارهٔ ۴٨٢ — از حسد نا اهلم ار گوید بدی
شمارهٔ ۴٧٧ — مدتی شعر بهر گونه که آمد گفتم
شمارهٔ ۴٧٨ — کسی که چشم کرم دارد از اکابر عصر
شمارهٔ ۴٧۶ — گر کسی از روزگار اکنون شکایت می‌کند
شمارهٔ ۴٧٩ — هرکه را همتِ بلند بُوَد
شمارهٔ ۴٨١ — ای بسا فیلسوف کارآگاه
شمارهٔ ۴٨٠ — آن دل که داشتم ز وی آزادگی طمع
شمارهٔ ۴٨۴ — اول ببین مواقع اقدام خویشتن
شمارهٔ ۴٨٣ — آنکس که مهیا بودش وجه معاش
شمارهٔ ۴٨۶ — بس کس که یافت خست و امساک پیشه کرد
شمارهٔ ۴٨۵ — بستم احرام آستانه شاه
شمارهٔ ۴٨٧ — بر تو خوانم ز دفتر اخلاق
شمارهٔ ۴٨٨ — چو با دشمنت فرصتی دست داد
شمارهٔ ۴٩٠ — حبذا شهر علائیه و شهرستانش
شمارهٔ ۴٨٩ — چه طالع است مرا یا رب ایدل قلاش
شمارهٔ ۴٩٢ — دشمن خُرد را حقیر مدار
شمارهٔ ۴٩۴ — دوری در آمدست که راضی نمیشود
شمارهٔ ۴٩١ — خسروا بنده را اجازت ده
شمارهٔ ۴٩٣ — دوش دیدم ماه را مانند پیکی تیز رو
شمارهٔ ۴٩۵ — در مجلسی که همدم آزادگان شوی
شمارهٔ ۴٩۶ — روزی بخرد ابن یمین از غم دل گفت
شمارهٔ ۴٩٨ — سخن بکری بود نوزاده فکر
شمارهٔ ۴٩٧ — شب دراز بتاریکی ار نشینم به
شمارهٔ ۵٠١ — قطع کن ای ابن یمین وصل آنک
شمارهٔ ۴٩٩ — شهریار جهان طغایتمور
شمارهٔ ۵٠٢ — کسی که لاف بزرگی همی زند بنگر
شمارهٔ ۵٠٠ — صفت کیمیا اگر خواهی
شمارهٔ ۵٠۵ — گر بعیب انقلاب روزگار بی ثبات
شمارهٔ ۵٠۶ — گر بانگورست مایل خاطر ابن یمین
شمارهٔ ۵٠۴ — که میبرد سخنی از زبان ابن یمین
شمارهٔ ۵٠٣ — کریم دولت و دین سرور زمان و زمین
شمارهٔ ۵١٢ — کسی کو ز غوغای فقر و نیاز
شمارهٔ ۵١٣ — گر کسی با تو میزند لافی
شمارهٔ ۵١۴ — منم آنکس که بهر گوهر فضل
شمارهٔ ۵٠٩ — هر نکته که از گفتن آن بیم گزندست
شمارهٔ ۵١٠ — ای دل ز غم منال که از گردش زمان
شمارهٔ ۵٠٧ — مرا سپهر چو نراد مهره دزد آمد
شمارهٔ ۵٠٨ — هر که وجه معاش خود دارد
شمارهٔ ۵١١ — دل بجان آمد از مضیق جهان
شمارهٔ ۵١۶ — یک نکته اختیار کن از عقل خرده دان
شمارهٔ ۵١٨ — طلب کن گوشه امن و فراغی
شمارهٔ ۵١٧ — بدوستی که نیاید امیدها همه راست
شمارهٔ ۵١٩ — پیشتر زینکه رند وش بودم
شمارهٔ ۵٢٢ — شاعری نیست پیشه ئی که ازو
شمارهٔ ۵٢٠ — عزمم درست گشت که نارم دگر بکف
شمارهٔ ۵١۵ — رضی ملت و دین ایکه با افاضت تو
شمارهٔ ۵٢١ — پیشتر زین روزگاری داشتم الحق چنانک
شمارهٔ ۵٢۴ — حال صیغت امر و ماضی و مضارع بودنست
شمارهٔ ۵٢۵ — در وصیت از بزرگان جهان
شمارهٔ ۵٢٧ — من از فروتر خویش ار همی کشم رنجی
شمارهٔ ۵٢٨ — آنرا که بخت یار و سعادت بود رفیق
شمارهٔ ۵٢۶ — زمن نا مناسب بود اینزمان
شمارهٔ ۵٢٩ — از بخل و ز کبر بر حذر باش
شمارهٔ ۵٢٣ — ای سپهر بیحفاظ دون نواز
شمارهٔ ۵٣٠ — دلا مکارم اخلاق اگر همی خواهی
شمارهٔ ۵٣٨ — رسم کرم مجو ز بخیلان روزگار
شمارهٔ ۵٣۴ — پیروی خردت روی ظفر بنماید
شمارهٔ ۵٣۶ — ز دلتنگی خرد را دوش گفتم
شمارهٔ ۵٣۵ — دختران ضمیر ابن یمین
شمارهٔ ۵٣١ — دلا تا میتوان کردن منه پیش سران گردن
شمارهٔ ۵٣٣ — مدتی گردون دونم خسته و آزرده داشت
شمارهٔ ۵٣٢ — سیه باد روی سپهر کبود
شمارهٔ ۵٣٧ — زهی ابله کسی کز بهر مرده
شمارهٔ ۵۴٢ — ای افضل زمانه که در عرصه زمین
شمارهٔ ۵۴٠ — ای پسر بشنو ز من پندی بغایت سودمند
شمارهٔ ۵۴٣ — ای ابن یمین جهان نیرزد
شمارهٔ ۵۴۵ — آنچه ناگفتنی است در دل خود
شمارهٔ ۵۴۴ — ای برادر هیچ اگر داری ز حال خود خبر
شمارهٔ ۵۴١ — اگر چه صبر مفتاح نجاتست
شمارهٔ ۵۴۶ — با خبر باش که دنیا گذرانست ایدل
شمارهٔ ۵٣٩ — مرد ثابت قدم آنست که از جا نرود
شمارهٔ ۵۴٨ — بر من سپهر کرده نعیم جهان حرام
شمارهٔ ۵۵١ — چه باشد ای نفس خرم نسیم شمال
شمارهٔ ۵۴٩ — تهتک در سخن گفتن زیانست
شمارهٔ ۵۵٢ — دلا ز وقت بد خود جزع مکن ز نهار
شمارهٔ ۵۵٠ — تو بدی میکنی و میخواهی
شمارهٔ ۵۵٣ — دیدم پریر ساده غلام بخارئیی
شمارهٔ ۵۵۴ — دو هفته مه روزه چون رخ نمود
شمارهٔ ۵۴٧ — بتابی رخ ایدل ز مال و منال
شمارهٔ ۵۶٢ — گر ز اسماء مقولات عشر پرسد کسی
شمارهٔ ۵۶٠ — کوته نظران ابن یمین را نتوانند
شمارهٔ ۵۵٧ — سئوال کرد ز من سائلی که ای درویش
شمارهٔ ۵۵٩ — عزت خلق اگر نگهداری
شمارهٔ ۵۵۶ — سحر گهی متفکر نشسته در کنجی
شمارهٔ ۵۶١ — گرچه میبینم پریشان ایدل آشفته کار
شمارهٔ ۵۵۵ — ز من بشنو ای خواجه پیرانه پندی
شمارهٔ ۵۵٨ — شهریار جهان معزالدین
شمارهٔ ۵۶٨ — نرسد هیچ بد و نیک بکس
شمارهٔ ۵۶٣ — گرت میل باشد که در پارسی
شمارهٔ ۵۶۵ — مرو ای ابن یمین گر دهد ایام ترا
شمارهٔ ۵۶۶ — میدهد دست فلک دولت اصحاب یمین
شمارهٔ ۵٧٠ — هر چه موجودست آنرا یافتند
شمارهٔ ۵۶٩ — وارث املاک اینجو سعد دین مسعود آنک
شمارهٔ ۵۶٧ — مرا زین پیش خاطر چندگاهی
شمارهٔ ۵۶۴ — مرجع اهل حیل مجمع تزویر و نفاق
شمارهٔ ۵٧۶ — ای دل ار گوش سوی من داری
شمارهٔ ۵٧٧ — ایهنرمند نامجوی پسر
شمارهٔ ۵٧٨ — این منم باز که در باغ بهشت افتادم
شمارهٔ ۵٧١ — هر که در جمع مال سعی کند
شمارهٔ ۵٧٣ — هر که بندد کمر بخدمت خلق
شمارهٔ ۵٧٢ — هر کرا طالع مساعد نیست
شمارهٔ ۵٧۴ — هر چه آن آشکار نتوان کرد
شمارهٔ ۵٧۵ — هفتاد سالگی که دو چندانت عمر باد
شمارهٔ ۵٧٩ — آنکسانرا که بمقدار جوی نیست هنر
شمارهٔ ۵٨۴ — با خرد گفتم که ای فرزانه پیر کاردان
شمارهٔ ۵٨۶ — بحمدالله مرا هستند فرزندان روحانی
شمارهٔ ۵٨٠ — بجای هیچکس اندر زمانه بد نکنم
شمارهٔ ۵٨١ — بهفته ئی که جدا گشته ام ز خدمت تو
شمارهٔ ۵٨٣ — ببابا حیدرم باشد توقع
شمارهٔ ۵٨٢ — بدانخدای که بنگاشت دست قدرت او
شمارهٔ ۵٨۵ — پامال اگرچه چرخ جفا کرد گو بکن
شمارهٔ ۵٨٨ — بمن رسید که بحر علوم در گه موج
شمارهٔ ۵٩٣ — جمعی که در تصور اوهام نامدی
شمارهٔ ۵٩٠ — پیام داد به کُس کیر اژدها پیکر
شمارهٔ ۵٩۴ — جهان بگشتم و آفاق سر بسر دیدم
شمارهٔ ۵٩٢ — تا شنیدم که نو فراش شدی
شمارهٔ ۵٨٩ — پیشتر زین بسی صدور و عظام
شمارهٔ ۵٩١ — پیشتر زین چند گاهی دل پریشان داشتم
شمارهٔ ۵٨٧ — با خویشتنم هست دمی خوش که در آندم
شمارهٔ ۵٩٨ — حال خود بر جمال دین سنقر
شمارهٔ ۵٩٧ — حقا که ملک شاه نیرزد بجملگی
شمارهٔ ۶٠٠ — خسروانرا دو کار میباید
شمارهٔ ۵٩٩ — خدیو کشور دانش یمین دولت و دین
شمارهٔ ۵٩۵ — چو در دنیا نخواهد ماند چیزی
شمارهٔ ۶٠٢ — در پی آنکه کار به گردد
شمارهٔ ۵٩۶ — چون سرانجام زینخرابه رباط
شمارهٔ ۶٠١ — خردم راه قناعت بنمود از سر لطف
شمارهٔ ۶٠۶ — زینسان که دور مانده ز یاران جانی ام
شمارهٔ ۶٠٣ — دی یکی آمد بنزدم از ندیمان امیر
شمارهٔ ۶٠٧ — ز دیوانه ئی کرد روزی سؤال
شمارهٔ ۶٠٨ — سپهر مهر جلالت جلال دولت و دین
شمارهٔ ۶١٠ — سلطان تاجبخش مرا پیش تخت خواند
شمارهٔ ۶٠۵ — روزگاریست که بر خاطر ارباب هنر
شمارهٔ ۶٠٩ — سرگشته بهر دانه چه باشم چو آسیا
شمارهٔ ۶٠۴ — روزی گذر فتاد مرا از قضای چرخ
شمارهٔ ۶١۵ — شرح شوق و نیازمندی خویش
شمارهٔ ۶١١ — سالها در چار سوی خطه کون و فساد
شمارهٔ ۶١۴ — شرح جوری که من از دور قمر می‌بینم
شمارهٔ ۶١٨ — ظفر نیافت خردمند در جهان روزی
شمارهٔ ۶١۶ — صحبت جمغی که ما را دوستان میزیستند
شمارهٔ ۶١٧ — صاحبا گر چنین همی شاید
شمارهٔ ۶١٢ — شنیدم از سر منبر مذکری میگفت
شمارهٔ ۶١٣ — شهریارا من از این حضرت چون خلد برین
شمارهٔ ۶٢٠ — فراق حضرت گردونجناب سرور عهد
شمارهٔ ۶٢۶ — گر بگویم خون شود در کوه سنگ
شمارهٔ ۶١٩ — فیلسوفی که من در اسرارش
شمارهٔ ۶٢۴ — گر ترا هست خرد یاز بیا ز ابن یمین
شمارهٔ ۶٢١ — قدوه اهل کرم ای زبده آزادگان
شمارهٔ ۶٢٢ — گر بدست آید مرا در تیه حیرت یک جوین
شمارهٔ ۶٢۵ — گر نگردد فلک بکام دلم
شمارهٔ ۶٢٣ — گاه آن باشد که باشم پای بر جا همچو قطب
شمارهٔ ۶٣٣ — هر دشمنی که با همه کس در ره افتدم
شمارهٔ ۶٣۴ — هر کرا با خویشتن حالی بود
شمارهٔ ۶٢٨ — منم ابن یمین که مرکب نطق
شمارهٔ ۶٣٠ — من نیم چون مرد سالوس و فریب
شمارهٔ ۶٢٧ — مرا هست در خم می خوشگوار
شمارهٔ ۶٣١ — هر بلائی که میشود واقع
شمارهٔ ۶٣٢ — هر که بر حضرت دادار توکل دارد
شمارهٔ ۶٢٩ — مدتی در پی هوی و هوس
شمارهٔ ۶٣٧ — یمین دولت و دین ای یگانه دو جهان
شمارهٔ ۶٣۵ — هوس مسکن مألوف و دیار معهود
شمارهٔ ۶٣۶ — یعلم الله که چون شباب گذشت
شمارهٔ ۶٣٩ — ایدل ار ننگ داری از نقصان
شمارهٔ ۶٣٨ — ای صبا با صاحب صاحبقران
شمارهٔ ۶۴١ — ای بس که بر طریق مناجات گفته ام
شمارهٔ ۶۴٢ — ایکه حصن حصین همی سازی
شمارهٔ ۶۴٠ — ای نسیم صبحدم زانجا که لطف طبع تست
شمارهٔ ۶۴٨ — امیر حیدری ایسالک مسالک حق
شمارهٔ ۶۴٣ — از کریمان خواه حاجت ز آنکه نبود هیچ عیب
شمارهٔ ۶۵٠ — اگر تو در کلام الله نون ساکن و تنوین
شمارهٔ ۶۴٩ — آنم که بندگی نکنم حرص و آزار
شمارهٔ ۶۴۴ — آنچه ندیدست دو چشم زمان
شمارهٔ ۶۴۵ — الا ایصبا خدمتم عرضه دار
شمارهٔ ۶۴٧ — آصف ثانی علاء ملک و دین کو را خطاب
شمارهٔ ۶۴۶ — ای باد صبحدم گذری کن ز روی لطف
شمارهٔ ۶۵٧ — بحق چار محمد بعز چار علی
شمارهٔ ۶۵۴ — بتعییر دی گفت با من یکی
شمارهٔ ۶۵٣ — ای خداوندی که اندر دفع فاقه جود تو
شمارهٔ ۶۵۵ — با گوی گفت چو کان کای در هوای وصلت
شمارهٔ ۶۵٢ — ای عزیز ار نصیحتی کنمت
شمارهٔ ۶۵١ — اگر مجال بود بندگی ابن یمین
شمارهٔ ۶۵٨ — بدرگاه عماد دولت و دین
شمارهٔ ۶۵۶ — بنزد زبده ایام قدوه الحکما
شمارهٔ ۶۶۴ — پیش اهل کمال نقصانست
شمارهٔ ۶۶٠ — بنظم با تو بگویم بنای مصدر را
شمارهٔ ۶۶١ — بچنگ شیر تن خویش را رها کردن
شمارهٔ ۶۶٣ — پریشان باد هر کو خاطری را
شمارهٔ ۶۶٢ — پیام من که رساند چنانکه میگویم
شمارهٔ ۶۵٩ — بر تو پاشم ز بحر دانش خویش
شمارهٔ ۶۶۵ — تاج فرق اهل دانش ای عروس فضل را
شمارهٔ ۶۶۶ — تریاق و ارقمست مرا بر سر زبان
شمارهٔ ۶٧٠ — خرم آنکس که بقعه ئی دارد
شمارهٔ ۶٧١ — خرم اینقصر دلفروز که بر روی زمین
شمارهٔ ۶٧٢ — دلا در نیک و بد بی اختیاری
شمارهٔ ۶۶٧ — جهان نزد عاقل نیرزد بدان
شمارهٔ ۶٧۴ — ز ابن یمین پیام برای باد صبحدم
شمارهٔ ۶۶٨ — چون به سخن دم زند طوطی طبع خوشم
شمارهٔ ۶۶٩ — چهار چیز دهد آبروی مرد بباد
شمارهٔ ۶٧٣ — ز آستانه جاه و جلال خسرو عهد
شمارهٔ ۶٧٧ — سخن فرزند جان و بکر فکرست
شمارهٔ ۶٧۶ — زندگانی بکنج عافیتی
شمارهٔ ۶٨١ — قلم را بر تبت فزون دان ز تیغ
شمارهٔ ۶٧۵ — ز هی سعادت من گر نسیم باد شمال
شمارهٔ ۶٧٨ — سفر نیکست بهر آنکه هر روز
شمارهٔ ۶٨٠ — غیر این اصطرخ پر ماء معین
شمارهٔ ۶٧٩ — شبی بحجره خلوتسرای عقل گذشت
شمارهٔ ۶٨٢ — که میبرد سخنی از زبان ابن یمین
شمارهٔ ۶٨۵ — گفتم روم زیارت پیشینیان کنم
شمارهٔ ۶٨۶ — گشتست طبیعت گروهی
شمارهٔ ۶٨٧ — گفتند چو هست رزق مقسوم
شمارهٔ ۶٨٣ — که باشد آنکه رساند ز راه لطف و کرم
شمارهٔ ۶٨٨ — گر ثواب و عقاب خواهد بود
شمارهٔ ۶٩٠ — مرا هفتاد و پنج از عمر بگذشت
شمارهٔ ۶٨۴ — کسی که نیک نهاد آمد از بدایت کار
شمارهٔ ۶٨٩ — مهر سپهر رفعت و دارای مملکت
شمارهٔ ۶٩٢ — مرد نا آزموده را زنهار
شمارهٔ ۶٩١ — می نوش و شادباش و طرب کن که دمبدم
شمارهٔ ۶٩۵ — منم ابن یمین کالماس فکر من
شمارهٔ ۶٩٧ — میندیش در حق مردم بدی
شمارهٔ ۶٩٣ — مجلس دستور ایران است یا خلد برین
شمارهٔ ۶٩٨ — ندانم از چه بکینم میان ببست سپهر
شمارهٔ ۶٩۶ — مقصد ز کاخ و صفه و ایوان نگاشتن
شمارهٔ ۶٩۴ — منت ایزد را که گردون گر که یکچندی مرا
شمارهٔ ٧٠١ — هر چند روزگار کند پست مرد را
شمارهٔ ٧٠٠ — وزیر شاه نشان حالم ار بدانستی
شمارهٔ ٧٠٣ — هدهد ار افسر به سر بر می‌نهد
شمارهٔ ٧٠٢ — هر کسی را چنانکه هست بدان
شمارهٔ ٧٠۴ — هر کرا یاد بنده میآید
شمارهٔ ٧٠۶ — هر که آزردی بکینش زو مدار امید مهر
شمارهٔ ٧٠۵ — هیچ دانی که مردمی چه بود
شمارهٔ ۶٩٩ — نبود مهتری بروز و بشب
شمارهٔ ٧٠٧ — هر که او را تواضعی کردی
شمارهٔ ٧٠٩ — هر که نه بر دین تست کالعدمش فرض کن
شمارهٔ ٧١٢ — یکروز بپرسید منوچهر ز سالار
شمارهٔ ٧١٠ — یکچند شد که بر هدف دل کمان چرخ
شمارهٔ ٧١١ — یک نصیحت بشنو از من کاندران نبود غرض
شمارهٔ ٧٠٨ — هست کار سعادت دنیا
شمارهٔ ٧١٣ — مرا گفتند ابوبکر و عمر را
شمارهٔ ٧١۴ — ای شهنشاهی که هر جا در جهان آزاده ایست
شمارهٔ ٧١٨ — بر فلک دل منه ار بوی خرد یافته‌ای
شمارهٔ ٧٢٢ — حبذا باغ و راغ علیا باد
شمارهٔ ٧١٩ — پدری با پسر بشفقت گفت
شمارهٔ ٧١٧ — ایدل صبور باش بر احداث روزگار
شمارهٔ ٧٢١ — چرخ دولابیست پنداری جهان
شمارهٔ ٧٢٠ — چه کنی با فلک عتاب که من
شمارهٔ ٧١۶ — آصف ایام تاج ملک و دین عبدالکریم
شمارهٔ ٧١۵ — ای شهنشاهی که ترک آسمان بندد کمر
شمارهٔ ٧٢۴ — ز آتش مجمر ار کشم دودی
شمارهٔ ٧٢٣ — دو قرص نان اگر از گندم است اگر از جو
شمارهٔ ٧٢٨ — گر به منت بر کفت لعلی نهد فیروز شاه
شمارهٔ ٧٣٠ — مجلسی داریم الحق جامع هر کام دل
شمارهٔ ٧٢٩ — گر بدانی فریب دنیی دون
شمارهٔ ٧٢۵ — سحرگه که در گوش گردون فتاد
شمارهٔ ٧٢۶ — کردم سئوال از کرم خواجه حاجتی
شمارهٔ ٧٢٧ — که میرود بجناب رفیع آصف عهد
شمارهٔ ٧٣۶ — الهی بهنگام پیری مرا
شمارهٔ ٧٣۵ — هر که از طاعت بسیار در افتاد بعجب
شمارهٔ ٧٣٨ — ای کریمی که مادر ارکان
شمارهٔ ٧٣١ — مرا چون خار غم در دل شکست از مهر گلرویان
شمارهٔ ٧٣٧ — اندرین ایام هر کو همچو فرزین کژ رواست
شمارهٔ ٧٣۴ — ندیدم من از آدمی هیچکس
شمارهٔ ٧٣٢ — مرد عاقل نرود در پی کاری که در آن
شمارهٔ ٧٣٣ — ملک عزت گرت همی باید
شمارهٔ ٧۴۶ — بمال حاجت مردم بر آرای سره مرد
شمارهٔ ٧۴٠ — ای صبا از بخت نیک ار اتفاق افتد ترا
شمارهٔ ٧۴٢ — ای تو هر نقش که با خویش مصور کرده
شمارهٔ ٧۴٣ — ای نسیم سپیده دم بگذر
شمارهٔ ٧٣٩ — ای نسیمی ز لبت معجزه روح‌الله
شمارهٔ ٧۴۵ — بینوائی و حفظ ناموسم
شمارهٔ ٧۴۴ — افتخار آل یاسین سید سادات عصر
شمارهٔ ٧۴١ — ای فلکقدری که دایم بر بساط حضرتت
شمارهٔ ٧۵٠ — جفت گاوی را اگر خدمت کنی سالی سه ماه
شمارهٔ ٧۴٧ — بحر دانش عماد دولت و دین
شمارهٔ ٧۴٩ — جلال دولت و دین یونس ایکه جاه تر است
شمارهٔ ٧۵١ — خدایگان فصیحان دهر ابن یمین
شمارهٔ ٧۵٣ — دلا ز حال بد خود مکن جزع زنهار
شمارهٔ ٧۵۴ — دل ابن یمین گرچه ز غصه خون همی گردد
شمارهٔ ٧۴٨ — پدر که رحمت حق بر روان پاکش باد
شمارهٔ ٧۵٢ — خواجه را بین کز برای حرص و بخل
شمارهٔ ٧۵٩ — این قطعه را ابن یمین در جواب قطعه‌ای که شاعری ایرج نام فرستاده و فتوای او را در می خوردن پس از افطار در ماه رمضان پرسیده به همان وزن و قافیه سروده مصرع اول قطعه ایرج این است: خدایگان فصیحان دهر ابن یمین
شمارهٔ ٧۶١ — صاحب عادل جلال ملک و دین دستور شرق
شمارهٔ ٧۶٢ — صاحب صاحبقران والا علاء ملک و دین
شمارهٔ ٧۵۶ — دی معرف به پیش آصف عهد
شمارهٔ ٧۵۵ — دی یکی گفت کابن یمین
شمارهٔ ٧۵٧ — روزی ز بهر تجربه بگرفتم آینه
شمارهٔ ٧۵٨ — ز آستانه جاه و جلال خسرو عهد
شمارهٔ ٧۶٠ — شرف دولت و دین زبده اصحاب کرم
شمارهٔ ٧٧٠ — منت خدایرا که مرا داد خاطری
شمارهٔ ٧۶٣ — طمع ابن یمین چیست ز کرم کرمت
شمارهٔ ٧۶٩ — گر حال نیک خواهی فرزند را همیشه
شمارهٔ ٧۶۶ — فخر دین و ملک معنی ای ز نور رای تو
شمارهٔ ٧۶۴ — طلب کردن همیشه کهتران را
شمارهٔ ٧۶۵ — فریومد آنمقام کزین پیش خسروان
شمارهٔ ٧۶٧ — کاتب اینحروف ابن یمین
شمارهٔ ٧۶٨ — گفتم دلا توئیکه همه عمر بوده ئی
شمارهٔ ٧٧٢ — مکروه طبعت آنچه شود واقع ایحکیم
شمارهٔ ٧٧۴ — مرا دو بال بکردار مرغ اگر بودی
شمارهٔ ٧٧٧ — ابن یمین منم که بآیات بینات
شمارهٔ ٧٧١ — میدهد گردون بهر نا مستحقی بهره ها
شمارهٔ ٧٧٨ — اگر من پنج روزی بالضروره
شمارهٔ ٧٧٣ — میار فخر باستاد و شیخ و جد و پدر
شمارهٔ ٧٧۶ - القطعه فی المشعله — ای زده صد طعنه شمع روی تو بر مشعله
شمارهٔ ٧٧۵ — من نخواهم خرید کبر کسی
شمارهٔ ٧٨۵ — ای خردمند اگر همی خواهی
شمارهٔ ٧٨١ — ای دل برو مقلد احکام شرع باش
شمارهٔ ٧٨٣ — اگرچه رزق مقسوم است می‌جوی
شمارهٔ ٧٨۴ — آخر کری کند که ز بهر دو روزه عمر
شمارهٔ ٧٨۶ — اگر خاطرت میل کاری کند
شمارهٔ ٧٧٩ — الا ای نسیم صبا از ره لطف
شمارهٔ ٧٨٠ — الهی زبان مرا در سخن
شمارهٔ ٧٨٢ — ای دل ز پی جهان چه پویی
شمارهٔ ٧٩١ — اوستاد شعر ابن یمینست امروز
شمارهٔ ٧٩٢ — انقدر از متاع دنیاوی
شمارهٔ ٧٩٣ — اگر چه ابر بلای سپهر زنگاری
شمارهٔ ٧٩۴ — آسمان زیر پای خود آرد
شمارهٔ ٧٨٩ — ایدل ار داری هوای سروری پاشنده باش
شمارهٔ ٧٨٧ — ای پیک پی خجسته نسیم سحرگهی
شمارهٔ ٧٨٨ — ای باد خوش نفس گذری کن ز راه لطف
شمارهٔ ٧٩٠ — از من که می‌برد سوی دستور خافقین
شمارهٔ ٨٠١ — افضل عالم حکیم ای آنکه رای روشنت
شمارهٔ ٧٩۵ — آنکس که بود بعلم و حکمت عالی
شمارهٔ ٧٩۶ — اگر بروی ترش کار فقر راست شدی
شمارهٔ ٧٩٩ — اگر به جستن کار شگرف می‌خواهی
شمارهٔ ٧٩٨ — ایدل نصیحتی کنم ار زانکه بشنوی
شمارهٔ ٧٩٧ — ایدل ار چشم عقل بگشائی
شمارهٔ ٨٠٢ — ای صاحبی که یابد از لطف دلگشایت
شمارهٔ ٨٠٠ — این بزرگان که بنوخاستگان مشهورند
شمارهٔ ٨٠۶ — بوالفضولی مرا بکنجی دید
شمارهٔ ٨٠٩ — بشنو ای فرزانه حبری کز لغت‌های فصیح
شمارهٔ ٨٠٨ — با من پدر که مرقد او باد پر ز نور
شمارهٔ ٨١٠ — با آنکه بی نصیبم از مال و جاه دنیا
شمارهٔ ٨٠۴ — بحر جود و کرم جمال الدین
شمارهٔ ٨٠٧ — بیادگار من ای یار اگر نگهداری
شمارهٔ ٨٠٣ — ای نفس سپیده دم جان دهمت بخدمتی
شمارهٔ ٨٠۵ — با حریفان بر بساط دهر ای نیکوخصال
شمارهٔ ٨١٧ — برای نعمت دنیا مکش مذلت خلق
شمارهٔ ٨١۶ — با خرد از سر ضجرت سخنی میگفتم
شمارهٔ ٨١٨ — پیشتر زین علی شمس الدین
شمارهٔ ٨١١ — با خرد همره و دو لب بادب باز مکن
شمارهٔ ٨١٣ — بقطع راه دراز امل غنی نشوی
شمارهٔ ٨١٢ — بزرگوار وزیرا نصیحتی بشنو
شمارهٔ ٨١۵ — با تو ابن یمین بخواهد گفت
شمارهٔ ٨١۴ — بر میوه های نوبر بستانسرای طبع
شمارهٔ ٨٢۵ — چه خوش بودی ایدل درین دیر فانی
شمارهٔ ٨٢۶ — چهار چیز بچار دگر بود محتاج
شمارهٔ ٨٢١ — ترک شراب کردم از آنرو که دیدمش
شمارهٔ ٨١٩ — پدر کردی نصیحت مر پسر را
شمارهٔ ٨٢٠ — تا توانی ضمان مشو کس را
شمارهٔ ٨٢۴ — چو روزگار بکام تو گشت و دولت یار
شمارهٔ ٨٢٢ — جهد کردیم بسی تا دو سه روزی ز حیات
شمارهٔ ٨٢٣ — جلال دولت و دین آصف سلیمان فر
شمارهٔ ٨٢٨ — چون رسد روزی به وقت خویشتن
شمارهٔ ٨٢٩ — چنان زندگانی کن ای نیک رای
شمارهٔ ٨٣٠ — خداوندا همیشه بود ما را
شمارهٔ ٨٣١ — خسروا قدرت آن بینمت از لطف خدای
شمارهٔ ٨٢٧ — چهار چیزست آئین مردم هنری
شمارهٔ ٨٣٢ — خداوندا بر این عالیجنابت
شمارهٔ ٨٣٣ — خداوندا بحق آن کرامت
شمارهٔ ٨٣۴ — دیده ام اکثر ممالک را
شمارهٔ ٨٣۵ — دلا تفرج فردوس اگر همی طلبی
شمارهٔ ٨٣٨ — دست اگر در دهان شیر کنی
شمارهٔ ٨۴٠ — ز مستی عشق ار خرد یار تست
شمارهٔ ٨۴١ — ز مخلوق کاری گشایش نگیرد
شمارهٔ ٨٣٩ — ز بهر خوشدلی خویش درون دنیا را
شمارهٔ ٨٣٧ — دلا پاس این یکسخن گوش دار
شمارهٔ ٨۴٢ — زر بسیار چه حاجت که کنی صرف بر آنک
شمارهٔ ٨٣۶ — در قصه شنیدیم کزین پیش بزرگی
شمارهٔ ٨۴٣ — زنهار قصد کندن بیخ کسان مکن
شمارهٔ ٨۴۵ — سرا فاضل آفاق رکن ملت و دین
شمارهٔ ٨۴۴ — سیرت آزادگان از سفلگان هرگز مجوی
شمارهٔ ٨۴۶ — سپهرا من از گردشت فارغم
شمارهٔ ٨۴٩ — صحبت صاحبنظر باید که باشد با دو کس
شمارهٔ ٨۴٨ — صاحبا بنده را بخدمت تو
شمارهٔ ٨۴٧ — شهاب‌الدین علی را گفت یاری
شمارهٔ ٨۵٠ — عمری بغفلت ایدل نادان گذاشتی
شمارهٔ ٨۵٢ — عاقل نکند بهیچ روئی
شمارهٔ ٨۵۶ — فیلسوفی گفتم اندر خطه هندوستان
شمارهٔ ٨۵٣ — عماد الدین محمد را بگوئید
شمارهٔ ٨۵٧ — قطب سپهر مکرمت ای یافته دلم
شمارهٔ ٨۵۴ — فیلسوف زمانه قطب الدین
شمارهٔ ٨۵۵ — فرزند هنرمند من ای نور دو چشمم
شمارهٔ ٨۵٨ — کاشکی با اینهمه محنت که من دارم ز غم
شمارهٔ ٨۵١ — عزیزی مرا گفت بر گو چه حالست
شمارهٔ ٨۶١ — گر کسی با تو بد کند زنهار
شمارهٔ ٨۵٩ — کریما وعده‌ای دادی چنانم
شمارهٔ ٨۶۵ — گذر کن از ره لطف ای نسیم باد شمال
شمارهٔ ٨۶٢ — گر ستم میرسد از غیر ترا باک مدار
شمارهٔ ٨۶۴ — گر تو بر سهل و ممتنع خواهی
شمارهٔ ٨۶۶ — مرا در خفیه دی میگفت یاری
شمارهٔ ٨۶٣ — گر تمتع ترا ز نقره و زر
شمارهٔ ٨۶٠ — کسیکه سفله و ادنای خلق بوده بود
شمارهٔ ٨۶٧ — مکافات بدی کردن حلالست
شمارهٔ ٨٧٣ — مرا گفتند جمعی مهربانان
شمارهٔ ٨٧٠ — منم آنکس که در اشعار عذبم
شمارهٔ ٨٧٢ — من و نفس نفیس و فقر و فاقه
شمارهٔ ٨٧١ — من اندر کسب اسباب فضائل
شمارهٔ ٨٧۴ — مزن دم در آنچت گزیرست ازان
شمارهٔ ٨۶٨ — منم آنکه در مدحتت طبع من
شمارهٔ ٨۶٩ — من شنیدم که از ره شفقت
شمارهٔ ٨٧٧ — مربی چو محمود باشد گرم
شمارهٔ ٨٧۶ — مرا ز خدمت عالیجناب آصف عهد
شمارهٔ ٨٧٨ — ندیده نان تو اندر جهان کسی هرگز
شمارهٔ ٨٨٢ — هرگز این آسمان سرگردان
شمارهٔ ٨٨٠ — والا شهاب دولت و دین ایکه در کرم
شمارهٔ ٨٨١ — همی گفتم از راه ضجرت شبی
شمارهٔ ٨٧٩ - القطعه فی الشعر — نگار ما هر خم چون گره زند بر موی
شمارهٔ ٨٧۵ — مرا مبشر فرخنده فال خوش خبری
شمارهٔ ٨٨۴ — هر چه در دولت تو ساخته اند
شمارهٔ ٨٨٣ — هر که در عالم رندی قدمی رفته بود
شمارهٔ ٨٨۶ — یکی پرسید ز افلاطون بگاه نزع کای دانا
شمارهٔ ٨٨٨ — یعلم الله که در وفا داری
شمارهٔ ٨٨٧ — یاد ایامی که دروی صاحب صاحبقران
شمارهٔ ٨٨۵ — هزار اهل مروت در آمدند از پای