شمارهٔ ١۴۴ ابن یمین
ابن یمین فریومدی / قطعات / وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)
فرهاد خویش کرد مرا ماه چهره ئی
شیرین لبی که خسرو خوبان برزنست
مثلش ز آدمی نتوان یافت بهر آنک
با حور و با پری بگه حسن برزنست
بس نازک و لطیف زنی خواستست لیک
او را هزار فخر بهر شیوه برزنست
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر از زیبایی و نازکی محبوبش سخن می‌گوید. او را به ماه و شیرینی لب تشبیه می‌کند و اعتراف می‌کند که مانند او را نمی‌توان در میان انسان‌ها یافت. شاعر به فخر و زیبایی‌های این زن اشاره کرده و او را با حوری و پری مقایسه می‌کند. در واقع، این شعر به توصیف و ستایش از زیبایی و لطافت محبوب می‌پردازد.