نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ٢٢١ ابن یمین

ابن یمین فریومدی / قطعات / وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)

ای دل آخر ترا که باد هوس

بر تن زار ناتوان باشد

کی توانی نهاد روی براه

چون گه کوچ کاروان باشد

خود گرفتم سبک روان گشتی

بارت ایدل چو بس گران باشد

چون کنی کی رسی بمقصد خویش

خاصه کاین راه بیکران باشد

لیکن ار خوی نیک همره تست

قطع این ره بیک زمان باشد

هر که میزان گران رکاب کند

اندرین ره سبک عنان باشد

هر فطیری که پخته ئی همه عمر

توشه راه توهم آن باشد

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به موضوع سفر و تلاش در زندگی می‌پردازد. شاعر به دل خود می‌گوید که با وجود مشکلات و بارهایی که بر دوش دارد، چگونه می‌تواند به مقصد برسد. او به سبک‌روحی که باید در زندگی داشته باشد اشاره می‌کند و یادآوری می‌کند که اگر نیت و اخلاق خوبی داشته باشد، می‌تواند در این راه دشوار به هدفش برسد. همچنین، به این نکته توجه می‌کند که کسی که بار سنگینی بر دوش دارد، نمی‌تواند به راحتی حرکت کند و باید با شکیبایی و عقل در این مسیر گام بردارد. در نهایت، شاعر تأکید می‌کند که آنچه در زندگی به دست می‌آورد، نتیجه تلاش و پختگی اوست.