نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ٣۴۶ ابن یمین

ابن یمین فریومدی / قطعات / وزن: مفعول مفاعیلن مفعول مفاعیلن (هزج مثمن اخرب)

گر کم به درت آیم معذور همی دارم

کان را که بسی بینند هجرش ز خدا خواهند

باران چو پیاپی شد گردند ملول از وی

وانگه که نبارد هیچ وصلش به دعا خواهند

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، گوینده از محبوبش عذرخواهی می‌کند که اگر کم به درگاه او بیافتد، دلیلش هجران و دوری از خداوند است. او اشاره می‌کند که مانند باران که بعد از مدتی مداوم خسته‌کننده می‌شود، در نهایت وقتی که باران قطع می‌شود، مردم دوباره به یاد و آرزوی وصال محبوب روی می‌آورند و درخواست وصل می‌کنند. این سخنان نشان‌دهنده‌ی اهمیت وصال در زندگی و حسرت بر دوری است.