شمارهٔ ٣۵٠ ابن یمین
ابن یمین فریومدی / قطعات / وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)
مرد دنیا طلب از غایت نادانی خویش
ببرد با خود از اینجا چو رود سوزی چند
من از آن رندم و قلاش که ناخوش بروم
از مقامی که در او دم زده ام روزی چند
هر که میراث مرا بیند ازین پس گوید
داد بر وارث خود ابن یمین گوزی چند
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر درباره انسانی دنیاطلب و نادان است که با خود از این دنیا چیزهایی می‌برد، در حالی که شخصی دیگر به نام «رند» و «قلاش» (بی‌خیال و بی‌پول) است و نمی‌خواهد به جایی برود. او به موقعیتی که در آن قرار دارد، افتخار می‌کند. در نهایت، هر کسی که به ارث او بنگرد، بر او خرده خواهد گرفت و او را فردی ناتوان خواهد دانست.