شمارهٔ ٣٩٢ ابن یمین
ابن یمین فریومدی / قطعات / وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)
ای پسر همنشین اگر خواهی
همنشینی طلب ز خود بهتر
ز آنکه در نفس همدم از همدم
نقش پیدا شود بخیر و بشر
مثل اخکر که با همه گرمی
سرد گردد بوصل خاکستر
ورچه باشد فسرده طبع انگشت
چون بآتش رسد شود اخگر
گر تو خواهی که نیکنام شوی
دور باش از بدان عزیز پدر
وینسخن را که گفت ابن یمین
در صلاح و فساد آن بنگر
گر پسندیده نایدت مشنو
ور پسند آیدت از آن مگذر
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر به فرزند خود توصیه می‌کند که برای همنشینی، از افرادی بهتر و باخیر انتخاب کند. او بیان می‌کند که اگر کسی با افراد بد همنشین شود، به تدریج تحت تاثیر رفتار و اخلاق آن‌ها قرار می‌گیرد و ممکن است خود نیز دچار فساد شود. شاعر از مثال‌های آتش و خاکستر بهره می‌برد تا نشان دهد که حتی اگر فردی خوبی باشد، در نزدیکی افراد بد می‌تواند به فساد بیفتد. در نهایت، او تأکید می‌کند که اگر چیزی را نپسندیدی، به آن گوش نده و اگر چیزی پسندیدنی است، آن را رها نکن.