شمارهٔ ۴٠٣ ابن یمین

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر در دل شب با خرد و اندیشه‌اش به گفتگو نشسته و از مشکلات و سختی‌های زندگی‌اش در دوران پرچالش و خودخواهی‌های دنیا شکایت می‌کند. او با اشاره به زحل، به تأثیرات خوشی و ناخوشی‌های زندگی می‌پردازد و از علت بدبختی‌هایش می‌پرسد. شاعر می‌گوید که در این دنیا، هنرمندان هیچ رفیق و یاری ندارند و دشمنی وجود دارد که می‌خواهد او را از پای در آورد. او همچنین از شخصیتی به نام علاءالدین و فرزندش شهاب‌الدین یاد می‌کند که هر دو در علم و حکمت برجسته هستند و با لطف و دانششان، به دیگران مدد می‌رسانند. در پایان، شاعر آرزو می‌کند که نعمت و احسان این دو حکیم تا قیامت پایدار بماند.