شمارهٔ ۴٧۵ ابن یمین

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره حال و روز یتیمان است. شاعر از یتیمی یاد می‌کند که در فضایی خالی و بدون حمایت مانده و به حال او غصه می‌خورد. او توصیف می‌کند که با رفتن افراد خیر، یتیمه نیز تنها و بی‌کس باقی می‌ماند و هیچ کسی برایش احترامی قائل نیست. شاعر درخواست می‌کند که به این یتیم یاری داده شود، زیرا تا زمانی که او زنده است، هیچ‌کس به او توجه نخواهد کرد.