نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۵٢٣ ابن یمین

ابن یمین فریومدی / قطعات / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)

ای سپهر بیحفاظ دون نواز

صرفه میکن گاهگاهی در صروف

کارهائی کز تو میآید برون

اهل دانش را نمیباشد وقوف

تربیتها میکنی نا اهل را

چشم شهبازی همیداری ز کوف

سگ نخواهد کرد شیری در شکار

گر کنی ز اطلس جل او را یا ز صوف

از تو گر یابند زخم اهل هنر

عیب نبود ماه تابان را خسوف

گر تو با ابن یمین باشی بکین

ز آن چه باک او را چو هست ایزد رئوف

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به نقد موقعیت و رفتار برخی افراد می‌پردازد. او به توصیف ویژگی‌های افرادی می‌پردازد که با وجود ناتوانی‌هایشان، از موقعیت‌ها سوءاستفاده می‌کنند و کارهای نابجایی انجام می‌دهند. شاعر به این مطلب اشاره دارد که حتی اگر فردی تلاش کند خود را بهبود بخشد، اما در اصل ناتوانی‌هایش به او اجازه نمی‌دهد به موفقیت برسد. همچنین، او به انتقاد از افرادی می‌پردازد که نادرست تربیت شده‌اند ولی در جایگاه‌های بالا قرار دارند. به‌طور کلی، پیام شعر نشان‌دهنده نابرابری در توانمندی‌ها و نادرستی‌های تربیتی است.