شمارهٔ ۵٣٨ ابن یمین
ابن یمین فریومدی / قطعات / وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)
رسم کرم مجو ز بخیلان روزگار
نشنیده ئی که میوه نروید ز چوب خشک
از ناکسان دهر امید وفا مدار
ناید ز جیفه سگ مردار بوی مشک
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
شاعر در این ابیات به نادرستی و ناامیدی از افراد بخیل و ناکارآمد اشاره می‌کند. او می‌گوید که از چوب خشک نمی‌توان میوه‌ای گرفت و نمی‌توان از افرادی که خوب نیستند، انتظار وفاداری و خدمت داشت. همچنین اشاره می‌کند که از چیزهای بی‌ارزش نمی‌توان بو یا خاصیتی خوب انتظار داشت. این ابیات به نوعی هشدار درباره امید بستن به افراد نالایق است.