شمارهٔ ۶۴٨ ابن یمین

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از امیر حیدری به عنوان موجودی مجرد و بی‌نظیر یاد می‌کند که مشابه روح‌الامین است. او به دانایی و حقیقت عمیق امیر اشاره دارد و بیان می‌کند که علما در عوالم بالا او را به زبان‌های مختلف تحسین می‌کنند. سپس شاعر با تمثیلی درباره ساکنان زمین و مقام امیر، به دوری خود از او به مانند زاغی اشاره می‌کند که از عقابی دور است. در ادامه، او از بزرگی امیر عذرخواهی می‌کند و می‌گوید که اگر نتوانسته به او خدمت کند، نباید از او خرده بگیرد، زیرا فضایل او هرگز کمتر نخواهد شد. این شعر به نوعی بیانگر عشق و ارادت شاعر به امیر حیدری و جایگاه والای او در عالم معنوی است.