نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ٧۴۵ ابن یمین

ابن یمین فریومدی / قطعات / وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)

بینوائی و حفظ ناموسم

کرد فرد از جماعتی انبوه

نکشم همچو ماکیان خواری

از پی دانه در میان گروه

جای گیرم چو کبک در کهسار

ریک چینم بجای دانه ز کوه

زان گزیده است انزوا عنقا

که شد از ناپسند خلق ستوه

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر به درد و رنج ناشی از زندگی در جمعی بزرگ اشاره می‌کند و احساس خجالت و ذلت را از پیگیری منافع خود (دانه) بیان می‌کند. او می‌خواهد مانند کبک، در کوه‌ها به دور از دیگران و مشکلات زندگی کند و از انزوا که در آن گرایش به فرار از جامعه را دارد، سخن می‌گوید. در نهایت، او از ناپسندی‌های اجتماعی و زشت‌خوایی مردم رنج می‌برد و از آن دوری می‌جوید.