شمارهٔ ٧٧٧ ابن یمین
ابن یمین فریومدی / قطعات / وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)
ابن یمین منم که بآیات بینات
در ملک نظم کرده ام اثبات داوری
در سخن برسته فضل ار بها کنم
گردد عطاردم بدل و دیده مشتری
گر آمدی نبی ز پس مصطفی بخلق
من بودمی بمعجزه شعر و شاعری
اما چو مصطفی در اعجاز مهر کرد
این را کنون چه نام کنم جز که ساحری
لیکن چه سود ازین چو مسیحای وقت را
اکنون نمیخرند بیکجو ز خر خری
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
ابن یمین در این شعر به بیان ویژگیهای خود به عنوان شاعر میپردازد و تأکید میکند که با استفاده از آیات و نشانههای روشن، میتواند قضاوت و داوری را در نظم و شعر به تصویر بکشد. او به معجزه شعر و شاعری اشاره میکند و میگوید که اگر پیامبری پس از محمد (ص) بیاید، او هم میتواند به همان اندازه معجزهآسا عمل کند. اما در نهایت، او از تأثیر و اعتبار شاعری خود ناامید است زیرا در زمانه کنونی کسی به شاعران توجهی نمیکند و به نوعی به سردی و بیتوجهی نسبت به هنر خود اشاره میکند.