شمارهٔ ٨٢٠ ابن یمین
ابن یمین فریومدی / قطعات / وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)
تا توانی ضمان مشو کس را
کاولش بر دهد پشیمانی
و اوسط آن بود ملامت خلق
و آخر اندر غرامتش مانی
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این بیت به اهمیت احتیاط در انجام کارها و پرهیز از ضمانت دادن برای دیگران اشاره دارد. شاعر میگوید که اگر میخواهی ضمانت کسی را نپذیری، زیرا ممکن است در آینده پشیمان شوی و به خاطر اشتباهات او نزد دیگران مورد ملامت قرار بگیری و خود را در دردسر بیندازی. به طور کلی، این شعر هشدار میدهد که باید در انتخابهای خود دقت کنیم تا از عواقب ناخوشایند آن در امان بمانیم.