نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ٨٢٠ ابن یمین

ابن یمین فریومدی / قطعات / وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)

تا توانی ضمان مشو کس را

کاولش بر دهد پشیمانی

و اوسط آن بود ملامت خلق

و آخر اندر غرامتش مانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این بیت به اهمیت احتیاط در انجام کارها و پرهیز از ضمانت دادن برای دیگران اشاره دارد. شاعر می‌گوید که اگر می‌خواهی ضمانت کسی را نپذیری، زیرا ممکن است در آینده پشیمان شوی و به خاطر اشتباهات او نزد دیگران مورد ملامت قرار بگیری و خود را در دردسر بیندازی. به طور کلی، این شعر هشدار می‌دهد که باید در انتخاب‌های خود دقت کنیم تا از عواقب ناخوشایند آن در امان بمانیم.