شمارهٔ ٨٣۵ ابن یمین
ابن یمین فریومدی / قطعات / وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)
دلا تفرج فردوس اگر همی طلبی
بیا و نزهت فردوس بین در این طنبی
ببین زپر تو جام پر از عجایب او
بچرخ آنیه گون بر هزار بوالعجبی
چو گفتمش طنبی عقل رهنمایم گفت
که عاقلان شمرند اینسخن ز بی ادبی
دگر مگو طنبی خلد گویش از پی انک
چو اهل خلد درو سال و ماه در طربی
بگوی کین وطن جانفزای همچو بهشت
بیابی آنچه در او آرزوی دل طلبی
همیشه باد مزین بدان وزیر که اوست
پناه ملک چه موروثی و چه مکتسبی
علاء دولت و ملت محمد آنکه ازوست
رواج دولت و دین محمد عربی
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر به توصیف زیباییهای بهشت و باغهای پرنعمت آن میپردازد و به خواننده دعوت میکند تا از نعمتهای موجود در این مکانهای دلانگیز بهرهمند شود. شاعر با اشاره به عجبانگیز بودن این مکانها و پر بودن از شگفتیها، بر این نکته تأکید میکند که این بهشتهای واقعی در همین دنیا قابل دسترسی هستند. او به اهمیت عقل و آگاهی اشاره میکند و بیان میدارد که نعمتهای این سرزمین میتواند آرزوهای دل را برآورده کند. همچنین، به نقش وزیر و حمایتهای او در رونق و پیشرفت دولت و دین اشاره میکند و نام محمد عربی را به عنوان شخصیتی به یاد ماندنی در این راستا میآورد.