شمارهٔ ٨٨٧ ابن یمین

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر به یاد ایام خوب گذشته و توجهی که از یک شخص خاص (درویش صاحبقران) دریافت کرده، می‌پردازد. او به ویژگی‌های نیک آن فرد اشاره می‌کند که مانند حاتم طایی در بخشندگی و جلال بوده است. شاعر از غم‌های خود می‌گوید و چگونه آن شخص توانسته است با محبت خود، از بار غم‌های او بکاهد. او همچنین از اینکه چرا اکنون از لطف آن فرد محروم است، ابراز تأسف می‌کند و به یاد می‌آورد که چگونه در گذشته به او مانند خورشید پرنور نزدیک بوده است. در پایان، اشاره‌ای به مقام و شخصیت خود دارد و سؤال می‌کند که آیا او هم مانند دیگران بی‌ارزش بوده است یا خیر.