شمارهٔ ۱۶۸ ابن یمین

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر در بیان عشق و زیبایی است. شاعر با بیان نسبت دادن لب و دندان به لعل و گوهر، به زیبایی معشوق اشاره می‌کند. او از حالتی از فراق سخن می‌گوید که در آن دستش مانند کسی است که در خاک درگاه محبوب، معتکف شده است. شاعر می‌گوید که نمی‌تواند حرفی زیبا بزند مگر اینکه در دهانش طعم شیرینی لب معشوق وجود داشته باشد. در این متن، عشق و زیبایی به‌طور عمیقی در هم تنیده شده‌اند.