رباعیات — دیوان اشعار ابن یمین

Name: رباعیات — دیوان اشعار ابن یمین
Author: ابن یمین فریومدی

ابن یمین فریومدی / دیوان اشعار

فهرست شعرها

شمارهٔ ۴ — از خرد و بزرگ هر که دیدست مرا
شمارهٔ ۱ — ای دل همه حاجتی روا باد ترا
شمارهٔ ۲ — ای تازه تر از برگ سمن روی ترا
شمارهٔ ۳ — آئینه جان تیره اگر نیست ترا
شمارهٔ ۱۱ — خوش نیست دل خسته ریش از تو جدا
شمارهٔ ۱۲ — گل را بسحر نظر ربا کرد صبا
شمارهٔ ۵ — ای حاصل عمرم از تو بدنامی‌ها
شمارهٔ ۷ — آنخواجه که سروریست بر خلق او را
شمارهٔ ۱۰ — دل باز بسوداش در انداخت مرا
شمارهٔ ۸ — ای ساقی گلرخ بیار آن آب آتش فام را
شمارهٔ ۶ — ایزد بوجود از عدم آباد مرا
شمارهٔ ۹ — گر کار بکام آرزو نیست مرا
شمارهٔ ۱۵ — در وی زده ایم دست او داند و ما
شمارهٔ ۱۴ — یا رب ز خرد مدار محروم مرا
شمارهٔ ۱۶ — نائی که جمال دلستانست او را
شمارهٔ ۱۷ — گفتم صنما غم رهی نیست ترا
شمارهٔ ۱۸ — حسنت که بر او روح نظر داشت مرا
شمارهٔ ۱۹ — گل دید صفای آنرخ نیکو را
شمارهٔ ۱۳ — تا بر تن آزرده تب افتاد مرا
شمارهٔ ۲۰ — دلدار همیگفت من محزون را
شمارهٔ ۲۴ — دل شد سیه از سپیدی برف مرا
شمارهٔ ۲۲ — برخیز اگر دسترسی هست ترا
شمارهٔ ۲۶ — من بنده نکو شناسم احوال ترا
شمارهٔ ۲۵ — گر قصد کند بصد ضرر روی مرا
شمارهٔ ۲۳ — در فتنه این و آن میفکن خود را
شمارهٔ ۲۸ — کردی دلم ایماه دل افروز کباب
شمارهٔ ۲۱ — خاتون جهان جهانملک خاتون را
شمارهٔ ۲۷ — دارم هوس لعل تو ایدر خوشاب
شمارهٔ ۳۴ — هر گه که ببینیم رخ سیراب شهاب
شمارهٔ ۳۱ — گر میطلبی گوهر اسرار طلب
شمارهٔ ۳۶ — ای باد سحر گهی بصد جهد و شتاب
شمارهٔ ۲۹ — بر خاک فتاده رند کی مست و خراب
شمارهٔ ۳۵ — ما از می نابیم چنین گشته خراب
شمارهٔ ۳۳ — دل ز آتش هجرانت کبابست کباب
شمارهٔ ۳۰ — معشوقه چو بامداد برخاست ز خواب
شمارهٔ ۳۲ — دی ترک پری پیکر من مست خراب
شمارهٔ ۴۰ — ای دل ز جهان بجز حقایق مطلب
شمارهٔ ۳۸ — ای ز آتش سودات دل اندر تب و تاب
شمارهٔ ۴۴ — بگذار که تا بوسمت ای جانان لب
شمارهٔ ۴۱ — اسبی که قضا در پی او وقت شتاب
شمارهٔ ۴۲ — آمد ز خرابات بتم مست و خراب
شمارهٔ ۳۷ — ای گشته دلم ز آتش هجر تو کباب
شمارهٔ ۴۳ — جان برخی آنروز که آن در خوشاب
شمارهٔ ۳۹ — ای طاهر اسحق بیا و در یاب
شمارهٔ ۴۵ — سیمین ز نخست آن تویا شیرین سیب
شمارهٔ ۵۰ — ایدل اگر اعتقاد تو هست درست
شمارهٔ ۵۲ — ای کرده هوای مال نا پروایت
شمارهٔ ۴۸ — ای بس که دلم در پی تحقیق شتافت
شمارهٔ ۴۶ — گفتم که شنیدم که ترا زحمت تب
شمارهٔ ۴۹ — افسوس که عمر من ز هفتاد گذشت
شمارهٔ ۴۷ — در هجر بسی مکوش ای در خوشاب
شمارهٔ ۵۱ — افسوس که موسم جوانی بگذشت
شمارهٔ ۵۵ — ایدل همه عمرت این تبهکاری چیست
شمارهٔ ۵۹ — ایعشوه دهان ترک شما کردم و رفت
شمارهٔ ۵۷ — افسوس که رفت عمر و حاصل هیچ است
شمارهٔ ۵۸ — آنکس که دلم بدو تولا کردست
شمارهٔ ۶۰ — از حکم ازل بهیچ رو مهرب نیست
شمارهٔ ۵۳ — ایدل غم این عالم فانی هیچست
شمارهٔ ۵۴ — ای دل چو نعیم این جهانی شدنی است
شمارهٔ ۵۶ — ایدل اگر آسایش جانت هوس است
شمارهٔ ۶۱ — ایدل بدو نیک اینجهانی هیچست
شمارهٔ ۶۵ — از کوی تو با دل حزین باید رفت
شمارهٔ ۶۸ — آن زخم که بر چهره جانان منست
شمارهٔ ۶۳ — امروز کسی که شهره در شیر دلیست
شمارهٔ ۶۴ — آن سرو سهی که جاش در چشم منست
شمارهٔ ۶۲ — از تاب جگر دوش روانم میسوخت
شمارهٔ ۶۷ — آن بت که حدیث دلبری قصه اوست
شمارهٔ ۶۶ — انسبزه که گرد چشمه نوش تو خاست
شمارهٔ ۷۲ — از راحت روزگار جز نامی نیست
شمارهٔ ۷۴ — از روی تو با برگ سمن فرقی نیست
شمارهٔ ۷۶ — ای کرده در آفاق روان جود توصیت
شمارهٔ ۷۵ — ای آمده از جهان گزینم رویت
شمارهٔ ۷۰ — ان روی چو افتاب در چشم منست
شمارهٔ ۶۹ — ایمظهر الطاف لطیفیت خوشست
شمارهٔ ۷۳ — این برشده دولاب که گردد پیوست
شمارهٔ ۷۱ — ای سرور عهد هرکه شمشیر تو بست
شمارهٔ ۸۰ — آنکس که جهان زوست جهان خود همه اوست
شمارهٔ ۸۱ — انکس که ازوست نیش نوشم هم ازوست
شمارهٔ ۸۳ — ایدل طلب کار جهان چیزی نیست
شمارهٔ ۸۴ — آنم که فلک بنده مطواع منست
شمارهٔ ۷۸ — انسان نه بدینصورت و شکل انسانست
شمارهٔ ۸۲ — ایدل طلب دوست گرت عادت و خوست
شمارهٔ ۷۹ — آن بت که سروردل و نور بصرست
شمارهٔ ۷۷ — آویختم ایجان دلکی در کویت
شمارهٔ ۸۸ — از لاله تر روی تو خوش رنگترست
شمارهٔ ۸۵ — ایخواجه اگر سپهر دون برکشدت
شمارهٔ ۸۹ — ایدوست سر و پای فلک پیدا نیست
شمارهٔ ۹۰ — آنرا که دل از عشق تو کور و کر نیست
شمارهٔ ۸۷ — ای لعل لبت مایه‌دهِ آب حیات
شمارهٔ ۸۶ — آنمه سوی ما چون نظر سعد نداشت
شمارهٔ ۹۱ — ایگل خجل از عارض چون نسترنت
شمارهٔ ۹۲ — ای رنگرز این خوی بدت ننگی نیست
شمارهٔ ۹۹ — بیزحمت مشاطه رخت همچو مهست
شمارهٔ ۹۳ — ای سرمه چشم بنده خاک کویت
شمارهٔ ۹۶ — بی‌روی تو دل صبور گردد هیهات
شمارهٔ ۹۷ — بر عارض آن بت که توان تن ازوست
شمارهٔ ۹۴ — از بس که دلم با سر زلف تو نشست
شمارهٔ ۱۰۰ — بیوصل تو کار دل قوی با خلل است
شمارهٔ ۹۸ — بر اوج فلک دوش چو خورشید بگشت
شمارهٔ ۹۵ — رخسار تو آئینه دیرینه ماست
شمارهٔ ۱۰۲ — با روی چو روزت بقمر حاجت نیست
شمارهٔ ۱۰۴ — گر حرص زیر دست و طمع زیر پای تست
شمارهٔ ۱۰۵ — دردا که گل و موسم گلزار گذشت
شمارهٔ ۱۰۷ — بگذشت حیات آنکه دلشاد بزیست
شمارهٔ ۱۰۳ — بر من صنما جور تو امروزی نیست
شمارهٔ ۱۰۶ — بیچاره دلم چو محرم راز نیافت
شمارهٔ ۱۰۱ — بی خنده آن پسته شکر شکنت
شمارهٔ ۱۰۸ — باشه که بخوبی رخش افزون ز مهست
شمارهٔ ۱۱۶ — تا آبله رخ بر رخ دلدار ز دست
شمارهٔ ۱۰۹ — بر چشم و دلم زغم نمی نیست که نیست
شمارهٔ ۱۱۳ — تا بر مه تابانش ز عنبر قوس است
شمارهٔ ۱۱۱ — تا سقف سپهر نیل پیکر بر پاست
شمارهٔ ۱۱۲ — تا یار بحج رفت ز ما ببریدست
شمارهٔ ۱۱۰ — تا از چمن آن سرو خرامان بگذشت
شمارهٔ ۱۱۴ — تن در غمش از هلال باریکترست
شمارهٔ ۱۱۵ — تا دیده من دید زهر خوبترت
شمارهٔ ۱۲۲ — چون آکهیی نبینم از توحیدت
شمارهٔ ۱۲۳ — چون تعبیه جهانیان بسیارست
شمارهٔ ۱۲۴ — پیوسته نشان عاشقان بد نامیست
شمارهٔ ۱۱۷ — تا چند کشم صد ضرر از چشم خوشت
شمارهٔ ۱۲۰ — تا بسته نگردد بکل ابواب حیات
شمارهٔ ۱۱۸ — تا رست بگرد شکرت شاخ نبات
شمارهٔ ۱۱۹ — تا روی ترا بدیدم ایعشوه پرست
شمارهٔ ۱۲۱ — برخیز سحرگه ای صبا چابک و چست
شمارهٔ ۱۲۵ — در روضه توحید اگر بارت نیست
شمارهٔ ۱۲۸ — شاها ز تو کار عالمی سامان یافت
شمارهٔ ۱۳۰ — رنگ تو بتازگی ز گلنار بهست
شمارهٔ ۱۳۲ — نقش عیادت ار چه بصورت عبادتست
شمارهٔ ۱۲۶ — گر دور فلک تابع فرمان تو نیست
شمارهٔ ۱۳۱ — شیرین پسرا عزم حجازت ز چه خاست
شمارهٔ ۱۲۷ — سردار جهان خواجه که آئینش سخاست
شمارهٔ ۱۲۹ — دل شد ز پی وصل دلارام ز دست
شمارهٔ ۱۴۰ — هر کو دهنت ای بت جانی دیدست
شمارهٔ ۱۳۸ — در راه یقین مرد درنگی هیچست
شمارهٔ ۱۳۳ — در کارگه وجود هر نقش که هست
شمارهٔ ۱۳۴ — گفتم نخورم باده که کاری نه نکوست
شمارهٔ ۱۳۵ — در وحدت کاینات آنرا که شکیست
شمارهٔ ۱۳۶ — هر کو بسعادتی رسد روزی بیست
شمارهٔ ۱۳۹ — مائیم و می ناب و بتی خوب سرشت
شمارهٔ ۱۳۷ — گر هر چه کند بنده بتقدیر خداست
شمارهٔ ۱۴۲ — می از شر و شور و عربده خالی نیست
شمارهٔ ۱۴۷ — صاحب نظری خوش سخنی فرمودست
شمارهٔ ۱۴۶ — در خاطرم این لطیف مصراع گذشت
شمارهٔ ۱۴۸ — هر چیز که در ازل بدان فرمان نیست
شمارهٔ ۱۴۱ — حاصل چه از این که صورت خواجه نکوست
شمارهٔ ۱۴۴ — دیوانه دلم که میل طبعش بهواست
شمارهٔ ۱۴۳ — سید پسرا روی تو ماه ختن است
شمارهٔ ۱۴۵ — چون باد صبا غنچه گلرا بشکافت
شمارهٔ ۱۵۳ — در عهد تو گلزار ثنا مدروس است
شمارهٔ ۱۵۶ — خوش باش دمی که زندگانی باقیست
شمارهٔ ۱۵۰ — گردون که سوی سفله و دونش نظرست
شمارهٔ ۱۵۲ — گفتم دل من گرچه که غرق خونست
شمارهٔ ۱۵۱ — هر روز ترا بمن گمانی دگرست
شمارهٔ ۱۵۴ — سلطان گل ار چه با بسی برگ و نواست
شمارهٔ ۱۴۹ — دی گفت یکی که داشت با من دل راست
شمارهٔ ۱۵۵ — گیرم که بصد رسید عمریکه تر است
شمارهٔ ۱۵۷ — در روضه جان تاره نباتی خضرست
شمارهٔ ۱۶۴ — عشاق ترا امید بهر وزی نیست
شمارهٔ ۱۶۱ — رفتی و شکیب از دل عشاق برفت
شمارهٔ ۱۶۰ — زلف تو که سرگشته بکردار منست
شمارهٔ ۱۵۹ — دل شاد بروی دلستان خضرست
شمارهٔ ۱۵۸ — دی ابن یمین صبحدمی جام بدست
شمارهٔ ۱۶۳ — یک غم نبود کز تو نصیب ما نیست
شمارهٔ ۱۶۲ — هر حادثه ئی که آمد از نرم و درشت
شمارهٔ ۱۶۹ — گر کار تو نیکست بتدبیر تو نیست
شمارهٔ ۱۷۰ — چون چشم خوشت نرگس اگر رنجورست
شمارهٔ ۱۷۱ — لعلت صدفی پر گهر مخزونست
شمارهٔ ۱۶۵ — نیلوفر تر بر سر آبت چه خوشست
شمارهٔ ۱۶۷ — روی تو و ماه آسمان هر دو یکیست
شمارهٔ ۱۶۸ — عشق لب و دندان چو لعل و گهرت
شمارهٔ ۱۶۶ — گل کز زرسا و خرده ئی چند اندوخت
شمارهٔ ۱۷۲ — در باغ جمالت ای بت عشوه پرست
شمارهٔ ۱۷۳ — جانا لب میگون تو روح ما نیست
شمارهٔ ۱۷۷ — کس تیغ چو پهلوان ایران نزدست
شمارهٔ ۱۷۵ — هر کس که ره و رسم جهان نیک شناخت
شمارهٔ ۱۷۴ — راحت ز طبیعت جهان مهجورست
شمارهٔ ۱۷۶ — جانرا بزر ارنگه توانستی داشت
شمارهٔ ۱۷۸ — معنیت چو آنجا بگذارد صورت
شمارهٔ ۱۷۹ — در پای دلت گر ز هوس خاری نیست
شمارهٔ ۱۸۰ — هر ذره که موجود شد از مغز و ز پوست
شمارهٔ ۱۸۴ — چون از نظرم سرو سمنبر بگذشت
شمارهٔ ۱۸۱ — وقت طرب و مستی هشیارانست
شمارهٔ ۱۸۶ — چشم تو بساحری ز هاروت بهست
شمارهٔ ۱۸۷ — در عشق تو گر سر بنهم باکی نیست
شمارهٔ ۱۸۲ — هر کس که از این عالم فانی بگذشت
شمارهٔ ۱۸۳ — خرم دل آنک بر صبوحی آموخت
شمارهٔ ۱۸۵ — جانا رخ تو ماه زر افشان منست
شمارهٔ ۱۸۸ — زلفت صنما مایه ده مشک خطاست
شمارهٔ ۱۹۳ — دل بسته آن طره عنبر شکنست
شمارهٔ ۱۹۴ — ما انفس و افاق بدیدیم و گذشت
شمارهٔ ۱۸۹ — من رفتم و یادگار جانم بر تست
شمارهٔ ۱۹۵ — دل در سر زلفین بتان نتوان بست
شمارهٔ ۱۹۰ — هستم صنما ز مهر روی چو مهت
شمارهٔ ۱۹۶ — دی خسرو سیاره چو با شام نشست
شمارهٔ ۱۹۱ — جان برخی آن پسته شکر شکنت
شمارهٔ ۱۹۲ — وصف قدوخد گر طلبد کس ز منت
شمارهٔ ۱۹۷ — گفتم صنما گرچه رخت همچو مهست
شمارهٔ ۱۹۸ — با ما غضب حیدری از حد بگذشت
شمارهٔ ۱۹۹ — قدت ز صنوبری که برخاست بهست
شمارهٔ ۲۰۰ — خطی که ز رویت ای پریوش برخاست
شمارهٔ ۲۰۲ — زلف تو که بس تعبیه ساز افتادست
شمارهٔ ۲۰۳ — من کز سر جان بسوی تو خواهم خاست
شمارهٔ ۲۰۴ — نی دیده به از تو هیچ یاری دیدست
شمارهٔ ۲۰۱ — گفتم که چرا از شکرت رست نبات
شمارهٔ ۲۰۵ — خطی که ز روی آن سمنبر برخاست
شمارهٔ ۲۰۷ — شاه عادل چون بکام دل ببزم می نشست
شمارهٔ ۲۰۹ — ای دیده دلم از تو زیان‌ها بر هیچ
شمارهٔ ۲۰۸ — ای بخت جوان بیا و در ساغر پیچ
شمارهٔ ۲۱۱ — ای شکر گفتار تو سرمایه روح
شمارهٔ ۲۱۲ — جان تازه کند لعل در افشان ز قدح
شمارهٔ ۲۰۶ — کس همچو من ار گهر توانستی سفت
شمارهٔ ۲۱۰ — هر زن که ز عشقبازی آری بنکاح
شمارهٔ ۲۱۶ — آن بت که بر او غیرت مه می‌باشد
شمارهٔ ۲۱۷ — آن بت که دمی جفا فراموش نکرد
شمارهٔ ۲۲۰ — آنها که چو شانه بر سران میتازند
شمارهٔ ۲۱۳ — ای گشته خجل ز انرخ گلگون گل سرخ
شمارهٔ ۲۱۹ — اسباب سعادات مرا مجتمع اند
شمارهٔ ۲۱۸ — آنرا که دماغ و عقل باهش باشد
شمارهٔ ۲۱۵ — این چرخ سراسیمه بیفایده گرد
شمارهٔ ۲۱۴ — ای بنده بالای تو سرو آزاد
شمارهٔ ۲۲۶ — الچی ز من ار نرد پیاپی ببرد
شمارهٔ ۲۲۱ — آن سبزه که گرد لعل کانی گردد
شمارهٔ ۲۲۸ — ایدل چه کنی طرب که فانی باشد
شمارهٔ ۲۲۴ — اجرام فلک دور بکام تو کنند
شمارهٔ ۲۲۳ — اسبی که مرا میر شرفشه بخشید
شمارهٔ ۲۲۵ — از بهر جهان غم مخور ای نادان مرد
شمارهٔ ۲۲۲ — آن دل که بر او مهر تو تابان باشد
شمارهٔ ۲۲۷ — آنرا که زر و سیم بد ار زیز نماند
شمارهٔ ۲۳۵ — ایخواجه علی توئی جهان همه جود
شمارهٔ ۲۳۴ — آورد خط آن نگار تا بنماید
شمارهٔ ۲۳۳ — از سبزه چو گل خورد گکی چند نمود
شمارهٔ ۲۳۱ — آن بت که بحسن بیمثالش گفتند
شمارهٔ ۲۲۹ — آنکس که همای همتش پر دارد
شمارهٔ ۲۳۰ — ایدل ز کست گرچه نوائی نرسید
شمارهٔ ۲۳۲ — آنها که درین رباط بی بنیادند
شمارهٔ ۲۳۶ — از دست تو گر زهر خورم نوش شود
شمارهٔ ۲۳۷ — ایدل اگرت کار موافق نبود
شمارهٔ ۲۴۱ — بودند جهاندار بسی خسرو و گرد
شمارهٔ ۲۴۲ — بنگر که صبا باز چه نیرنگ آورد
شمارهٔ ۲۳۸ — ایدل فلکت گرچه زبون میدارد
شمارهٔ ۲۴۳ — بر خوان خود ار زهر گیا باید خورد
شمارهٔ ۲۳۹ — بر آتش غم بکام دل روزی چند
شمارهٔ ۲۴۰ — باد از رخ گل چو برقع ناز گشاد
شمارهٔ ۲۴۴ — تا در دل من مهر تو مهوش باشد
شمارهٔ ۲۴۸ — تا مرغ روانت در قفس خواهد بود
شمارهٔ ۲۵۰ — تا دل غم آنجان جهان خواهد خورد
شمارهٔ ۲۵۲ — تا بسته صحبت کسی خواهی بود
شمارهٔ ۲۵۱ — تا یوسف عهد را بچاه افکندند
شمارهٔ ۲۴۵ — تا جیب تو بهر ماه مطلع کردند
شمارهٔ ۲۴۹ — تا دست من از وصل تو کوتاه بود
شمارهٔ ۲۴۶ — تا در سرم ای رشک پری چشم بود
شمارهٔ ۲۴۷ — تا در تن من هیچ رگ و پی باشد
شمارهٔ ۲۵۵ — تا ابن یمین از این جهان می نرود
شمارهٔ ۲۶۰ — چون اشکم ازینچشم چو جیحون بچکد
شمارهٔ ۲۵۴ — تا قدر بلند آسمان پست شود
شمارهٔ ۲۵۸ — چون شب رقم از غالیه بر روز کشید
شمارهٔ ۲۵۹ — انکس که ز عاشقان نشانی دارد
شمارهٔ ۲۵۷ — تا چرخ و فلک مدار بنیاد نهاد
شمارهٔ ۲۵۶ — تا خوی بد یار دگر سان نشود
شمارهٔ ۲۵۳ — تا ماتم فرزند علی گشت پدید
شمارهٔ ۲۶۲ — چون جیش حبش گرد رخش صف میزد
شمارهٔ ۲۶۵ — آن دم که خم عشق بجوش آمده بود
شمارهٔ ۲۶۶ — چشمم چو بر آن رسته دندان افتاد
شمارهٔ ۲۶۴ — چون نرگست آغازه بدمستی کرد
شمارهٔ ۲۶۷ — چون سرو سهی قد تو پیراسته شد
شمارهٔ ۲۶۳ — چون گشت زمین از سپه برف سفید
شمارهٔ ۲۶۸ — خورشید نماز شام چون روی تو دید
شمارهٔ ۲۶۱ — چون نرکس تو غمزه جادو بگشود
شمارهٔ ۲۶۹ — خوش باش که جز تو دگری نیست پدید
شمارهٔ ۲۷۴ — در هجر تو از من اثر وعین نماند
شمارهٔ ۲۷۰ — خطش رقم غالیه بر ماه کشید
شمارهٔ ۲۷۵ — در حال که جانان برم آید برود
شمارهٔ ۲۷۶ — دلبر شب دوش چون ز رخ پرده گشود
شمارهٔ ۲۷۲ — خوشتر ز لب آن بت چین نوش که دید
شمارهٔ ۲۷۳ — دل خون شد و فریادرسی راست نکرد
شمارهٔ ۲۷۱ — خصمت که عناد با تو آغاز کند
شمارهٔ ۲۸۴ — گر دوست بکام در کنارم باشد
شمارهٔ ۲۸۳ — گر دلبر ما غمخور ما خواهد بود
شمارهٔ ۲۷۷ — دلبر بجفا ممتحنم میدارد
شمارهٔ ۲۷۸ — روشن شود آنرا که هدایت باشد
شمارهٔ ۲۸۲ — گردون نفسی بکار من دور نکرد
شمارهٔ ۲۷۹ — پندم بشنو که هر که این پند شنود
شمارهٔ ۲۸۰ — ز اندیشه هر چه وصف مالی دارد
شمارهٔ ۲۸۱ — شاها ز منت گرچه نمیآید یاد
شمارهٔ ۲۸۶ — مردم نکند روزی خود بیش بجهد
شمارهٔ ۲۹۱ — در کان کرم فضه وارزیز نماند
شمارهٔ ۲۹۲ — گفتند که خرمی در افاق نماند
شمارهٔ ۲۸۷ — هر چند که فرزند بسامان باشد
شمارهٔ ۲۸۵ — عاقل سخن ار چه پیش محرم گوید
شمارهٔ ۲۹۰ — وقتیکه یلان برند بر کنده حسد
شمارهٔ ۲۸۸ — ما را فلک از دوست اگر دور افکند
شمارهٔ ۲۸۹ — هر کو بجهان بجز خوشی نگزیند
شمارهٔ ۲۹۴ — رویت که در او دیده صفای جان دید
شمارهٔ ۲۹۵ — هرگز بمراد من فلک دور نکرد
شمارهٔ ۲۹۳ — هرگز فلکم زیاد می نگذارد
شمارهٔ ۳۰۰ — محمود طبیب چون بطب دست گشود
شمارهٔ ۲۹۷ — یارم چو بباغ وصل خود بار نداد
شمارهٔ ۲۹۸ — شب نیست که دور از تو دلم خون نشود
شمارهٔ ۲۹۶ — نفسیست مرا که تشنگیش ار بکشد
شمارهٔ ۲۹۹ — هر کو ز هوا در آتش می افتاد
شمارهٔ ۳۰۷ — هر کو در جود و مکرمت بسته بود
شمارهٔ ۳۰۳ — هر فتنه که بر سرم کنون می‌آید
شمارهٔ ۳۰۸ — شادانکه دلش بغور کاری بیناد
شمارهٔ ۳۰۴ — گفت آنکه مرا دید ز طاعات بعید
شمارهٔ ۳۰۲ — در ابر فنا ماه چگل پنهان شد
شمارهٔ ۳۰۶ — هر کس که نصیحت بر او خوار بود
شمارهٔ ۳۰۵ — ملهم چو نعیم این جهان فانی دید
شمارهٔ ۳۰۱ — گفتند که از برگ گلش خار دمید
شمارهٔ ۳۱۰ — گفتم بتو هیچ آگهی میاید
شمارهٔ ۳۱۴ — رفتند و رویم و هر که آید برود
شمارهٔ ۳۱۱ — زلفت که دلم بسته بموئی دارد
شمارهٔ ۳۱۵ — نیک و بد این جهان فانی گذرد
شمارهٔ ۳۰۹ — دانی بچه ماند ای بت حور نژاد
شمارهٔ ۳۱۲ — گفتم بدل ار چه وقت گفتار نبود
شمارهٔ ۳۱۳ — گل از پی خرده ئی که از خرقه نمود
شمارهٔ ۳۱۶ — زان پیش که این گنبد دوار نبود
شمارهٔ ۳۲۰ — زیور همه بر سرو سمنبر زیبد
شمارهٔ ۳۲۱ — شب نیست که اشک من بقلزم نرسد
شمارهٔ ۳۲۲ — یا رب چو رهی در تو و خود مینگرد
شمارهٔ ۳۱۸ — آن دم که خم عشق بجوش آمده بود
شمارهٔ ۳۱۷ — شادانکه غم زمانه بر دل ننهاد
شمارهٔ ۳۲۴ — هر نقش که از پرده فلک بنماید
شمارهٔ ۳۲۳ — روزی که ز تن قطع کند جان پیوند
شمارهٔ ۳۱۹ — هر کو بخرد نیک ز بد بشناسند
شمارهٔ ۳۳۱ — یاری بگزین کز تو جدائی نکند
شمارهٔ ۳۲۶ — در خانه اگر متاع دنیا باشد
شمارهٔ ۳۳۰ — گویند هنر مایه اقبال بود
شمارهٔ ۳۲۷ — روی چو مهت رشک پری میگردد
شمارهٔ ۳۲۵ — هر دل که هوای آشنائی دارد
شمارهٔ ۳۲۹ — دل باز هوای آشنائی دارد
شمارهٔ ۳۳۲ — صد ره دلم ار مهر از و برگیرد
شمارهٔ ۳۲۸ — زلف تو که بازی مجازی نکند
شمارهٔ ۳۳۷ — هر شاه و گدا که رخ نماید برود
شمارهٔ ۳۳۴ — در عالم توحید کسی راه برد
شمارهٔ ۳۳۸ — ز آوردن خلق سوی صحرای وجود
شمارهٔ ۳۴۰ — هر کو ز طریقه ددی دور بود
شمارهٔ ۳۳۹ — رویت که ازو ماه خجل سار شود
شمارهٔ ۳۳۵ — نو مذهبگان که بی یقینی چندند
شمارهٔ ۳۳۳ — فریاد مرا ز خامه قیر اندود
شمارهٔ ۳۳۶ — هر چند که دخت رز طرب افزاید
شمارهٔ ۳۴۷ — هر چیز کزو هستی تو پیدا شد
شمارهٔ ۳۴۶ — هم سهم سعادت بهدف باز رسید
شمارهٔ ۳۴۱ — گر جان من اندر سر او خواهد شد
شمارهٔ ۳۴۴ — شبها دل من بسا که عیاری کرد
شمارهٔ ۳۴۲ — هر تن که خدای را بجانی ارزد
شمارهٔ ۳۴۵ — هر چند که عمرم نه بسامان گذرد
شمارهٔ ۳۴۸ — غریب اگر چه وزیر شه جهان باشد
شمارهٔ ۳۴۳ — هرچ آن هنر جمله بزرگان باشد
شمارهٔ ۳۵۲ — آمد سخنم بلطف چون جانش دار
شمارهٔ ۳۴۹ — خواهی که خدا کار نکو با تو کند
شمارهٔ ۳۵۱ — ای گردنم از ساعد تو طوق پذیر
شمارهٔ ۳۵۰ — ای از گل تر روی تو آراسته تر
شمارهٔ ۳۵۳ — از بس که رسید از رخ و از غمزه یار
شمارهٔ ۳۵۶ — ای دل اگرت مال شد از دست بدر
شمارهٔ ۳۵۵ — ایدل غم نا آمده زنهار مخور
شمارهٔ ۳۵۴ — از حق بود انچ هست بر مومن و گبر
شمارهٔ ۳۶۳ — چون چشم گشاد نرگس از خواب خمار
شمارهٔ ۳۶۰ — انکس که لبت کرد بشنگرف نگار
شمارهٔ ۳۵۷ — ای از فلکت سهم سعادت شده تیر
شمارهٔ ۳۵۸ — از خنده رعد و گریه ابر بهار
شمارهٔ ۳۵۹ — ایساقی شکر لب طوطی گفتار
شمارهٔ ۳۶۱ — بنگر بفروغ شمع وانطلعت و چهر
شمارهٔ ۳۶۲ — من برکشم این پیرهن زهد ز سر
شمارهٔ ۳۶۴ — هنگام سپیده دم گل سیب نگر
شمارهٔ ۳۶۷ — جز لعل لبت که در سخن سفت گهر
شمارهٔ ۳۷۲ — در هجر تو از آه من و خون جگر
شمارهٔ ۳۶۵ — چون یافت تن از خلعت شه زینت و فر
شمارهٔ ۳۷۱ — ما تشنه لبانیم می ناب بیار
شمارهٔ ۳۶۶ — هنگام بهارست بتا باده بیار
شمارهٔ ۳۷۰ — اینهم بشنو ای پسر نیک اختر
شمارهٔ ۳۶۸ — هر چند که پیریم و ضعیفیم و نزار
شمارهٔ ۳۶۹ — تدبیر تو چون باز ندارد تقدیر
شمارهٔ ۳۷۹ — فرزند اعز محمد ای کان هنر
شمارهٔ ۳۷۶ — دلرا سر شعر و شاعری نیست دگر
شمارهٔ ۳۷۵ — روزی بخوشی اگر توان برد بسر
شمارهٔ ۳۷۸ — سردار جهان امیر حاجی دلیر
شمارهٔ ۳۷۷ — گفتتد مرا که بر ابوبکر و عمر
شمارهٔ ۳۸۰ — فرزند اعز محمد ای جان پدر
شمارهٔ ۳۷۳ — گلدسته برخسار تو چون کرد نظر
شمارهٔ ۳۷۴ — داود نبی چو برگشادی اسرار
شمارهٔ ۳۸۲ — هم بیخوشی خمر توان برد بسر
شمارهٔ ۳۸۴ — ای زلف و رخت هر دو بهم چون شب و روز
شمارهٔ ۳۸۳ — از دل غم روزگار بر دارد زر
شمارهٔ ۳۸۵ — آن بت که نکرده ام غمش فاش هنوز
شمارهٔ ۳۸۱ — هر کو ز فریب اهرمن باشد دور
شمارهٔ ۳۸۷ — تا کرد در جود کف راد تو باز
شمارهٔ ۳۸۸ — گفتیم بدانماه کلهدوز امروز
شمارهٔ ۳۸۶ — در عشق من و تو هر دو ایمایه ناز
شمارهٔ ۳۹۴ — با خوش پسری بحسن چونشمع طراز
شمارهٔ ۳۹۳ — یا رب تو جمال آن مه مهر انگیز
شمارهٔ ۳۸۹ — در جستن دوستی که باشد دمساز
شمارهٔ ۳۹۵ — ای یاد تو مونس روان همه کس
شمارهٔ ۳۹۱ — رفتند و ز رفتگان یکی نامد باز
شمارهٔ ۳۹۲ — دادم بتو دل بوی تو نشنیده هنوز
شمارهٔ ۳۹۶ — بگرفتمش آن زلف پر از تاب به ترس
شمارهٔ ۳۹۰ — پروانه صفت در آتشم زاندم باز
شمارهٔ ۳۹۸ — دارم هوس وصل تو چندانکه مپرس
شمارهٔ ۴۰۴ — خصم تو که بر سنان باد سرش
شمارهٔ ۴۰۲ — ای مونس غم قصه غمخواران پرس
شمارهٔ ۳۹۷ — لعل تو که آفرینش گوید همه کس
شمارهٔ ۴۰۰ — ما با رخ و زلفین تو بی ترس و هراس
شمارهٔ ۳۹۹ — خواهی که شوی ای بصفت خیر الناس
شمارهٔ ۴۰۳ — ای پیک چو نامه ام نهی در دستش
شمارهٔ ۴۰۱ — ناکس نشود بدون نوازی تو کس
شمارهٔ ۴۰۷ — هان ابن یمین ز کار آگه میباش
شمارهٔ ۴۱۱ — زهریست فراقت که دلم میچشدش
شمارهٔ ۴۰۵ — ای پسته شیرینت شکر خائی خوش
شمارهٔ ۴۱۰ — آن بت که رخی بود ز مه خوبترش
شمارهٔ ۴۱۲ — ای زلف دلاویز تو بر روی تو خوش
شمارهٔ ۴۰۶ — ای همچو شکر پسته شیرین تو خوش
شمارهٔ ۴۰۸ — خواهی که ترا هیچ بدی ناید پیش
شمارهٔ ۴۰۹ — ایدل اگرت هست سر دلبر خویش
شمارهٔ ۴۱۵ — آن بت که دلم شیفته شد بر چشمش
شمارهٔ ۴۱۷ — بیا ای ساقی مهوش بیار آن آب چون آتش
شمارهٔ ۴۱۴ — دهقان بچه ئی داد می نابم دوش
شمارهٔ ۴۱۳ — پیوسته از آن مصحف قرآن در پیش
شمارهٔ ۴۱۸ — استاد حسین ای بصفا همچو سروش
شمارهٔ ۴۱۶ — تا از گل سیراب تو بر رست حشیش
شمارهٔ ۴۲۰ — آنکس که مهیا بودش وجه معاش
شمارهٔ ۴۱۹ — گر خوش گذرانی گذرد عمر تو خوش
شمارهٔ ۴۲۶ — از کوی تو دلفکار رفتیم دریغ
شمارهٔ ۴۲۵ — چون آتش و آب گر نشستی در میغ
شمارهٔ ۴۲۷ — ای حکم ترا مطیع از قاف بقاف
شمارهٔ ۴۲۲ — اینخطه اگر چه هست با نزهت و روض
شمارهٔ ۴۲۳ — ایروی دلارای تو رخشنده چو شمع
شمارهٔ ۴۲۴ — آنخواجه که دارد کف دربار چو میغ
شمارهٔ ۴۲۸ — بگذر به چمن موسم گل جام به کف
شمارهٔ ۴۲۱ — روزیکه بود صحت و اسباب معاش
شمارهٔ ۴۳۰ — کنجی ورفاغی و فراغی از خلق
شمارهٔ ۴۳۱ — فریاد ز ناوک جگر دوز فراق
شمارهٔ ۴۳۳ — ای در سر تو فتاده سودای عراق
شمارهٔ ۴۳۶ — با جمله هنروران بکین است فلک
شمارهٔ ۴۲۹ — روی تو فروغ آفتابست بلطف
شمارهٔ ۴۳۲ — شب تیره و صبح گشته روشن زافق
شمارهٔ ۴۳۴ — ای ریخته از شرم کفت ابر عرق
شمارهٔ ۴۳۵ — این گنبد سبز از شفق مرجان رنگ
شمارهٔ ۴۴۰ — ای پیکر تو گنج روان همه فضل
شمارهٔ ۴۳۹ — مائیم و می روح فزا چون دم مشک
شمارهٔ ۴۴۲ — با نیک و بد زمانه در ساز ایدل
شمارهٔ ۴۳۸ — دلدار من ار سر بفرازد چون چنگ
شمارهٔ ۴۴۱ — دی شاه بتان سوار اسبی چون پیل
شمارهٔ ۴۴۳ — ز ابروی تو و روی تو در ملک جمال
شمارهٔ ۴۳۷ — چون خواجه بشد چه نام باقی و چه ننگ
شمارهٔ ۴۴۴ — تا غالیه‌گون خال‌ِ مه‌ِ مهر گسل
شمارهٔ ۴۴۸ — هر غم که گذشت شد به دل‌ها همه سهل
شمارهٔ ۴۴۶ — گفتم بجهم ز زلف جانانه به عقل
شمارهٔ ۴۴۷ — کس خلد و حجیم را ندیده‌ست ای‌دل
شمارهٔ ۴۵۲ — هم عاشق آنروی چو مه دارم دل
شمارهٔ ۴۴۵ — امروز به گرما به بت مهر گسل
شمارهٔ ۴۴۹ — خواهد شدن از تن نظر جان زایل
شمارهٔ ۴۵۰ — افسوس که آفتاب عمرم به زوال
شمارهٔ ۴۵۱ — تا مردم چشم پر نمم روز وصال
شمارهٔ ۴۵۶ — زیبا صنمی بناز کی آب زلال
شمارهٔ ۴۶۰ — در چشم تو باشد سخنم سحر حلال
شمارهٔ ۴۵۵ — در حیرتم از روی تو ایماه چکل
شمارهٔ ۴۵۷ — پیوسته ز رویت ایمه مهر گسل
شمارهٔ ۴۵۳ — در حال حیاتم ای بت مشکین خال
شمارهٔ ۴۵۸ — دریای وجود را یکی دان به مثال
شمارهٔ ۴۵۴ — در پای گل از دست منه ساغر مل
شمارهٔ ۴۵۹ — علمی که ترا می نرساند به کمال
شمارهٔ ۴۶۴ — هر کو بحسد بسته همی دارد دل
شمارهٔ ۴۶۲ — در خطه سبزوار دیدم امسال
شمارهٔ ۴۶۶ — ایدل طلب گذشته امریست محال
شمارهٔ ۴۶۵ — ما بر در شکریم و قناعت همه سال
شمارهٔ ۴۶۳ — روزی که دلم شدی بخوبان مایل
شمارهٔ ۴۶۷ — آن بت که بقد سرو روانش گفتیم
شمارهٔ ۴۶۱ — دارد صنم ماهوش زهره جمال
شمارهٔ ۴۶۸ — آن سرو بلند کز غمش پست شدم
شمارهٔ ۴۷۱ — ایشاه بتان در دل و جان جات کنیم
شمارهٔ ۴۷۲ — ایدل چو نمی شکیبی از روی بتم
شمارهٔ ۴۷۵ — ای بس که درینمقام دمها زده ایم
شمارهٔ ۴۷۴ — ایدوست بیا تا نفسی شاد شویم
شمارهٔ ۴۷۰ — ای سرو روان بر چمن و باغ دلم
شمارهٔ ۴۷۶ — آنها که حلال زادگانند و کرام
شمارهٔ ۴۶۹ — ایدل اگرت کار جهان نیست بکام
شمارهٔ ۴۷۳ — ایقد تو سرو جویبار چشمم
شمارهٔ ۴۸۲ — گر عشق تو چون آب براند خونم
شمارهٔ ۴۸۰ — آهو چشمی که میرباید هوشم
شمارهٔ ۴۸۱ — افتاد گره بر تن مجروح سقیم
شمارهٔ ۴۷۷ — آن کز پی وصل او بجان میپویم
شمارهٔ ۴۸۳ — دلدار بیامد دو سه گامی ز پیم
شمارهٔ ۴۸۴ — هر دم غم جانان المی میدهدم
شمارهٔ ۴۷۹ — ای برده سر زلف تو از جای دلم
شمارهٔ ۴۷۸ — ای سرو سهی قامت خوش رفتارم
شمارهٔ ۴۹۱ — در هر دو جهان عاشق آن رومائیم
شمارهٔ ۴۸۶ — در لهو و لعب عمر بسر برد دلم
شمارهٔ ۴۸۵ — هر چند بر نهال دانش رفتم
شمارهٔ ۴۸۸ — فرزند گرامی حسن ایجان و دلم
شمارهٔ ۴۸۷ — گر دل بهوای گوهر و در ندهم
شمارهٔ ۴۹۰ — لقمان که حکیمان جهانراست امام
شمارهٔ ۴۸۹ — منزلگه خویش و دوستان جمله بکام
شمارهٔ ۴۹۲ — شطرنج هوس با صنم طنازم
شمارهٔ ۴۹۵ — عمری بهوای جاه گمراه شدیم
شمارهٔ ۴۹۳ — تا دست در آنزلف مشوش زده ام
شمارهٔ ۵۰۰ — گر سر طلبی ز من روانی بدهم
شمارهٔ ۴۹۹ — گر من نظری کنم بدان ماه تمام
شمارهٔ ۴۹۷ — یکجرعه ز جام لبش ار نوش کنیم
شمارهٔ ۴۹۸ — فرزند اعز محمد ایجان و دلم
شمارهٔ ۴۹۶ — گر با تو بکام دل وصالی یابم
شمارهٔ ۴۹۴ — هر چند بود عارض تو در نظرم
شمارهٔ ۵۰۷ — گفتم که شراب ارغوانی نخورم
شمارهٔ ۵۰۸ — من سوخته دل نزد تو از خامانم
شمارهٔ ۵۰۶ — گفتم که من شیفته بیمار توام
شمارهٔ ۵۰۳ — پیوسته اگر با می و با معشوقیم
شمارهٔ ۵۰۵ — با دلبر خود همیشه همدم مائیم
شمارهٔ ۵۰۱ — سید بود آن تن چو سیمت بینم
شمارهٔ ۵۰۴ — من صحبت جانانه از ان میخواهم
شمارهٔ ۵۰۲ — چندانکه درین کهنه رباطیم بهم
شمارهٔ ۵۱۴ — کردند بجای من بدی جمع لئام
شمارهٔ ۵۱۰ — درد دل زار و زردی رخ دارم
شمارهٔ ۵۰۹ — رخسار ترا ماه ختن میگویم
شمارهٔ ۵۱۵ — زین پیش که سودای جنون داشت سرم
شمارهٔ ۵۱۶ — هر چند که در هستی خود مینگرم
شمارهٔ ۵۱۱ — ما با همه کس بر در استیناسیم
شمارهٔ ۵۱۲ — تا چند نهد برگ گلت خار دلم
شمارهٔ ۵۱۳ — دارد هوس وصل دلارام دلم
شمارهٔ ۵۱۸ — نه روح درین زمانه نی تن مائیم
شمارهٔ ۵۲۱ — عاشق که باو دوست بنازد مائیم
شمارهٔ ۵۲۳ — شد دعوی دوستی در ایام حرام
شمارهٔ ۵۲۴ — ایگل مشو از بلبل خوشگوی نهان
شمارهٔ ۵۱۹ — در صورت اگر چه غیر اغیار نه ایم
شمارهٔ ۵۱۷ — بربود مرا پسته تو خواب از چشم
شمارهٔ ۵۲۰ — از اهل زمانه مرد بیغم مائیم
شمارهٔ ۵۲۲ — گه رنگ رخت ز عارض گل طلبیم
شمارهٔ ۵۲۹ — ای گشته جهان ز نور رایت روشن
شمارهٔ ۵۲۵ — ایدل طلب وصل دلارام مکن
شمارهٔ ۵۲۶ — آنکس که بدو بود دلم نازستان
شمارهٔ ۵۲۸ — ای ابن یمین چند ز می پیمودن
شمارهٔ ۵۳۱ — از بهر نشاط و طرب ای ابن یمین
شمارهٔ ۵۳۲ — ای عاجز از ادراک کمال تو گمان
شمارهٔ ۵۳۰ — ای زاده خاطر من از تاب و توان
شمارهٔ ۵۲۷ — ای از تو جهان برون تو بیرون ز جهان
شمارهٔ ۵۳۶ — ای ترک بیار باده و در گردان
شمارهٔ ۵۳۹ — ای ابن یمین مشقت کلک ببین
شمارهٔ ۵۳۳ — اسبی که بمن داد امیر میران
شمارهٔ ۵۳۴ — ای گردش چرخ نیلگون تا کی ازین
شمارهٔ ۵۴۰ — از عشق ویم منع نکو نیست مکن
شمارهٔ ۵۳۷ — آمد خبریکه جان برون رفت ز تن
شمارهٔ ۵۳۵ — آورد بر من آن نگار من از بستان
شمارهٔ ۵۳۸ — ای عادت من مهر رخت ورزیدن
شمارهٔ ۵۴۲ — باشد بتو دیده رهنمون دل من
شمارهٔ ۵۴۳ — چون بهر نشاط و خرمی شاه جهان
شمارهٔ ۵۴۱ — یک لحظه خیال رویت ایدلبر من
شمارهٔ ۵۴۵ — خوشباش که روزی رسد ای ابن یمین
شمارهٔ ۵۴۴ — در حیرتم از قاضی احکام کهن
شمارهٔ ۵۴۶ — هرگز دهنت ایصنم سیم سرین
شمارهٔ ۵۴۷ — یا رب بچه موجب بمن بیسر و بن
شمارهٔ ۵۴۸ — دی گفت مرا یکی که ای عهد شکن
شمارهٔ ۵۴۹ — دوری ز من ای یار پسندیده من
شمارهٔ ۵۵۲ — در وصف تو هر چند زبان گفت سخن
شمارهٔ ۵۵۱ — هستم ز خیالت ای بت سیم سرین
شمارهٔ ۵۵۰ — خواهی که شوی با طرب و عیش قرین
شمارهٔ ۵۵۴ — دی بر سر خاک دوستی دلبر من
شمارهٔ ۵۵۳ — باد سحری دوش من و یک دو سه تن
شمارهٔ ۵۵۶ — با نرگس جادوی تو گفت ابن یمین
شمارهٔ ۵۵۵ — نتوان سخن از دهان تنکت گفتن
شمارهٔ ۵۵۹ — شاها چو نمیتوان گرفتن کم نان
شمارهٔ ۵۵۸ — گه آتش غم شعله زند در دل من
شمارهٔ ۵۶۰ — چون زلف بنفشه را صبا داد شکن
شمارهٔ ۵۵۷ — رفتم بشما هنوز مایل دل من
شمارهٔ ۵۶۲ — گر هست کسیکه حکم او هست روان
شمارهٔ ۵۶۴ — خواهم در زهد را ازین پس بستن
شمارهٔ ۵۶۳ — در دیده دریا وشم آنجان جهان
شمارهٔ ۵۶۱ — هر چند بود کعبه اسلام کنون
شمارهٔ ۵۶۸ — چون عاقبت الامر بباید مردن
شمارهٔ ۵۷۰ — یکچند چراغ آرزوها پف کن
شمارهٔ ۵۶۹ — تا رفت ببرج آتشی کوکب من
شمارهٔ ۵۷۱ — ای مونس چشم من خیال رخ تو
شمارهٔ ۵۶۷ — لعلت بشکر خنده همیبارد جان
شمارهٔ ۵۷۲ — ای قبله عشاق جهان ابروی تو
شمارهٔ ۵۶۶ — جان باید و نان و نان نباید بیجان
شمارهٔ ۵۶۵ — مائیم ز جور فلک آینه گون
شمارهٔ ۵۷۳ — هم کار دلم بجان رسید از غم تو
شمارهٔ ۵۷۶ — ای گشته خجل زهره ز چنگ خوش تو
شمارهٔ ۵۷۴ — ای صبح امید من چو شام از غم تو
شمارهٔ ۵۷۷ — از دولت مخدوم جهان و فر او
شمارهٔ ۵۷۹ — ای زلف ترا حلقه و خم تو بر تو
شمارهٔ ۵۸۰ — فرزند حسن ایدل و جانم با تو
شمارهٔ ۵۷۵ — نائی که سخن بود روان از لب او
شمارهٔ ۵۷۸ — دانی صنما که بر چه سانم بیتو
شمارهٔ ۵۸۲ — ای داده گلابرا خجالت خوی تو
شمارهٔ ۵۸۳ — تا حسن رخ تو گشت پیرایه تو
شمارهٔ ۵۸۶ — ایدل کم این دیر کهن گیر و برو
شمارهٔ ۵۸۸ — روزیکه نبد هیچ نشان من و تو
شمارهٔ ۵۸۵ — تا بر در آرزو بود منزل تو
شمارهٔ ۵۸۴ — ایخنده زنان بر مه انور رخ تو
شمارهٔ ۵۸۷ — ای مفتی شرع مکرمت خامه تو
شمارهٔ ۵۸۱ — ای نور دو دیده آن سزد مذهب تو
شمارهٔ ۵۹۵ — با عشق تو عقل را پریشانی به
شمارهٔ ۵۸۹ — ایدل ز سخن آنچه مرادست آن گو
شمارهٔ ۵۹۴ — آمد بر من زلف مشوش کرده
شمارهٔ ۵۹۰ — ای چرخ فلک هزار فریاد از تو
شمارهٔ ۵۹۲ — ایدل تو مپندار بجانی زنده
شمارهٔ ۵۹۶ — دائم سخن از صدق و صفا گفتن به
شمارهٔ ۵۹۳ — ایمهر رخ تو جای در دل کرده
شمارهٔ ۵۹۱ — ای بس که جهان باشد و ما خاک شده
شمارهٔ ۶۰۰ — دلدار مرا دید پریشان گشته
شمارهٔ ۶۰۱ — هر کو نظر افکند بر آن روی چو ماه
شمارهٔ ۵۹۹ — از مال تو سائلان نکاهند بده
شمارهٔ ۶۰۴ — کو بخت که از جهان بیابم بهره
شمارهٔ ۶۰۳ — او شاه منست و من مرا ورا بنده
شمارهٔ ۶۰۲ — زنهار در سرای خود پیوسته
شمارهٔ ۵۹۸ — دلدار من آنحوروش امروز بگاه
شمارهٔ ۵۹۷ — ای ابروی چون کمان تو پیوسته
شمارهٔ ۶۰۶ — شاها علم عفو تو افراشته به
شمارهٔ ۶۰۷ — تا داد بکدخدای دادار بچه
شمارهٔ ۶۰۵ — شاهی که بود نرم دل و آهسته
شمارهٔ ۶۱۰ — ای خجلت ماه ختنی جان منی
شمارهٔ ۶۱۱ — ای دور شب فراق آخر بسر آی
شمارهٔ ۶۰۹ — رویت که بر اوست مظهر لطف اله
شمارهٔ ۶۰۸ — در عالم تحقیق کسی یابد راه
شمارهٔ ۶۱۲ — ایدل ز جهان جان بسلامت بردی
شمارهٔ ۶۱۴ — آمد بعیادت برم آن سرو سهی
شمارهٔ ۶۱۷ — آن بت که بود رخش بهارو باغی
شمارهٔ ۶۱۵ — ایخواجه توئی انک چو تو گرم روی
شمارهٔ ۶۱۶ — ای جود ترا حاتم طی گشته رهی
شمارهٔ ۶۱۳ — ای بر چمن باغ هنر سرو سهی
شمارهٔ ۶۱۸ — ای جسته دوا از در هر بیماری
شمارهٔ ۶۱۹ — ایدل ز پی حطام دنیای دنی
شمارهٔ ۶۲۰ — از عمر ترا امید بر خور داری
شمارهٔ ۶۲۴ — آن نور که کونین بیاراست توئی
شمارهٔ ۶۲۵ — از درد دلم اگر خبر داشته‌ای
شمارهٔ ۶۲۶ — آمد ز چمن باد صبا مشکین بوی
شمارهٔ ۶۲۳ — از حال من آگهی تو ای بار خدای
شمارهٔ ۶۲۸ — از آب حیات سبزه انگیخته‌ای
شمارهٔ ۶۲۲ — در صورت ما جمال خود می‌بینی
شمارهٔ ۶۲۷ — ایدل اگر آشفته یک یار شدی
شمارهٔ ۶۲۱ — ایگوهر پاک از کدامین کانی
شمارهٔ ۶۲۹ — ای بلبل گلشن فصاحت که توئی