شمارهٔ ۲۶۶ ابن یمین

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به زیبایی دندان‌های یک غنچه که در حال خندیدن است اشاره می‌کند. او چشمش به دندان‌های آن غنچه می‌افتد و به یاد قطره‌های شبنم می‌افتد که بر روی گل‌ها می‌درخشند. در واقع، دندان‌های غنچه باعث می‌شود که شاعر به زیبایی و لطافت طبیعت فکر کند.