شمارهٔ ۳۳۲ ابن یمین

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این ابیات بیانگر احساس عاشقانه‌ای است که در آن دل، اگرچه یکبار از محبت محبوب دور شود، باز هم به سوی او کشش خواهد داشت. شاعر با تشبیه دل به چراغی که خاموش شده، نشان می‌دهد که وقتی عشق دوباره در دل شعله‌ور شود، آن دل به شور و زندگی بازخواهد گشت. در واقع، عشق مانند آتش است که حتی پس از خاموشی دوباره می‌تواند جان بگیرد.